قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - در وصف زلزله‌ای که در زمان اقامت وی در کاشان اتفاق افتاده
کرده‌ام از کوی یار بیهده عزم سفر
خار ملامت به پا خاک ندامت به سر
از کف خود رایگان دامن امن و امان
داده و بنهاده‌ام ره سوی خوف و خطر
خود به عبث اختیار کرده‌ام از روزگار
فرقت یار و دیار محنت و رنج سفر
چون سفها خویش را بی‌سبب افکنده‌ام
از غرفات جنان در درکات سقر
همنفسان وطن جمع به هر انجمن
وز غم دوری من غرقه به خون جگر
من هم از ایشان جدا، بلبلیم بینوا
دور ز هم آشیان برده سری زیر پر
رهسپر غربتم لیک بود قسمتم
چشم تر و کام خشک از سفر بحر و بر
با تعب گرم و سرد صیف و شتا، رهنورد
ساخته گاهی به برد سوخته گاهی ز حر
گاه ز تف سموم گرم چنان مرز و بوم
کاهن گردد چو موم در کف هر پنجه‌ور
گاه بدان گونه سرد کز دم قتال برد
ز آتش آهنگران موم نبیند اثر
چون بگشایم ز هم دیده به هر صبحدم
هاویه‌سان آیدم بادیه‌ای در نظر
آب در آن قیرگون خاک مخمر به خون
فتنه در آن رهنمون مرگ در آن راهبر
دیو و دد آنجا به جوش، وحش و سبع در خروش
من چو سباع و وحوش طفره‌زن و رهسپر
شب چو به آرامگاه رو نهم از رنج راه
بستر و بالین من این حجر است آن مدر
طاق رواقم سحاب شمع وثاقم شهاب
فوج ذئاب و کلاب هم نفسم تا سحر
همدم من مور و مار دام و ددم در کنار
دیو ز من در فرار، غول ز من در حذر
گاه ز هجران یار گاه به یاد دیار
با مژهٔ اشکبار تا سحرم در سهر
بهر من غمزده هر شب و روز آمده
پارهٔ دل مائده لخت جگر ماحضر
یار من دلفگار آدمیی دیوسار
دیدن آن نابکار بر رگ جان نیشتر
صحبت او جانگزا ریت او غم‌فزا
آلت ضر چون حدیه مایه شر چون شرر
چون بشرش روی و تن لیک گر آن اهرمن
هست بشر من نیم ز امت خیرالبشر
این همه گردیده‌ام رنج سفر دیده‌ام
کافرم ار دیده‌ام ثانی آن جانور
روز و شب اینم قرین روز چنان شب چنین
زشتی طالع ببین شومی اختر نگر
مملکت بی‌شمار شهر بسی و دیار
دیدم و نگشوده بار از همه کردم گذر
ور به دیاری شدم جلوه ده یار خویش
آینه دادم به کور نغمه سرودم به کر
راغب کالای من مشتریان بس ولی
حنظل و صبرم دهد قیمت قند و شکر
دل دو سه روزی کشید جانب کاشان و دید
جنت و خلدی در آن جنتیان را مقر
روضه‌ای از خرمی در همه گیتی مثل
مردمش از مردمی در همه عالم سمر
اهل وی الحق تمام زادهٔ پشت کرام
کز همه‌شان باد شاد روح نیا و پدر
مایل مهر و وفا طالب صدق و صفا
خوش سخن و خوش لقا، خوش صور خوش سیر
با دو سه یار قدیم روز کی آنجا شدیم
از رخ هم گرد شوی وز دل هم زنگ بر
نیمه شبی ناگهان آه از آن شب فغان
ساخت به یک لحظه‌اش زلزله زیر و زبر
رعشه گرفت آنچنان خاک که از هول آن
یافت تن آسمان فالج و اختر خدر
بس گل رعنا که شب در بر عیش و طرب
خفت و سحر در کشید خاک سیاهش به بر
بس گهر تابناک گشت نهان زیر خاک
بی‌خبر و کس نیافت دیگر از آنها خبر
منزلشان سرنگون گشت و بر ایشان کنون
نیست به جز زاغ و بوم ماتمی و نوحه‌گر
دوش که در کنج غم با همه درد و الم
تا سحرم بود باز دیدهٔ اختر شمر
گاه حکایت گذار پایم از آسیب خار
