|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
چنین بیگانه‌وش آخر چرایی
نیاید از تو بوی آشنایی
جفا چندین مکن بر دردمندان
ز حد بردن نشاید بی وفایی
بکردی خشم و از چشمم برفتی
چو جان کردی ز تن باری جدایی
به درد دل گرفتارم خدا را
بیا جانا که دردم را دوایی
اگر شاه جهانم ور فقیرم
کنم در کوچه وصلت گدایی
چو جانی از تنم بیرون مرو ز آنک
چو رفتی از تنم کی با پس آیی
اسیر خار هجرانم نگارا
چه باشد کز در وصلم درآیی
به رندان خراباتی نظر کن
مکن زین بیش با ما پارسایی
تو و سلطانی و ناز و تنعّم
جهان و بی دلی و بی نوایی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از احساس جدایی و بی‌وفایی می‌گوید و می‌خواهد دلیل دوری محبوبش را بفهمد. او به دردی که از جدایی می‌کشد اشاره می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که به او کمک کند، چرا که وجود او تنها مایه آرامش و درمان دردهایش است. شاعر از عشق و وابستگی‌اش سخن می‌گوید و می‌پرسد که چرا محبوبش به او بی‌توجهی می‌کند، در حالی که او در هر شرایطی برای وصال او آماده است. او به حالت رقت‌بار رندانی اشاره می‌کند که در ضیافت و خوشی‌ها نمی‌توانند از درد دوری محبوب رهایی یابند. در پایان، شاعر نقش محبوب را به عنوان سلطان و خود را در جایگاه گدایان برای رسیدن به عشقش مطرح می‌کند.
هوش مصنوعی: چرا این آدم با این ظاهری که دارد، بوی آشنایی از تو نمی‌گیرد؟
هوش مصنوعی: برای دردمندان، سرزنش و بی‌رحمی زیاد نکن، زیرا که رفتار نامناسب و بی‌وفایی از حد فراتر می‌رود.
هوش مصنوعی: وقتی که عصبانی شدم، تو از چشمم رفتی، مانند این که جان از بدن خارج می‌شود و جدایی پیش می‌آید.
هوش مصنوعی: من دردی عمیق و ناشناخته دارم و به کمک تو نیاز دارم، ای محبوب. بیا و به من آرامش بده، زیرا دردم بی‌پایان است و به درمانی احتیاج دارم.
هوش مصنوعی: اگر من پادشاه عالم باشم یا حتی فقیر، در کوچه عشق تو، همچون گدا رفتار می‌کنم.
هوش مصنوعی: زمانی که جانم از بدنم خارج شود، تو نرو؛ زیرا وقتی که از بدنم جدا شوی، دیگر چطور می‌توانی به آن بازگردی؟
هوش مصنوعی: عزیزم، من به خاطر فاصله و دوری از تو در رنج و عذاب هستم، چه وقتی خواهد رسید که دوباره به آغوشم بازگردی؟
هوش مصنوعی: به آدم‌های آزاد و خوش‌گذران نگاه کن و دیگر از ما انتظار پاکی و صفا نداشته باش.
هوش مصنوعی: تو در جایگاه قدرت و محبوبیت قرار داری، در حالی که دنیا با همه‌ی زیبایی‌ها و خوشی‌هایش، تو را از احساس و نیازهای واقعی‌ات بی‌خبر کرده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز بخت خویش دیده روشنایی
ز شاهان برده گوی پادشایی
سر راهون نشینم تا ته یایی
در شادی به روی مو گشایی
آیه روزی به روز مو نشینی
بوینی تا چه سخته بی‌وفائی
نصیر دین که چشم پادشائی
نبیند چون تو فرخ کدخدائی
جهان را کدخدائی جز تو نبود
چنان چون نیست جز یزدان خدائی
اگر گویم بهمت آسمانی
[...]
ز هر شمعی که جویی روشنایی
به وحدانیتش یابی گوایی
غرض نقشی‌ست کز ما باز ماند
که هستی را نمی بینم بقایی
مگر صاحبدلی روزی به رحمت
کند در حق درویشان دعایی
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.