غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد
بین که هر دم فلک از پرده چه بیرون آرد
من که از خود شده ام گم ز غمت در عجبم
که به سر وقت من گمشده پی چون آورد
اشک خون ریز شب ای دل چو به غم بس نایی
شه چو عاجز شود از خصم شبیخون آرد
رنگ خوارزم شود موج زنان دریایی
سیل اشک من اگر روی به جیحون آرد
روزی ناقه محمل کش لیلی بادا
هر گیا کابر بهار از گل مجنون آرد
به بهای سر یک موی ز زلفت نرسد
طالب وصل تو گر گنج فریدون آرد
چون پری می رمی از مردم و جامی حیران
که به غمخانه خویشت به چه افسون آرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکایت عاشقی است که غم معشوق اشکی خونین و چون سیل از چشمش روان کرده است. او از راهیافتن غم به وجود گمشدهاش در شگفت است و به دل میگوید که با گریهٔ شبانه بر غم شبیخون بزند. سپس با یاد لیلی و مجنون، وفاداری عاشق را تا پس از مرگ نشان میدهد و ارزش یک تار موی معشوق را برتر از گنج فریدون میشمارد. در پایان، جامی معشوق را به پری گریزپا مانند میکند و در جستوجوی افسونی است تا او را به غمخانهٔ خود بکشاند.
هوش مصنوعی: اندوه تو اشک خونین را از دلم بیرون میکشد و بر چهرهام جاری میکند. ببین که روزگار هر لحظه چه چیزهای پنهانی را آشکار میکند.
هوش مصنوعی: من از غم تو خود را گم کردهام و در شگفتم که غم تو چگونه راه را به سوی من گمشده پیدا کرد.
هوش مصنوعی: ای دل، چون از پس غم برنمیآیی، شبها اشک خونین بریز؛ چون شاه وقتی از دشمن درمانده شود، بر او شبیخون میزند. شاعر میان «خون» در اشک خونریز و «شبیخون» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: اگر سیل اشک من به سوی رود جیحون روان شود، سرزمین خوارزم به دریایی پرموج تبدیل میشود. مقصود بزرگنمایی فراوانی اشک است.
هوش مصنوعی: هر گیاهی که ابر بهاری از خاک گور مجنون برویاند، خوراک شتری باشد که کجاوهٔ لیلی را میکشد؛ یعنی عاشق حتی پس از مرگ هم آرزو دارد در خدمت معشوق باشد.
هوش مصنوعی: اگر خواهان وصال تو گنج فریدون را هم بیاورد، به بهای نوک یک تار موی زلف تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: تو مانند پری از مردم میگریزی و جامی سرگشته است که با چه افسون و جادویی تو را به غمکدهٔ خود بکشاند؛ چون پری را با افسون رام میکنند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ملک العرش همه ملک به مسعود سپرد
کشور عالم، هر هفت برو بر بشمرد
جمله زنگار همه هند به شمشیر سترد
ملکت هند بد و سخت حقیر آمد و خرد
چیست آن جفت بهم ساخته همچون زن و مرد
چو فلک گرد بدورش فلک گرداگرد
از برین برف همی بارد و زیرین باران
برف گرم آید هر چند بود باران سرد
سرد و گرمش را چون نیک بیندیشی تو
[...]
همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد
همه شب دیده من بر فلک استاره شمرد
خوابم از دیده چنان رفت که هرگز ناید
خواب من زهر فراق تو بنوشید و بمرد
چه شود گر ز ملاقات دوایی سازی
[...]
آخر ای خاک دلت خون دلم چند خورد
تن ناپاک تو تا کی تن پاکان شکرد
تا دلارام من اندر جگرت جای گرفت
هر شبی ناله من گرده گردون بدرد
روضه ای در تو نهادند که از تبت او
[...]
هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد
بیگمان عیب تو پیش دگران خواهد برد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.