شد فصل بهار و گُل صلا داد
بر چهرۀ خوب خود صفا داد
بادِ سحری ز آشنایی
پیغام وفا به آشنا داد
بلبل ز فراق چند ماهه
باز آمد و شرح ماجرا داد
افسوس که جای توست خالی
ای خانم دُرة المعالی!
آوخ که بهار ما خزان شد
آن روی چو گُل ز ما نهان شد
خوناب جگر ز فُرقت تو
از چشمۀ چشم ما روان شد
بلبلصفت از فراق رویت
در باغ، نصیب ما فَغان شد
افسوس که جای توست خالی
ای خانم دُرة المعالی!
گرییم ز درد اشتیاقت
سوزیم در آتش فراقت
جفت المیم و یار اندوه
بینیم ز دوستان چو طاقت
گوییم ز روی درد و حسرت
آییم چو بی تو در وِثاقت
افسوس که جای توست خالی
ای خانم دُرة المعالی!
از ما چه خلاف دیده بودی؟
کاین گونه مفارقت نمودی؟
سر رشتهٔ اتحاد ما را
رفتی و ز دست ما ربودی
جای تو به روی چشم ما بود
در خاک سیه چرا غنودی؟
افسوس که جای توست خالی
ای خانم دُرة المعالی!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر سوگسرودهای در بندهای ترجیعوار برای بانویی به نام درةالمعالی است. شاعر از آمدن بهار و بازگشت گل و بلبل آغاز میکند و سپس میگوید که با رفتن او بهار ماندگان به خزان بدل شده است. در ادامه از گریه و سوز دوری و تنها ماندن خانهٔ او میگوید و با گلایهای عاطفی میپرسد چرا ایشان را ترک کرد و در خاک آرمید. پایان هر بند با این ترجیع تکرار میشود: «افسوس که جای توست خالی».
هوش مصنوعی: فصل بهار رسید و گل همه را به تماشا فراخواند و به چهرهٔ زیبای خود طراوت و روشنی بخشید.
هوش مصنوعی: نسیم سحرگاهی از سر آشنایی، پیام وفا و دوستی را به آشنایان رساند.
هوش مصنوعی: بلبل پس از چند ماه دوری بازگشت و سرگذشت آن جدایی را بازگو کرد.
هوش مصنوعی: افسوس که در این بهار جای تو خالی است، ای خانم درةالمعالی!
هوش مصنوعی: افسوس که در این بهار جای تو خالی است، ای خانم درةالمعالی!
هوش مصنوعی: دریغ که بهار ما به پاییز بدل شد، چون آن چهرهٔ گلمانند از دیدهٔ ما پنهان شد.
هوش مصنوعی: از دوری تو، اشک خونین و خونابهٔ جگر از چشمهٔ چشم ما جاری شد.
هوش مصنوعی: در دوری از چهرهٔ تو، سهم ما در باغ مانند بلبل فقط ناله و فریاد شد.
هوش مصنوعی: افسوس که جای تو خالی است، ای خانم درةالمعالی!
هوش مصنوعی: افسوس که جای تو خالی است، ای خانم درةالمعالی!
هوش مصنوعی: از درد اشتیاق تو گریه میکنیم و در آتش جداییات میسوزیم.
هوش مصنوعی: وقتی تو را جدا و تنها از جمع دوستان میبینیم، با درد و اندوه همدم و همراه میشویم. شاعر میان «جفت» و «طاق» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: هنگامی که بی تو به خانه و اتاقت میآییم، از سر درد و حسرت این را میگوییم:
هوش مصنوعی: افسوس که جای تو خالی است، ای خانم درةالمعالی!
هوش مصنوعی: افسوس که جای تو خالی است، ای خانم درةالمعالی!
هوش مصنوعی: از ما چه بدی و ناسازگاری دیده بودی که اینگونه از ما جدا شدی؟
هوش مصنوعی: با رفتنت، رشتهٔ یگانگی و همبستگی ما را از دستمان گرفتی.
هوش مصنوعی: جایگاه تو بر چشم ما بود و بسیار عزیزت میداشتیم؛ پس چرا در خاک تیره آرمیدی؟
هوش مصنوعی: افسوس که جای تو خالی است، ای خانم درةالمعالی!
هوش مصنوعی: افسوس که جای تو خالی است، ای خانم درةالمعالی!
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.