بصدق فطرت رندانهء من
بسوز آه بیتابانه من
بده آن خاک را ابر بهاری
که در آغوش گیرد دانهء من
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
بصدق فطرت رندانهء من
بسوز آه بیتابانه من
بده آن خاک را ابر بهاری
که در آغوش گیرد دانهء من
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با صدای صادقانه و رندانهاش از احساسات عمیق خود میگوید. او با آرزوی بارش باران بهاری بر خاکی که دانهاش را در آغوش گیرد، از عشق و وابستگیاش به طبیعت و زندگی سخن میگوید. این احساسات به نوعی نمایانگر شور و شوق او برای رشد و شکوفایی است.
هوش مصنوعی: به خاطر صداقت و طینت راستین من، درد و شوق وجودم را به آتش میکشد.
هوش مصنوعی: باران بهاری را بفرست تا آن خاک بتواند دانهام را در آغوش بگیرد و رشدش را آغاز کند.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو شمعی گشتهیی همخانهٔ من
بیک شکّر بده پروانهٔ من
همین جغد است در ویرانهٔ من
که گوشی میکند افسانهٔ من
رخش تا رفته از کاشانه من
سیه گردیده روی خانه من
در آ خندان ز در جانانهٔ من
گلستان ساز آتش خانهٔ من
مکن عزم سفر جانانهٔ من
مکن ویرانهتر ویرانهٔ من
برافروزم چراغآسا ز شادی
[...]
توئی گنجینه ویرانه من
نباشد جز تو کس در خانه من
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.