یارب این واقعه کی بر دل من کرد گذر
که بزودی کند آن سنگدل آهنگ سفر
هرگز این قصه که خواندی و که کردی در گوش
هرگز این حال که گفتی و که کردی باور
ای فراموش شده بر دل تو عهد کهن
یاد کن آخر از آن صبحت چون شیر و شکر
یاد بود آن گه میعاد که من بودم و تو
یاد باد آن شب از روز جوانی خوشتر
الحق آن وعده وصلت چه نکو کرد وفا
یا ز آن بستن عهدت که چه خوش رفت به سر
ای دریغ آنهمه امید من و وعده تو
که نه آن کرد وفا و نه ازین دیدم اثر
آه از آن قول و قرارت که خطا بود و خلاف
آه از آن وعده وصلت که هبا بود و هدر
طمع وصل تو کردیم هوس بود و هوی
دل به مهر تو سپردیم خطا بود و خطر
در فراق تو هر آن شب که به روز آوردم
دیده تا روز گرفتار سها بود سهر
ناله و گریه چه سود است چو تقدیر رسید
اینچنین رفت چو تدبیر قضا بود و قدر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از سفر ناگهانیِ معشوقِ سنگدل شگفتزده و دردمند است و او را به یاد عهد کهن و شبهای وصل میاندازد. سپس با طعنه از وعدههای شکستهٔ معشوق یاد میکند، دلسپردن به او را خطا میشمارد و از شبهای بیخوابیِ فراق میگوید. در پایان تسلیم میشود و این جدایی را حکم قضا و قدر میداند که ناله و گریه چارهاش نیست.
هوش مصنوعی: خدایا، کی چنین پیشامدی به ذهن من میرسید که آن معشوقِ سنگدل به این زودی قصد سفر کند؟
هوش مصنوعی: چه کسی هرگز چنین داستانی خوانده یا شنیده بود، و چه کسی چنین حالی را گفته یا باور کرده بود؟ یعنی این جدایی چنان ناگهانی است که کسی گمانش را نمیبرد.
هوش مصنوعی: ای کسی که پیمان دیرینه را از یاد بردهای، دستکم آن همنشینیِ شیرین و درآمیختهمان را که چون شیر و شکر بود به یاد بیاور.
هوش مصنوعی: یاد باد آن هنگامِ دیدار که تنها من بودم و تو، و یاد باد آن شبی که از روزگار جوانی خوشتر بود.
هوش مصنوعی: به طعنه میگوید: راستی که به وعدهٔ وصلت چه خوب وفا کردی و پیمانی که بستی چه خوش به انجام رسید! مقصود آن است که هیچ وفا نکردی.
هوش مصنوعی: افسوس از آن همه امید من و وعدهٔ تو؛ نه تو به وعدهات وفا کردی و نه از امید من نتیجهای دیدم.
هوش مصنوعی: آه از قول و قرارت که نادرست و خلافِ واقع بود، و آه از وعدهٔ وصلت که بیهوده و بر باد رفته بود.
هوش مصنوعی: به وصال تو طمع بستیم و این جز هوس و خواهش نفس نبود؛ دل به مهر تو سپردیم و این کاری نادرست و پرخطر بود.
هوش مصنوعی: در دوری تو هر شبی را که به صبح رساندم، چشمم تا بامداد گرفتار بیخوابی و خیره به ستارهٔ کمنور سها بود.
هوش مصنوعی: وقتی تقدیر فرا رسیده، ناله و گریه سودی ندارد؛ کار چنین پیش رفت، چون فرمانِ قضا و قدر چنین بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از خضاب من و از موی سیه کردن من
گر همی رنج خوری، بیش مخور، رنج مبر!
غرضم زو نه جوانی است؛ بترسم که زِ من
خردِ پیران جویند و نیابند مگر!
رمضان رفت و رهی دور گرفت اندر بر
خنک آن کو رمضان را بسزا برد بسر
بس گرامی بود این ماه ولیکن چکنم
رفتنی رفته به و روی نهاده بسفر
سبکی کرد و بهنگام سفر کرد و برفت
[...]
عید شاداب درختیست که تا سال دگر
از گل و میوۀ او بوی همی یابی و بر
بوی آن گل بترازد چو خرد کار دماغ
بر آن میوه بتازد چو خرد سوی جگر
زین گل و میوه همان به که یکی گیرد بار
[...]
دستهها بسته به شادی بر ما آمدهای؟
تا نشان آری ما را ز دل افروز بهار؟
ای دلارام و دل آشوب و دلاویز پسر
عهد کرده بوفا با من و نابرده بسر
غم عشق تو روانم بلب آورده بلب
درد هجر تو توانم بسر آورده بسر
شمنان چون تو ندیدند و نبینند صنم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.