دوش بر هندوی خود بدمستیی ترکانه کرد
تا امید آشناوش (را) چنین بیگانه کرد
صبر اندک زاد را از خان و مان آواره یافت
عقل پیرآموز را در سلسله دیوانه کرد
تا دلم در سنبل گلسای او یک خانه ساخت
خار هجرش در دل پر خون هزاران خانه کرد
مشک را خون شد جگر کان عارض چون آینه
زلف چین بر چین او مشاطگی بیشانه کرد
تا جهان را شمع رویش گشت شاهد خانهٔ
هرکه جانی داشت خود را بر رخش پروانه کرد
هست نیکو گرچه نیکو رفت بر ما یا نرفت
اوست رحمت گرچه رحمت کرد بر ما یا نکرد
آفتاب خسروان بهرامشاه آن شه که او
هرچه بخشید ار سعادت مشتریوارانه کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از ستم و بدمستیِ معشوقِ ترک بر عاشق آغاز میشود که صبر و عقل او را از میان برده و با هجرش دلش را زخمی کرده است. سپس زیبایی زلف و چهرهٔ او را میستاید که مشک بر آن رشک میبرد و جانها پروانهوار گردش میگردند. عاشق میپذیرد که معشوق در هر حال نیکو و مهربان است، و در بیت پایانی سخن را به ستایش بهرامشاه و بخشش سعادتآورِ او میکشاند.
هوش مصنوعی: دیشب آن معشوقِ ترک با عاشقی که چون غلامِ هندوی اوست، مستانه و تندخویانه رفتار کرد؛ چنان که امید عاشق را که پیشتر با او آشنا بود، بیگانه و ناامید ساخت.
هوش مصنوعی: صبرِ عاشق را که توشهای اندک داشت، آواره و بیخانمان کرد و عقلِ پخته و کارآزموده را دیوانه و در زنجیر انداخت.
هوش مصنوعی: همین که دلم در گیسوی سنبلمانندِ او که بر گلِ رویش میساید جایی گرفت، خارِ جداییاش در دلِ پرخونم هزاران زخم و سوراخ پدید آورد.
هوش مصنوعی: جگرِ مشک از رشک خون شد، زیرا زلفِ پرچینوشکنِ او بیآنکه شانهای در کار باشد، آن چهرهٔ آینهوار را آراسته بود.
هوش مصنوعی: چون شمعِ رویش جهان را مانند خانهٔ زیبارویان روشن و آراسته کرد، هر کس جانی داشت خود را پروانهوار فدای چهرهٔ او کرد.
هوش مصنوعی: او نیکوست، چه با ما به نیکی رفتار کند چه نکند؛ و او خودِ مهربانی است، چه بر ما مهربانی کند چه نکند.
هوش مصنوعی: بهرامشاه که چون خورشیدِ پادشاهان است، شاهی است که هر چه بخشید، مانند ستارهٔ مشتری که نشانهٔ بخت نیک است، با خود سعادت و خوشبختی آورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرد
اشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد
تازه شد زخم هواداران، مگر باد صبا
زلف مشکین ترا در دامن خود شانه کرد؟
(در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.