کیست آن سرو روان؟ کز ناز دامن بر زده
جامه گلگون کرده و آتش بعالم در زده
کرده هر شب ز آتش حسرت دل ما را کباب
با حریفان دگر تا صبح دم ساغر زده
وصف قد نازکش، گر راست میپرسی ز من
سرو آزادیست کز باغ لطافت سر زده
خواب چون آید؟ که شبها بر دل ما تا سحر
هر زمان زنجیر زلفش حلقه ای دیگر زده
خط او بر برگ نسرین گرد مشک آمیخته
خال او بر صفحه گل نقطه از عنبر زده
چشم خونریزش، که دارد هر طرف مژگان تیز
هست قصابی، که بر دور میان خنجر زده
تلخم آید بر لب شیرین او نام رقیب
زانکه بهر کشتنم زهریست در شکر زده
باد، گویا، بی گل رویش، چو من دیوانه شد
ورنه خود را از چه رو بر خاک و خاکستر زده؟
تا هلالی کرد روی زرد خود فرش رهش
توسن او گاه جولان نعلها بر زر زده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با پرسش از سرو خرامانی آغاز میشود که با جامهٔ سرخ و ناز خود جهان را به آتش کشیده است. شاعر سپس زیباییهای یار را وصف میکند: قامت، زلف، خط، خال و چشم خونریز او. در کنار این وصف، از رنج خود میگوید: یار شبها با دیگران باده مینوشد و نام رقیب بر لب او زهر است. در پایان، هلالی چهرهٔ زرد خود را فرش راه یار میکند تا اسب او بر آن مانند زر نعل بکوبد.
هوش مصنوعی: آن سرو خرامان کیست که از روی ناز دامن خود را بالا زده، جامهای سرخ پوشیده و با زیباییاش آتش در جهان افکنده است؟
هوش مصنوعی: هر شب دل ما را با آتش حسرت کباب میکند و خودش تا صبح با همنشینان دیگر باده مینوشد.
هوش مصنوعی: اگر بهراستی وصف قامت ظریفش را از من میپرسی، سرو آزادی است که از باغ لطافت سر برآورده است.
هوش مصنوعی: چگونه خواب به چشم ما بیاید، وقتی که شبها تا سحر زنجیر زلف او هر لحظه حلقهای تازه بر دل ما میافکند و آن را در بند میکند؟
هوش مصنوعی: موی تازهرستهٔ چهرهاش مانند گرد مشک است که بر برگ سفید نسرین نشسته، و خالش نقطهای از عنبر است که بر صفحهٔ گلِ رخسارش گذاشتهاند.
هوش مصنوعی: چشم خونریز او که از هر سو مژگان تیز دارد، مانند قصابی است که دور کمرش خنجر بسته است.
هوش مصنوعی: شنیدن نام رقیب بر لب شیرین یار برایم تلخ است، زیرا مانند زهری است که برای کشتن من در شکر آمیختهاند.
هوش مصنوعی: گویا باد هم در دوری از چهرهٔ گلمانند یار مثل من دیوانه شده است؛ وگرنه چرا خود را به خاک و خاکستر میزند؟
هوش مصنوعی: از وقتی هلالی چهرهٔ زردش را فرش راه یار کرد، اسب سرکش یار هنگام تاختن نعل بر زر میکوبد؛ یعنی چهرهٔ زرد عاشق زیر پای اسب معشوق مانند زر شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای شکوهت خیمه بر بالای هفت اختر زده
هیبت بانگ سیاست بر شه خاور زده
شیخ ابواسحق سلطانیکه از شمشیر او
مهر لرزانست و مه ترسان و گردون سرزده
دولت اقبال در بالای چترت دائما
[...]
کیست می آید قبا پوشیده دامن بر زده
شکل شهر آشوب او آتش به عالم درزده
کرده در دین مسلمانان هزاران رخنه بیش
هر خدنگ فتنه ای کز غمزه آن کافر زده
کی برآید ماه با خورشید عالمتاب او
[...]
از مژه گرچشم مستت دست در خنجر زده
نیست بد مستی عجب زان مست کان ساغر زده
برزده آن آتش طلعت بفردوس نعیم
طاق ابروحسنش از خورشید بالاتر زده
ابروی او آبروی ماه نو را ریخته
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.