خون جگر زهر بن مو بی تو سر شود
هر موی بر تنم زغمت نیشتر شود
بویش نشان زگرد رهی می دهد مرا
ترسم ز سیر گل غم دل بیشتر شود
در باغ رنگ گل چو دل غنچه بشکند
هرگه به ناز نوگل من جلوه گر شود
عیش شباب را غم پیری بود ز پی
باشد خمار بادهٔ شب چون سحر شود
در سیر باغ بیشتر از خویش می روم
دور از تو رنگ و بوی گلم بال و پر شود
گفتی دوای درد تو جویا بگو که چیست
وصلت بود علاج میسر اگر شود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از رنج دوری یار میگوید؛ بی او هر موی تنش نیشتر میشود و حتی گردش در باغ و بوی گل، به جای شادی، غمش را بیشتر میکند. در میانه، شاعر از اینکه در پی شادی جوانی غم پیری و در پی باده خماری میآید، نکتهای کلی بیرون میکشد. در بیت پایانی به پرسش یار دربارهٔ درمان دردش پاسخ میدهد که تنها درمان، وصال است، اگر دست دهد.
هوش مصنوعی: بی تو از بن هر مویم خون جگر روان میشود، و از غم تو هر موی بر تنم چون نیشتر (تیغ رگزنی) میشود و تنم را میخراشد.
هوش مصنوعی: بوی گل مرا به یاد گرد راهی میاندازد که یار از آن گذشته است؛ برای همین میترسم که گردش در گلزار، غم دلم را بیشتر کند.
هوش مصنوعی: هرگاه یار نورسیدهٔ من با ناز در باغ جلوه کند، رنگ و رونق گل در برابر زیبایی او میشکند، همانگونه که دل غنچه شکسته و گرفته است.
هوش مصنوعی: در پی شادی جوانی غم پیری میآید، همانگونه که چون شب به سحر برسد، خماری بادهٔ شبانه از پی آن میرسد.
هوش مصنوعی: در گردش باغ، بی تو بیش از پیش از خود بیخود میشوم؛ رنگ و بوی گل برایم مانند بال و پر میشود و مرا از خویش دور میبرد.
هوش مصنوعی: ای یار، گفتی که ای جویا، بگو درمان دردت چیست؛ درمان من وصال توست، اگر میسر شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر ساعتی ز عشق تو حالم دگر شود
وز دیدگان کنارم همچون شمر شود
از چشم خون فشانم نشگفت اگر مرا
از خون سر مژه چو سر نیشتر شود
راز من و تو اشگ دو چشم آشکار کرد
[...]
ایخسروی که هر که کند بندگی تو
هم تاج بخش گردد و هم تاجور شود
هر دم ببندگی تو این خیمه کبود
چون خر گه ایستاده و بسته کمر شود
جان خرد ز خلق تو مشگ تبت برد
[...]
گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود
مشنو که چشم آدمی تنگ پر شود
ما را نه ممکن است که از تو به سر شود
گر حکمِ آفرینشِ عالم دگر شود
آرام نیست یک نفسم در فراقِ تو
صبرم میسّر از تو دریغا اگر شود
گر جرمِ آفتاب بپوشد شگفت نیست
[...]
ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شود
آن بیوفای عهد شکن را سفر شود
کردند آگهم که فلان رفت و دور رفت
نزدیک بود کز تن من، جان به در شود
او می رود چو جان و مرا هست بیم آن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.