دکتر صحافیان در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۱۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۴:

معشوق سیه مویم که غالیه خوشبو از زلفش در خشم آمده، با عاشقان دل از دست رفته کرشمه و تندی دارد.
از سر کشته خود میگذری( خانلری: می گذرد) همچون باد 
چه توان کرد؟ که عمر است و شتابی دارد
و چون باد بی اعتنا از جوار شهید عشقش می گذرد، آری او عمر من است و شتابش چنین است.
۳- صورت چون ماهت که زیبایی خورشید را دارد، از پشت زلفت چون خورشید پشت ابر است( پنهان بودن زیبایی وحدت در پشت پرده کثرت)
۴- چشمم از شوق چهره ات به هر گوشه سیل اشک روان کرده است، تا سرو قامتت شادابتر شود( خانلری:تازه به آبی دارد)
۵- اگر آب زندگی( حال خوش) در لب نوشین اوست، آشکار است که خضر جز سراب بهره ای ندارد.
۶- و چشم مستت با غمزه ها قصد جگرم را کرده است، آری ترک مستی است که میل کباب دارد.
۷- از شدت زاری عشقت، روی درخواست ندارم، خوشا زخم خورده ای که از معشوق مراد یافته است( ایهام:به حال خوش رسیده)
۸- اما چشم مست تو که در هر گوشه عاشق خرابی دارد، کی به سوی حافظ گوشه چشمی می اندازد؟! 
دکتر مهدی صحافیان 
آرامش و پرواز روح

 پیوند به وبگاه بیرونی

دکتر صحافیان در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۱۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۵:

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد بنده طلعت آن(خانلری:او) باش که آنی دارد(۱۲۵)

هر مدعی که مویی زیبا و کمری باریک داشته باشد دلربای جان نیست، دلبسته معشوقی باش که با درخشش در جانت، حال خوش برایت ارمغان آورد( ایهام آن: فارسی: اشاره به نمکین بودن.عربی: لحظه و حال خوش)

۲-اگرچه داشتن زیبایی حوری و پری، دلپذیر است ولی زیبایی دلنشین و آورنده حال خوش در آن معشوق است.

۳- تو که چون گل خندان شاد و شادی آوری، به چشمه اشک چشمانم که برایت همیشه جاری است، نظری بیفکن!

۴-در چوگان زیبایی چه کسی تواند از تو گوی سبقت بگیرد؟!خورشید نیز سواری است که در برابر زیبایی ات عنان از دستش رها شده است! ۵- از وقتی سخنانم بر جانت نشست، بر جانها می نشیند( لسان الغیب گشتم) آری سخن عشق مهر پذیرش معشوق دارد! ۶- ابروان کمانی زیبایت در نیکو تیر انداختن، کمان را از دست هر کمانداری گرفته است( خانلری: بستد از دست) ۷- بی تردید کسی در راه عشق محرم اسرار نخواهد گشت، بلکه بر حسب فهم و گنجایشش دریافتی از رازها خواهدداشت(خانلری: حسب فهم) ۸-پس ای مدعی! با ساکنان طریق عشق، دم از کرامات نزن هر سخن و نکته ای جایی دارد. ۹-پرنده هوشیار برای چمن دنیا که بهارش را خزان در پی است، نغمه سرایی نمی کند!خانلری: نغمه سرایی( یکی از رازها) ۱۰- ای مدعی! نگاه ظریفت را به حافظ نفروش، قلم ما نیز گویای اسرار عشق است.

دکتر مهدی صحافیان

آرامش و پرواز روح

امین در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۱۰ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۱۶۱:

بسیار زیبا بود مخصوصا بیت آخر

درود بر روان بلند صائب

اختیار بخشی در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۰۹ دربارهٔ جامی » بهارستان » روضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران) » بخش ۹ - ناصرخسرو:

ترتیب ابیات هم درست نیست. ترتیب و شکل درست این است: همه رنج من از بلغاریان است/ که مادامم همی‌باید کشیدن/ همی‌آرند ترکان را ز بلغار/ ز بهر پرده مردم دریدن/ گنه بلغاریان را نیز هم نیست/ بگویم گر تو بتوانی شنیدن/ لب و دندان این ترکان چون ماه/ بدین خوبی چه باید آفریدن؟/ که از بهر لب و دندان ایشان/ به دندان لب همی باید گزیدن/ خدایا این بلا و فتنه از توست/ ولیکن کس نمی یارد چخیدن.  

اختیار بخشی در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۰۲ دربارهٔ جامی » بهارستان » روضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران) » بخش ۹ - ناصرخسرو:

مورد مهم دیگر در بیت ششم به چه حقی کلمه «ترکان» را به «خوبان» تغییر داده‌اید؟! قس «ترکان پارسی‌گوی» که به «خوبان پارسی‌گوی» تحریف کرده‌اند.  مگر نمی‌دانید که بلغارهای قدیم و اصیل قومی از اقوام ترک بوده‌اند؟ دکتر شفیعی کدکنی همین بیت را به درستی «ترکان چون ماه» نوشته است. 

اختیار بخشی در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۱:۵۹ دربارهٔ جامی » بهارستان » روضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران) » بخش ۹ - ناصرخسرو:

سلام به نظر نمی رسد این شعر از ناصر خسرو باشد. دکتر شفیعی کدکنی همین شعر را در کتاب تازیانه های سلوک صفحه ۲۴۰ جزو اشعار سنایی غزنوی آورده است که با مشرب ملامتی این شاعر بزرگ بیشتر می خواند تا ناصر خسرو. شعر از پختگی و روانی برخوردار است و بیشتر با سبک شعری سنایی نزدیک است. 

