زلف چون از روی یکسو افکند
ماه گردون را بزانو افکند
دانه دل آن لب شیرین بود
دام جان آن چشم جادو افکند
دل بزلفش دادم و انکار کرد
کس دل اندردست هندو افکند؟
بوسه خواهم از و حالی ز لعل
پرده بر روی لولو افکند
آبرا ماند که گر یک دم زنم
صد گره زان دم برابرو افکند
چرخ نتواند کمان او کشید
کار اگر بازور بازو افکند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل کوتاه وصف زیبایی و ناز معشوق است. شاعر نخست چهرهٔ یار را برتر از ماه میشمارد و لب و چشم او را دانه و دام دل و جان میخواند. سپس از بیوفایی او مینالد: دلش را به زلف سیاه یار سپرده و یار آن را انکار کرده است، تا بوسه میخواهد لب فرو میبندد و با کوچکترین سخنی ابرو درهم میکشد. در پایان، ابروی کمانی یار را چنان نیرومند میداند که آسمان هم توان کشیدن آن را ندارد.
هوش مصنوعی: هرگاه معشوق زلفش را از روی چهره کنار بزند، زیبایی رویش ماه آسمان را شکست میدهد و به زانو درمیآورد.
هوش مصنوعی: آن لب شیرین دانهٔ فریب دل است و آن چشم افسونگر دامی برای گرفتن جان میگسترد. یعنی لب و چشم یار با هم دل و جان عاشق را شکار میکنند.
هوش مصنوعی: دلم را به زلف او سپردم ولی او انکار کرد که دلی گرفته است. آیا کسی دلش را به دست هندوی سیاهروی دزد میسپارد؟ یعنی تقصیر از خودم بود که دل به زلف سیاه و دزد او دادم.
هوش مصنوعی: تا از او بوسه میخواهم، بیدرنگ لب لعلگونش را بر دندانهای مرواریدوارش میبندد و آنها را میپوشاند؛ یعنی لب فرو میبندد و بوسه نمیدهد.
هوش مصنوعی: او مانند آب است: اگر یک نفس بزنم و سخنی بگویم، از همان نفس صد گره و چین بر ابرویش میافتد؛ همانگونه که آب از دمیدن موج و چین برمیدارد.
هوش مصنوعی: اگر کار به زور بازو برسد، حتی آسمان هم نمیتواند کمان او، یعنی ابروی کمانیاش، را بکشد؛ یعنی هیچ نیرویی با قدرت او برابری نمیکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.