گاه شکایت کنان زانویم از بار سر
گاه به فکرت که هست تا کی ازین بخت بد
شب ز شبم تیره‌تر روز ز روزم بتر
گاه به حیرت که چرخ چون اسرا تا به کی
می‌بردم کو به کو می‌کشدم در به در
ناگهم آمد فرا پیری فرخ‌لقا
خاک رهش عقل را آمده کحل بصر
پیر نه بدر دجی بدر نه شمس ضحی
شمس نه نور خدا چون خضر اندر خضر
عقل نخست از کمال صبح دوم از جمال
عرش برین از جلال چرخ کهن از کبر
گفت که ای وز کجا؟ گفتم از اهل وفا
گفت چه داری بیار گفتمش اینک هنر
خنده‌زنان گفت خیز و یحک از اینجا گریز
هی منشین الفرار گفتمش این‌المفر
گفت روان می‌شتاب تا در دولت جناب
گفتمش آنجا کجاست گفت زهی بی‌خبر
درگه شاه زمان سده فخر جهان
صفدر عالی تبار سرور والاگهر
وارث دیهیم و گاه دولت و دین را پناه
شاه ملایک سپاه خسرو انجم حشر
جامع فضل و کرم صاحب سیف و قلم
زینت تیغ و علم زیب کلاه و کمر
مهر مکارم شعاع، ماه مناقب فروغ
بحر معالی گهر ابر لالی مطر
خسرو بهمن حسام بهمن رستم غلام
رستم کسری شکوه کسری جمشید فر
آید ازو چون میان قصهٔ تیغ و سنان
نامهٔ رستم مخوان نام تهمتن مبر
ای ز تو خرم جهان چون ز صبا گلستان
ای به تو گیتی جوان چون شجر از برگ و بر
روضهٔ اجلال را قد تو سرکش نهال
دوحهٔ اقبال را روی تو شیرین ثمر
پایهٔ گاه تو را دوش فلک تکیه گاه
جامهٔ جاه تو را اطلس چرخ آستر
با کف زور آورت کوه گران سنگ، کاه
با دل در پرورت بحر جهان یک شمر
روز کمان کز کمین خیزد گردون به کین
وز دل آهن شرار شعله کشد بی حجر
هم ز خروش و فغان پاره شود گوش چرخ
هم ز غبار و دخان تیره شود چشم خور
فتنه ز یکسو زند صیحه که جان‌ها مباح
چرخ ز یکسو کشد نعره که خون‌ها هدر
تیغ‌زن خاوری رخش فلک زیر ران
گم کند از بیم جان جادهٔ باختر
یازی چون دست و پا سوی عنان و رکیب
رخش گهرپوش زیر، چتر مرصع زبر
تیغ یمانی به دست ناچخ هندی به دوش
مغفر رومی به فرق جوشن چینی به بر
هم به عنانت دوان دولت و اقبال و بخت
هم به رکابت روان نصرت و فتح و ظفر
خصم تو هر جا کشد ناله این المناص
از همه جا بشنود زمزمهٔ لاوزر
آتش رمحت کند مزرع آمال، خشک
آب حیاتت کند مرتع آجال، تر
تا به توالی زند صبح بر این سبز خنک
از خم چوگان سیم لطمه بر آن گوی زر
باد سر دشمنان در سم یک ران تو
از خم چوگان تو گوی صفت لطمه خور
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده به توصیف زلزله‌ای می‌پردازد که در کاشان رخ داده است و تاثیری عمیق بر زندگی مردم داشته است. او از احساس غم و اندوه خود به خاطر دوری از وطن و یار صحبت می‌کند و در توصیف وضعیت وحشتناک زلزله، به توصیف مرگ و نابودی افرادی که در خواب بودند، می‌پردازد. او در عین حال به ذکر حسرت‌های خود بر می‌گردد و غم‌زدگی و پر از کینه و خطاهای روزگار را بیان می‌کند. در نهایت، شاعر به این باور می‌رسد که زندگی و روزگار به شدت متغیر است و بر روی سرنوشت افراد تاثیر می‌گذارد، و می‌خواهد از این حال و روز نجات یابد.
هوش مصنوعی: از کوی محبوب تصمیم به سفر گرفته‌ام، اما بی‌فایده است. به خاطر این تصمیم، ملامت به پاهایم و ندامت بر سرم نشسته است.
