سر آن داری با ما که بصحرا آیی
ساعتی سوی گلستان بتماشا آیی
پرده کج ندهی وعده بفردا نکنی
که تو امروزدهی وعده و فردا آیی
از سردست باین پای اگر آیی بربام
پس یکی شرط دگر هست که تنها آیی
تو بدین نرگس بیمار چو پوئی سوی باغ
بعیادت بسوی نرگس رعنا آبی
از شکوفه چو ثریاست مرصع همه شاخ
ای مه چارده آخر بثریا آیی؟
بهمه حال چنین هم بنماند بازآ
بروم صبر کنم تن بزنم تا آیی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در فصل بهار معشوق را به گردش در صحرا و گلستان دعوت میکند و از عادت او به وعدهٔ امروز و آمدن فردا گله دارد. برای دیدار شرط میگذارد که بیدرنگ و تنها بیاید، و با تشبیه چشم یار به نرگس بیمار و چهرهٔ او به ماه تمام در میان شکوفههای پروینمانند، آمدنش را به باغ خوشآیند جلوه میدهد. در پایان امید دارد که این دوری پایدار نماند و میگوید شکیبایی میکند تا یار بیاید.
هوش مصنوعی: ای یار، آیا قصد داری که با ما به دشت و صحرا بیایی و ساعتی برای تماشا به سوی گلستان بیایی؟
هوش مصنوعی: نیرنگ نزن و دیدار را به فردا وانگذار، زیرا عادت تو این است که امروز وعده میدهی و فردا میآیی.
هوش مصنوعی: اگر همین حالا و بیدرنگ، با همین پای خود به بام بیایی، شرط دیگری هم هست: اینکه تنها و بیهمراه بیایی.
هوش مصنوعی: وقتی تو با این چشم خمار و بیمارگونهات به باغ بروی، گویی به عیادت نرگس زیبا رفتهای؛ یعنی چشم تو و نرگس هر دو بیمارند و دیدارشان چون عیادت بیماری از بیمار دیگر است.
هوش مصنوعی: همهٔ شاخهها از شکوفه مانند ستارگان پروین آراسته شدهاند؛ ای ماه شب چهارده، آیا سرانجام به این پروین نمیآیی؟ یعنی تو که چون ماه تمامی، به باغ پرشکوفه بیا تا ماه و پروین با هم دیده شوند.
هوش مصنوعی: در هر حال این دوری همیشه چنین نمیماند، پس بازگرد؛ من میروم و شکیبایی میکنم و خاموش و تحملکنان میمانم تا تو بیایی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از خر و پالیک آن جای رسیدم که همی
موزهٔ چینی میخواهم و اسب تازی
آب انگور خزانی را خوردن گاهست
که کس امسال نکردهست مر او را طلبی
هنری مرد نباشد بر هر کس خطری
چون چنین است ترا چیست کنون زین هنری
ز محل کرد بدین شهر مرا دهر جدا
ز خطر کرد بدینجای مرا چرخ بری
بی محل باشم لیکن نه بدین بی محلی
[...]
ای تو را بر مه و زهره ز شب تیره ردی
زهره از چرخ به زیبایی تو کردندی
نه عجب گر کند از چرخ ندا زهره تو را
تا به مه بر ز شب تیره تو را هست ردی
لعبت چشم منی چشم منت باد نثار
[...]
نکند دانا مستی نخورد عاقل می
ننهد مرد خردمند سوی مستی پی
چه خوری چیزی کز خوردن آن چیز ترا
نی چون سرو نماید به مثل سرو چو نی
گر کنی بخشش گویند که می کرد نه او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.