خوشا کَسی که دَر این عالَمِ خَراب‌آباد

اَساسِ ظُلْم فَگَنْد و بَنایِ داد نَهاد

بیا! بیا! کِه اَز آن رَفْتِگان بِه یاد آریم

که رَفْتِه‌اَنْد و اَز ایشان کَسی نیارَد یاد

مَکُن اِقامَت و بُنْیادِ خانِمان مَفْگَن

کِه دَسْتِ حادِثِه خواهَد فَگَنْدَش از بُنْیاد

تَوانگَری که درِ خِیْر، بَر فَقیران بَسْت

دَری زِ عالَمِ بالا بِه رویِ او نَگْشاد

کَسی که یافْت بَر اَحْوالِ زیردَسْتان، دَسْت

بِه ظُلْم اَگَر نَسِتانَد، خُداش خِیْر دَهاد!

صِنوبَرا، تو چِه دِل بَسْتِه‌ای بِه هَر شاخی؟

چو سَرْو باش! کِه اَز بارِ دِل شَوی آزاد

چِه خوش فُتاد «هِلالی» به بَنْدِه‌خانِه‌یِ عِشْق

بُرو! غُلامیِ این خانْدان، مُبارَک باد!