هوش مصنوعی: بدون دلیل و به اختیار خود، نعمت و امنیت را رها کرده‌ام و راهی را پیش گرفته‌ام که پر از ترس و خطر است.
هوش مصنوعی: به طور بی‌فایده، خودم از روزگاری که از یار و دیار دور افتاده‌ام، رنج و زحمت سفر را انتخاب کرده‌ام.
هوش مصنوعی: به خاطر نادانی و بی‌خود بودن، خود را بدون دلیل به جایی پایین‌تر از بهشت رانده‌ام که به سقر (دوزخ) تعلق دارد.
هوش مصنوعی: دوستانم در وطن در هر جمعی دور هم جمع شده‌اند، اما من به خاطر غم دوری از آنها شدیدا دچار اندوه و درد هستم.
هوش مصنوعی: من نیز از این افراد جدا هستم، مثل بلبل بینوا که به دور از لانه‌ام، سرم را زیر بال می‌گردانم و غمگین و تنها هستم.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از غربت و دوری می‌گوید و احساس می‌کند که در این سفر به دریا و کنار، قسمت او تنها غربت و اشک است، در حالی که کام (زندگی یا دل) او خشک و تشنه است. این نشان‌دهنده‌ی درد و ناکامی او در سفر به دور از وطن است.
هوش مصنوعی: با تجربه‌های سخت و سرد و گرم در تابستان و زمستان، گاهی در مسیر زندگی به جایی می‌رسم که سوخته‌ام و گاهی دیگر از حرارت و گرما در عذابم.
هوش مصنوعی: گاه هوای گرم و سوزان به حدی سخت و کشنده می‌شود که سرزمین و دیار مانند موم در دست هر کسی نرم و تغییر شکل می‌دهد.
هوش مصنوعی: گاه پیش می‌آید که سرما به حدی می‌رسد که غذای جنگجویان از گرمای آتش آهنگران هم خنک‌تر می‌شود و دیگر نشانی از حرارت نمی‌بینند.
هوش مصنوعی: هر صبح که چشمانم را باز می‌کنم، همچون دوزخ (حاویه) در دل صحرا، صحنه‌های هولناک و دشوار طبیعت به چشمم می‌آیند.
هوش مصنوعی: در آن خاک تاریک و غیرفرخنده که مانند قیر است، آب به تلخی و فساد آغشته شده و خون فتنه در آنجا جریان دارد و مرگ به عنوان راهنما در آن موجود است.
هوش مصنوعی: در آن مکان، موجودات خبیث و وحشی در حال آشوب و هیاهو هستند و من هم مانند جانوران در حال فرار و دوری از خطر هستم.
هوش مصنوعی: وقتی به آرامگاهی بروم و شب را به سر برم، در حالی که از راه دچار خستگی شده‌ام، می‌بینم که تنها این سنگ (هجر) است که به عنوان بستر و بالین من است.
هوش مصنوعی: در زیر سقف خانه‌ام، ابرها چون شمع می‌درخشند و ستاره‌ها همچون شهاب، در آسمان دیده می‌شوند. هم‌نشین من، در کنارم، گرگ‌ها و سگ‌ها هستند تا صبح.
هوش مصنوعی: در کنار من، موجودات خطرناک و آسیب‌رسانی همچون مور و مار زندگی می‌کنند، و این در حالی است که دیو (نماد وحشت) از من فرار می‌کند و غول (نماد قدرت و ترس) از من دوری می‌کند.
هوش مصنوعی: گاهی به خاطر دوری یار و گاهی به یاد وطن، با چشمانی پر از اشک تا صبح در حال بیداری هستم.
هوش مصنوعی: هر شب و روز، به خاطر غم و اندوه من، چیزی شبیه به قسمت‌هایی از دل، مانند نذری برای دل من آورده می‌شود که نشان‌دهندهٔ درد و رنج من است.
هوش مصنوعی: دوست من، شبیه به یک موجود شیطانی، انسانی بدخلق و ناپاک است که دیدنش به روح و جان من آسیب می‌زند.
هوش مصنوعی: گفت‌وگو با او، جان را شاد می‌کند اما حالت او غم‌افزا است. او چون ابزاری زشت، مایه‌ی شر و آتش است.
