هستیم با تو بر سر عهد قدیم خویش
ما گم نکردهایم ره مستقیم خویش
در بیخودی ز جور تو کردم شکایتی
شرمندهام بسی ز گناه عظیم خویش
هرگز به بخت تیره خود برنیامدم
کافر زبون مباد به دست غنیم خویش
گر دیر کرد پرسش ما یار، عیب نیست
بیمار عشق، ناز کشد از حکیم خویش
شکر خدا که کوی خرابات منزل است
گر کعبه ره نداد مرا در حریم خویش
در حیرتم که از چه مرا کشت نکهتش
آن گل که مرده زنده کند از شمیم خویش
از ما مدار نکهت پیراهنی دریغ
گل کی کند مضایقهای در نسیم خویش
از قرب و بعد، شکر و شکایت نمیکنم
شستم در آب، دفتر امید و بیم خویش
زان توبه کردهای که شرابت نمیدهند
قدسی مباش غره به نفس سلیم خویش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل وفاداری خود را به پیمان دیرین با معشوق اعلام میکند و از گلهای که در بیخودی از ستم یار کرده پوزش میخواهد. او ناز و دیر احوالپرسی یار را میپذیرد، رانده شدن از کعبه را با پناه بردن به خرابات جبران میکند و بوی پیراهن معشوق را طلب میکند. سپس از رهایی از امید و بیم سخن میگوید و در پایان، با طنزی به خود، توبهای را که از ناچاری و نیافتن شراب است مایهٔ غرور نمیداند.
هوش مصنوعی: ما همچنان بر پیمان دیرینهای که با تو بستهایم پایداریم و راه راست خود را گم نکردهایم.
هوش مصنوعی: در حال بیخودی و بیاختیاری از ستم تو گلهای کردم و اکنون از این گناه بزرگ خود بسیار شرمسارم.
هوش مصنوعی: هیچگاه بر بخت سیاه خود چیره نشدم؛ حتی کافر هم مبادا که در دست دشمن خود چنین زبون و درمانده باشد.
هوش مصنوعی: اگر یار در احوالپرسی از ما درنگ کرد، عیبی ندارد؛ بیمار عشق ناز طبیب خود را تحمل میکند.
هوش مصنوعی: خدا را شکر که اگر کعبه مرا به حریم خود راه نداد، کوی خرابات و میکده جایگاه من است.
هوش مصنوعی: در شگفتم که چرا بوی آن گل مرا کشت، گلی که با عطر خود مرده را زنده میکند؛ یعنی معشوق که جانبخش است، با عطرش عاشق را از خود بیجان کرد.
هوش مصنوعی: بوی پیراهنت را از ما دریغ مکن؛ گل هیچگاه در بخشیدن نسیم و بوی خود تنگنظری نمیکند. اشارهای است به بوی پیراهن یوسف.
هوش مصنوعی: دیگر از نزدیکی و دوری یار نه شکر میکنم و نه شکایت، زیرا دفتر امید و ترس خود را در آب شسته و از هر دو رها شدهام.
هوش مصنوعی: ای قدسی، تو از آن رو توبه کردهای که به تو شراب نمیدهند؛ پس به پاکی و سلامت نفس خود مغرور مباش.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
فردا که هر غنیم نماید غنیم خویش
دست منست و دامن یار قدیم خویش
یا رب بمذهب که بود سوختن روا
آنرا که پرورند بناز و نعیم خویش
گر پی برد غنی که چه سودست در کرم
[...]
هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش
گاهی توجهی به غلام قدیم خویش
نشناسدم کسی که ندارم قرینه ای
عنقا نهفته ماند ز مثل عدیم خویش
درهم تر از حساب تو کاری است چون کنم
[...]
درمانده ام به صحبت امید و بیم خویش
گه نوحه سنج خویشم و گاهی ندیم خویش
کامی که از شرف محک جود حاتم است
می بایدم گرفت از بخت لئیم خویش
هوشم فدای نکهت آن گل که تا ابد
[...]
چون یاد روح قوت کنم از شمیم خویش
میرم چو صبح و زندهشوم از نسیم خویش
بویگلم که صبح چو خیزم ز نوش خواب
آرم سلام روزه بطبع سلیم خویش
آن سالکم که در طلب دوست میروم
[...]
سر را بر آستانهٔ فکر صفات نه
زنهار پا دراز مکن از گلیم خویش
ز احسان زید و عمرو مکن چشم دل دوبین
چون کورباطنان مده از کف کریم خویش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.