گنجور

شمارهٔ ۱۲۷

 
همام تبریزی
همام تبریزی » غزلیات
 

چو ترک من بگشاید برابروان کاکول

هزار دل بر باید به یک دم آن کاکول

عجب مدار تو زان ماه روی مهر جبین

که آفتاب رخش راست سایه بان کاکول

من آشکارا جان را به باد خواهم داد

که دیده ام دل خود را نهان دران کا کول

هزار دل ز سر پای بر توان چیدن

اگر به شانه کندشاه دلبران کا کول

بر آید از دل و جان عزیز خویش چو من

هران کسی که نهاده ست دل بران کاکول

چو باد ناله زارم به گوش او برساند

سبک به رقص در آید در آن زمان کاکول

هران دلی که ربود آن دو چشم او از خلق

نداد هیچ امانش مگر به جان کاکول

سلامت ار هوست می کند همام مگرد

به گرد آن بت گل روی ضیمران کا کول



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.