هوش مصنوعی: اگرچه او انسانی با روی زیبا و تن نیکوست، اما اگر آن شیطان در وجودش باشد، من او را از جمله بهترین انسان‌ها نمی‌دانم.
هوش مصنوعی: من در طول سفرها و مشقات زیادی که کشیده‌ام، باز هم اگر این جانور (اهریمن یا شیاطینی که در شعر به آن اشاره شده) را دیده‌ام، بی‌دین و کافر هستم.
هوش مصنوعی: روز و شب من به هم آمیخته است؛ روزها به زشتی شب‌ها و شب‌ها نیز به زشتی روزها. نگاهی به طالع و سرنوشت خود بینداز که چقدر شوم و بدیمن است.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تجربه‌هایش در سفر به کشورهای مختلف اشاره می‌کند و می‌گوید که در این سفرها به بسیاری از شهرها و دیارها رفته، اما هیچ‌کدام نتوانسته‌اند بار دلش را بگشایند یا او را شاد کنند.
هوش مصنوعی: اگر در دیاری که به دیدن یار خود رفته‌ام، به من آینه‌ای بدهند تا به کور نشان دهم، نغمه‌ای برای کرها می‌سرایم.
هوش مصنوعی: راغب (خواهان) زیادی برای کالاهای من وجود دارد، اما من به جای شیرینی‌ها و خوشمزگی‌ها، فقط تلخی (حنظل) و صبر (تحمل) می‌چشم.
هوش مصنوعی: دل من به مدت چند روزی به سوی کاشان کشیده شد و در آنجا باغ‌هایی زیبا و بهشتی را دیدم که محل زندگی خوش‌بختانی بود.
هوش مصنوعی: کاشان مانند باغی سرشار از سرسبزی و خوشی است که از لحاظ آداب و رسوم و ویژگی‌های انسانی، میان مردمش پرورش یافته و در دنیا نمونه‌ای از خوبی‌ها را نمایان می‌کند.
هوش مصنوعی: مردم او به‌حق تماماً از نسل نیکان و بزرگانی هستند که روح نیا و پدرشان همواره شاد و خرم بوده است.
هوش مصنوعی: شخصیتی که وصف می‌شود، علاقه‌مند به محبت و وفاداری، جویای صداقت و پاکی است و در عین حال سخنانی دلنشین و صورت و سیرتی زیبا دارد.
هوش مصنوعی: ما به همراه دو یا سه دوست قدیمی به آنجا رسیدیم، در آن روزی که دل‌هایمان از غم و اندوه پاک و بی‌زنگ شده بود و چهره‌هایمان نیز عاری از غم و ناامیدی.
هوش مصنوعی: نیمه‌های شب، به طور ناگهانی، صدای دردناکی از آن شب بلند شد؛ به طوری که در یک لحظه، زلزله همه چیز را به هم ریخت و نابود کرد.
هوش مصنوعی: زمین آنچنان لرزید که به خاطر ترس ناشی از آن، آسمان به حالت ناتوانی درآمد و ستاره‌ها نیز به حیرت افتادند.
هوش مصنوعی: بسیاری از گل‌های زیبا در شب در شادی و سرور خوابیده بودند، اما صبح که شد، خاک تاریک آنها را به خود کشید و از آنها خبری نیست.
هوش مصنوعی: بسیاری از جواهرهای درخشان زیر خاک پنهان شدند و هیچ‌کس از آنها بی‌خبر نماند و دیگر خبری از آنها در دست نیست.
هوش مصنوعی: خانه‌هایشان ویران شده و اکنون جز پرندگان زاغ و بوم (که نماد غم و عزا هستند) در آنجا نیست و صدای نوحه‌گری به گوش می‌رسد.
هوش مصنوعی: دیشب که در گوشهٔ غم با تمام درد و رنج بودم، تا صبح دوباره چشمم به ستارهٔ شمر (منظری از ستاره‌ها که به عنوان نماد ناامیدی یا بداقبالی شناخته می‌شود) افتاد.
هوش مصنوعی: گاهی بر اثر خارهایی که به پایم می‌رود، بسیار آزرده‌ام و گاهی هم از سنگینی بار زندگی زانوهایم درد می‌کند و ناله می‌زنم.
هوش مصنوعی: گاهی در فکر هستم که این بخت بد تا کی ادامه خواهد داشت، هر شب حال و هوای من تاریک‌تر از شب قبل است و هر روز هم اوضاع من بدتر از روز قبل می‌شود.