در سکوت در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۳۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۵:

این غزل را "در سکوت" بشنوید

در سکوت در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۲۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۴:

این غزل را "در سکوت" بشنوید

ابوالفضل ابراهیمی در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۱:۴۹ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸:

سلام لطفا هسته ها و وابسته های این بیت رو بگین

ابر آمد و باز بر سبزه گریست بی باده گلرنگ نمی باید زیست

علی مرادنیا در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۱:۴۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱:

بیت ۳

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دام ما

 

آنکه توان عشق ورزیدن یافت، مرگ از او هیچ کم نکرد، تاریخ بخوانید تا صحت این موضوع روشن شود.

 

عرشیا غلامی در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۰۷ دربارهٔ قاآنی » مسمطات » شمارهٔ ۳ - وله ایضاً:

با سلام همانطور که دوست عزیز سجاد هم فرمودند وزن عروضی شعر را لطفا مفاعلن فاعلن/مفاعلن فاعلن ذکر کنید.

منوچهر قربانی در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۳:۴۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۰:

سلام دوستان و عزیزانی که نطر می‌دهید به عنوان کسی که حافظ را دوست دارم  به وجود شماها افتخار میکنم 

پایداررباشید 

محسن جهان در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۴۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱۲:

مولانا در این اشعار به زیبایی ضمن توصیف فصل بهار از وجود نیرویی پنهان در این تحول طبیعت سخن می‌گوید.
می‌فرماید، این فصل بهار و تغییر طبیعت نوید دهنده تحولی دیگر می‌باشد، به همان صورت که خماری و مستی درونی هر باشنده ای حاکی از نوعی اتصال به منبع انرژی سرمدی الهی است.
و هر چند  که درختان و بوستان‌ها در حال شکوفایی در این فصل هستند، ولی جنبش حتی هر یک از اجزا  این طبیعت شاهد بر وجود اراده و عزم ماورایی می‌باشد. 

رضا از کرمان در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۰۳ در پاسخ به محمد حارث محمدی دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۹۷:

سلام اقای محمدی عزیز

   کوز عزیزم به معنی کسی است که کمرش خمیده شده واحتمالا با کلمه گوژ پشت برخورد داشته اید به همین معناست

ومولانا میگه شما به دیگران کار نداشته باشین که چکار میکنند شما موظف هستید که کار درست رو انجام بدین واز صلح وآشتی شما با اتفاقات اطراف زندگی است که شکوفایی در شما ایجاد میشه ونگاه کردن به رفتار دیگران ملاک نیست و به عنوان مثال میفرمایند ارزش یک قامت صاف ازهزاران قامت خمیده  بیشتره  وهمینطور ارزش یک چراغ روشن از هزاران چراغ خاموش.

  در بیت اول هم نکته جالب اینه که ما باید در دل تاریکیهای زندگی وفراق حضرت دوست  رفتاری مشابه شمع داشته باشیم وتا طلوع صبح وروشنایی  وزنده شدن به حضور خداوند در درونمان بسوزیم  و‌راهمان رابا این روشنایی پیدا کنیم

وشاید به جرات بشه گفت این یکی از بهترین غزلیات مولاناست که بنده به نوبه خودم از اون بسیار لذت میبرم

شاد وخرم باشید

غبار ره در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۵:۱۳ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۳۷:

ترکیب پاکبر در این بیت سنایی هم آمده است:

 

از راهبران عشق ره سپرم

با پاک‌بران دو کون در بازم

محمد حارث محمدی در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۴۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۹۷:

آیا میشود کلمه کوز را در مصرع اخیر توضیح دهید ؟

جهن یزداد در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۳۸ دربارهٔ جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۳۳:

لیلی  در اینجا بی پیوند است باید اینگونه باشد
 ویلی ویلی  ز دست دل واویلی
 من دوست یکی دارم و دشمن خیلی
من جان ز غم عشق تو درباخته ام
 اخر ز چه سوی من نداری میلی

در سکوت در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۲ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۹:۵۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۳:

این غزل را "در سکوت" بشنوید

حافظ دوست در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۲ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۷:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۷:

سلام نوروزتون مبارک.اولین نظر رو که خوندم گفتم یه حاشیه بنویسم! جالبه حافظ رو مرید شیطان جا میزنه این حاشیه نویس!! برای ایشون و کسانیکه براشون سواله مینویسم که منظور حضرت حافظ همنشینی با ملک و فرشتگان هست که مقامش آدمی چون فرشته مقرب درگاه خدا بوده.و پس از گناه حضرت آدم با وسوسه شیطان از اون مقام دور افتاده.و حالا آدمی میتونه بالاتر از فرشته از عالم خاکی تا خدا پرواز کنه.

از زمین خاک رفتن تا خدا

از ملائک کی بر آید در سما؟

در مصرع اول بیت پنجم هم الف قامت یار درسته.در نسخ مختلف هم دوست و هم یار اومده ولی مشخصه یار درسته الف حرف وسط کلمه یار هست.

احسان چراغی در ‫۴ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۲ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۳:۰۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸:

وقتی اولین بار بیت ششم این غزل را دیدم دوست داشتم همان لحظه سوت پایان زندگی زده شود. چرا که اوج لذت را تجربه کردم و ادامه‌ی زندگی بعد از این بیت و این غزل را دیگر بی‌معنا می‌دانم.

 

یک دمه دیدار دوست هر دو جهانش بهاست