تا ابد یا رب ز تو من لطفها دارم امید
از تو گر امّید بُرَّم از کجا دارم امید
زیستم عمر بسی چون دشمنان، دشمن مگیر
بیوفایی کردهام از تو وفا دارم امید
هم فقیرم هم غریبم، بیکس و بیمار و زار
یک قدح زان شربت دارالشّفا دارم امید
منتهای کار تو دانم چو آمرزیدن است
زان سبب من رحمت بیمنتها دارم امید
هرکسی امّید دارد از خدا و جز خدا
لیک عمری شد که از تو، من تو را دارم امید
هم تو دیدی من چهها کردم و پوشیدی ز لطف
هم تو میدانی که از تو من چرا دارم امید
ذره ذره چون جدا گرداندم خاک لحد
بهرِ هر ذره ز تو فضل خدا دارم امید
دمبدم بد گفتهام بد ماندهام بد کردهام
با وجود این خطاها من عطا دارم امید
روشنی چشم من از گریه کم شد ای حبیب
این زمان از خاک کویت توتیا دارم امید
محیی میگوید که خون من حبیب من بریخت
بعد از این کشتن از او من لطفها دارم امید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مناجاتی عارفانه است که گوینده در آن با اعتراف به گناهان و بیوفاییهای خود، تنها به رحمت بیپایان خدا امید میبندد. او خود را فقیر و غریب و بیمار مینامد و از خدا فقط خودِ او را میخواهد، نه چیزی جز او. در پایان، سخن از مناجات به زبان عاشقانه میرسد و گوینده که به تخلص «محیی» از خود یاد میکند، میگوید حتی پس از آنکه محبوب خونش را ریخت، باز از او امید لطف دارد.
هوش مصنوعی: خدایا، تا همیشه از تو امید لطفهای بسیار دارم؛ اگر از تو امید ببرم، دیگر از چه کسی میتوانم امید داشته باشم؟
هوش مصنوعی: عمری دراز مانند دشمنان تو زندگی کردم، ولی تو مرا دشمن خود مگیر. من به تو بیوفایی کردهام، اما از تو امید وفا دارم.
هوش مصنوعی: هم تهیدستم و هم غریب، بییار و بیمار و ناتوانم؛ امید دارم یک جام از آن شربت شفابخش بیمارستان رحمتت به من برسد.
هوش مصنوعی: میدانم که سرانجام کار تو بخشیدن گناه است؛ از همین رو امید رحمتی بیپایان دارم.
هوش مصنوعی: هرکس از خدا یا از غیر خدا چیزی امید دارد، اما من عمری است که از تو فقط خودِ تو را امید دارم.
هوش مصنوعی: تو دیدی که من چه گناهانی کردم و از سر لطف آنها را پوشاندی؛ و تو خود میدانی که چرا به تو امیدوارم، یعنی به سبب همین پردهپوشی و لطفت.
هوش مصنوعی: هنگامی که خاک گور ذرهذره تنم را از هم جدا کند، برای هر ذره از آن، از تو امید فضل و بخشش الهی دارم.
هوش مصنوعی: پیوسته سخن بد گفتهام، بد بودهام و کار بد کردهام؛ با وجود این همه خطا، باز هم امید بخشش دارم.
هوش مصنوعی: ای دوست، روشنی چشمم از بسیاری گریه کم شده است؛ اکنون امید دارم که خاک کوی تو سرمهٔ چشمم شود و بیناییام را بازگرداند.
هوش مصنوعی: محیی میگوید که محبوبم خون مرا ریخت، اما پس از این کشتن، از او امید لطفهای بسیار دارم؛ یعنی فنا شدن در راه دوست مایهٔ رسیدن به لطف اوست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.