هوش مصنوعی: گاهی در شگفتی‌ام که چرا زمان مانند یک مسافر، مرا از جایی به جایی دیگر می‌برد و من را از یک مکان به مکان دیگر می‌کشد.
هوش مصنوعی: ناگهان پیری خوش‌اقبال و خوش‌چهره را دیدم که عقل من را مثل کحل (سرمه) به چشمم می‌زند.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف شخصیتی استثنایی می‌پردازد که نه به روشنایی‌های معمولی و نه به زیبایی‌های شناخته‌شده شب و روز وابسته است. او را به خضر، آن پیامبر حکمت و زندگی جاوید، تشبیه می‌کند و می‌گوید که وجودش مانند نوری مقدس است که به زندگی دیگران بخشش و برکت می‌آورد.
هوش مصنوعی: عقل در آغاز از کمال صبح که به معنای روشنایی و روشنی است، و سپس از زیبایی بهشت و عرش؛ و این به خاطر جلال و بزرگی آسمان کهن و برتری آن است که نشان‌دهندهٔ عظمت و بزرگی خداوند می‌باشد.
هوش مصنوعی: گفت: تو از کجا می‌آیی؟ من پاسخ دادم: از میان وفاداران. او پرسید: چه چیز با خود آورده‌ای؟ من گفتم: اکنون استعداد و هنر دارم.
هوش مصنوعی: او خنده‌کنان به من گفت که برخیز و از اینجا فرار کن، و نپندار که اینجا ماندن خوب است، چون اینجا فرار واقعی است.
هوش مصنوعی: گفت: «برو به سمت جایی که در آن خیر و خوشی است.» من نیز پاسخ دادم: «آن جا کجاست؟» او گفت: «چقدر بی‌خبر هستی.
هوش مصنوعی: حضور و دربار شاه زمان، که فخر جهان و پناهگاهی معتبر برای مردم است، نشان‌دهندهٔ عظمت و منزلت یک انسان برجسته و با اصل و نسب است.
هوش مصنوعی: او وارث تاج و تخت و مقام دولت و دیانت است و پناهگاه شاهانه‌ای است که فرشتگان و سپاه خسرو (شاهان) او را در روز قیامت همراهی می‌کنند.
هوش مصنوعی: شخصیتی دارای فضل و بزرگی که در کنار شمشیر و قلم قرار دارد و زینت‌بخش تیغ و علم، به عنوان نمادی زیبا برای کلاه و کمربند به شمار می‌آید.
هوش مصنوعی: مهر مکارم شعاع به معنای خورشید فضیلت‌ها و ماه مناقب به معنای ماه ویژگی‌ها و صفات نیکو است. فروغ بحر معالی به نور درخشان دریاهای عظمت و گهر ابر لالی مطر به معنای مرواریدهای آبی زیر ابرهای باران است. این تصویری از زیبایی و فضیلت‌های برجسته است که در اینجا به شکل‌های مختلف توصیف شده‌اند.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به بزرگانی از تاریخ و اساطیر ایران اشاره می‌کند، مانند بهمن و رستم که از نامداران و قهرمانان ملی به شمار می‌روند. او همچنین به کسری، پادشاهان بزرگ ایرانی و شکوه آنها اشاره می‌کند. این ابیات به احساس افتخار نسبت به گذشته‌ی عظیم و قهرمانان ملی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: به خاطر زلزله‌ای که اتفاق افتاده، هیچ کس نباید داستان رستم و جنگ‌هاش را با تیغ و سنان یاد کند و نام تهمتن (رستم) را نبرند، زیرا این حادثه به اندازه‌ای مهم است که باید همه چیز را تحت‌الشعاع قرار دهد.
هوش مصنوعی: جهان به خاطر وجود تو درخشان و شاداب است مانند گلستانی که از نسیم صبحگاهی زیباتر می‌شود. همچنین، گیتی به سبب حضور تو جوان و سرزنده است، مانند درختی که با برگ و میوه‌اش زندگی و طراوت می‌بخشد.
هوش مصنوعی: قد و قامت تو باعث فخر و عظمت است و درخت خوشبختی، میوه‌های شیرینی را از روی تو به بار می‌آورد.
