بیا ای همچو گل رنگین تو را دامن به خون من
یکی چون لاله با داغ توبیرون و درون من
ستون خانه آهم سوخت بگذر ای لب شیرین
تماشا کردن فرهاد را بر بیستون من
نمی خواهم ز باده سرخرویی تا شد از لعلت
حساب سیل اشک سرخ جام لاله گون من
فراهم کی شود کارم ز عقل و صبر و دین زینسان
که سنگ انداخت در هنگامه ایشان جنون من
شدی طالع ز اوج حسن و از خود بی خودم کردی
بدین دولت نشد جز حسن طالع رهنمون من
چنان بگداختم بی تو که گر از سرکشم خرقه
توان راز درون را یک به یک خواند از برون من
چه حاصل گر فسون دوستی شد شعر من جامی
چو هرگز در پریرویان نمیگیرد فسون من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه شکوهای است از عاشقی سوخته که خود را چون لاله داغدار و چون فرهاد بر بیستون میبیند. اشک خونین جای باده را گرفته و جنون عشق عقل و صبر و دین را پراکنده کرده است. تن گداختهاش راز درونش را آشکار میکند. در پایان جامی افسوس میخورد که شعرش با همهٔ افسونگری در دل پریرویان اثری ندارد.
هوش مصنوعی: ای یاری که مانند گل سرخرنگی و دامنت به خون من آغشته است، بیا. من مانند لالهام که بیرون و درونم یکسان داغ عشق تو را دارد؛ بیرونم از خون سرخ است و درونم از داغ تو سیاه.
هوش مصنوعی: آتش آهم ستون خانهام را سوزانده و خانهام «بیستون» شده است. ای لب شیرین (ای معشوقی که چون شیرینی)، گذری کن و مرا که چون فرهادم بر این بیستون خود تماشا کن.
هوش مصنوعی: دیگر نمیخواهم با باده سرخرو شوم، زیرا از عشق لب لعلگون تو جام لالهرنگ من از سیل اشکهای خونینم پر میشود و همین اشک سرخ جای شراب را گرفته است.
هوش مصنوعی: با این حال که جنون عشق من در جمع عقل و صبر و دین سنگ انداخت و آنها را پراکنده کرد، چگونه ممکن است کارم به یاری آنها سامان یابد؟
هوش مصنوعی: تو از اوج زیبایی مانند ستارهای طلوع کردی و مرا از خود بیخود ساختی. مرا به این سعادت چیزی جز بخت نیک، یعنی طلوع زیبایی تو، راهنمایی نکرد.
هوش مصنوعی: در دوری تو چنان لاغر و گداخته شدهام که اگر خرقه از تن بیرون کنم، رازهای درونم را یکایک میتوان از بیرون تنم خواند.
هوش مصنوعی: جامی به خود میگوید: چه سودی دارد که شعرم افسونی برای جلب دوستی شده است، وقتی افسونم هرگز در پریرویان اثر نمیکند و آنان را رام نمیسازد؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بهار آمد، که جوشد ز آتش دل باز خون من
گل رعنا شود، چسبانده مشق جنون من
بشد نخل دعایم روشناس عالم بالا
تو گویی بید مجنونست، آه سرنگون من
مشو از عار در دیوان محشر منکر قتلم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.