از شاعر به ملک التجار در طلب عهد وفای - ایرج:
اقوال پر از مکر و فسون تو چه شد؟
الطاف ز حد و عِد برون تو چه شد؟
با آن همه وعدهها که بر من دادی
غاز تو چه شد؟ بوقلمون تو چه شد؟
ملک التجار:
ایرج ز خراسان طلب غاز نمود
باب طمع و آز به من باز نمود
غافل بُوَد او که غاز با بوقلمون
چون دانه نبود، جمله پرواز نمود
ایرج:
حیفست که خُلفِ وعده آغاز کنی
با شعر، مرا از سرِ خود باز کنی
با داشتن هزارها بوقلمون
از دادن یک بوقلمون ناز کنی
ملک التجار:
ای آن که سزد خوانم اگر شهبازت
طوطیست همی کلک شکر پردازت
چون صرفه نبردم از تو غازی همه عمر
هرگز ندهم بوقلمون و غازت
ایرج:
ای وعدهٔ تو تمام بوقلمونی
یاد آر از آن وعدهٔ در بیرونی
از آن همه ثروت وکیلآبادت
یک غاز به من نمیدهی ای کونی؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعیها مکاتبهای طنزآمیز میان ایرج و دوستی خراسانی است که به او وعدهٔ غاز و بوقلمون داده بود. ایرج وعده را یادآوری و دوستش را به خلف وعده متهم میکند و دوست در پاسخ بهانه میآورد که پرندگان بیدانه پریدند و یا اینکه از ایرج سودی ندیده است. در پایان ایرج با بازی بر دو معنای «غاز» و «بوقلمون» (پرنده، پول اندک و رنگبهرنگ بودن) و با دشنامی شوخطبعانه، خسّت او را با وجود ثروتش در وکیلآباد سرزنش میکند.
هوش مصنوعی: شاعر از دوستش میپرسد: آن سخنان پر از نیرنگ و افسون تو چه شد؟ آن مهربانیهای بیحد و بیشمارت کجا رفت؟
هوش مصنوعی: با آن همه وعدهای که به من دادی، پس غاز و بوقلمونی که قول داده بودی چه شد؟
هوش مصنوعی: دوستِ طرف خطاب در پاسخ میگوید: ایرج از خراسان غاز خواست و با این کار در طمع و آزمندی را به روی من گشود.
هوش مصنوعی: ایرج بیخبر است که چون دانهای برای غاز و بوقلمون نبود، همه پرواز کردند و رفتند؛ یعنی چیزی نمانده که بفرستم.
هوش مصنوعی: ایرج میگوید: حیف است که وعدهشکنی را آغاز کنی و با شعرگفتن مرا از سر خود باز کنی.
هوش مصنوعی: تو که هزاران بوقلمون داری، برای دادن یک بوقلمون ناز و دریغ میکنی.
هوش مصنوعی: دوست میگوید: ای کسی که سزاوار است تو را شاهباز بنامم، قلم شیرینسخنت مانند طوطی شکر میافشاند.
هوش مصنوعی: چون در همهٔ عمر حتی یک غاز، یعنی یک پول سیاه، از تو سودی نبردم، هرگز غاز و بوقلمونت را نمیدهم؛ «غاز» با معنای سکهٔ کمبها ایهام دارد.
هوش مصنوعی: ایرج میگوید: ای کسی که وعدههایت همه مانند بوقلمون رنگبهرنگ و ناپایدار است، آن وعدهای را که در بیرونی خانه دادی به یاد بیاور.
هوش مصنوعی: از آن همه ثروتی که در وکیلآباد داری، یک غاز هم به من نمیدهی، ای فرومایه؟ این بیت با دشنامی رکیک و به شوخی گفته شده و «غاز» باز به معنای پول اندک هم هست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.