هوش مصنوعی: برخی از موقعیت‌ها و مقام‌های تو به قدری محکم و با ثبات است که آسمان، مانند یک تکیه‌گاه، به آن وابسته است و لباس مقام و عظمت تو، همانند یک آستر از جنس اطلس، از چرخ (آسمان) آویزان است.
هوش مصنوعی: به وسیلهٔ قدرت و توانایی خود، کوه‌های سنگین را به آسانی مثل کاه جابجا می‌کنی و دل تو در برابر این قدرت، همچون دریای عمیق است که می‌تواند همه چیز را در خود ببلعد.
هوش مصنوعی: در روزی که آسمان از کمین به انتقام برمی‌خیزد، از دل سنگین و خشن آتش و شعله‌ای به‌وجود می‌آید که بی‌پناهی می‌آفریند.
هوش مصنوعی: از شدت سر و صدای زلزله، گوش آسمان به هم می‌خورد و از غبار و دودی که برمی‌خیزد، چشم خورشید تاریک می‌شود.
هوش مصنوعی: فتنه‌ای از یک طرف برمی‌خیزد که جان‌ها را حلال می‌داند و از طرف دیگر، آسمان (چرخ) نعره می‌زند که خون‌ها بی‌هدفی ریخته می‌شود.
هوش مصنوعی: خودرویی که به سمت شرق می‌رود و در زیر پاهایش آسمان را می‌برد، به خاطر ترس از جان خود، جادهٔ غربی را گم می‌کند.
هوش مصنوعی: دست و پا مانند یازده دیگر، برای کنترل و هدایت اسبی که زیرش زین الماس‌گونه‌ای دارد، در حال تلاش هستند و بالای سرش چتری زینتی و زیبا وجود دارد.
هوش مصنوعی: تیغ یمانی (تیغ معروف از منطقه یمن) در دست کسی است که نمی‌تواند خنجر را به دوش بگذارد و کسی هم که کلاه‌خود رومی دارد، بر سرش زره چینی پوشیده است. این تصویر به نوعی تنوع و تضاد در سلاح‌ها و زره‌ها را نشان می‌دهد.
هوش مصنوعی: همزمان با برکت و خوش‌یمنی، متن‌فر در حال پیشرفت و پیروزی و موفقیت است.
هوش مصنوعی: خصمت (دشمنت) هر جا که صدای ناله و فریادش بلند شود، صدای شِکایتش در همه جا شنیده می‌شود و هیچ‌کس نمی‌تواند از این ماجرا بی‌خبر بماند.
هوش مصنوعی: دل‌باختهٔ تو، آتش شوقش آرزوهایت را نابود می‌کند و آب حیات را خشک می‌سازد، و زمین امیدها را به حالت مرگ می‌کشاند.
هوش مصنوعی: تا زمانی که صبح، بر این چمن خنک بگذرد و توپ نقره‌ای را به سمت گوی طلایی بزند.
هوش مصنوعی: باد سر دشمنان را به سم یک ساق تو تشبیه می‌کند، مانند اینکه از خم چوگان تو، گوی که صفت لطمه خورده به سمت آنان پرتاب می‌شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در قدح مشک‌بوی باده بیار ای غلام
وز لب یاقوت رنگ بوسه بده ای پسر
گلبن اندیشه را بُن ِبکَن و سر بزن
تات به باغ نشاط تازه‌گل آید به بر
آن چو لب لعل دوست ابین‌ا وین چو سر زلف یار
[...]
اسب قناعت بتاز پیش سپاه قدر
عدل خداوند را ساز ز فضلش سپر
پرده مستان نواخت زخمه باد سحر
باده ده ای عشق تو همچو سحر پرده در
دایره بزم را نقطه چو از خال تست
ساغر تا خط بیار سر ز خط ما مبر
مردمیی کن به شرط از پی ما پیش از آنک
[...]
ای به رخ همچو گل مایه شمس و قمر
وای به لب همچو مل گوهر شهد و شکر
دیده به چشم جفا درد من از هیچ کم
کرده به روی نکو کار من از بد بتر
خسته خشم تو عقل از نظر ناتمام
[...]
چون سر کس نیستت فتنه مکن دل مبر
چونک ببردی دلی باز مرانش ز در
چشم تو چون رهزند ره زده را ره نما
زلفت اگر سر کشد عشوه هندو مخر
عشق بود گلستان پرورش از وی ستان
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.