|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آغشته‌ام چو پنبه ز خوناب داغ خویش
منت ز شاخ گل نپذیرم به باغ خویش
چون آفتاب با همه کس گرمخون مباش
پروانه را دلیر مکن بر چراغ خویش
بوی گلم دماغ خراشد درین چمن
در باغم و چو غنچه بگیرم دماغ خویش
ما را چو کرد دستخوش خویش درد عشق
خود آستین زنیم به شمع و چراغ خویش
ایام گل گذشت و شراب طرب نماند
شد وقت آنکه پر کنم از خون ایاغ خویش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و عذاب دل ناشی از عشق می‌گوید و به نوعی زخم‌های عاطفی خود را به تصویر می‌کشد. او خود را مانند پنبه‌ای آغشته به خون می‌بیند و از زیبایی‌های باغ که به عشقش ارتباط دارد، فاصله می‌گیرد. شاعر به پروانه هشدار می‌دهد که دلیر بودن در نزد چراغش خطرناک است و بوی گل‌ها نیز یادآور خاطرات تلخ برای اوست. او احساس می‌کند که ایام خوش و لذت‌بخش گذشته و اکنون زمان پر کردن خود از خون درد و رنج است.
هوش مصنوعی: من به خاطر زخم‌های عمیقم همچون پنبه‌ای به خون آغشته شده‌ام و نخواهم گذاشت که از گل‌های باغ خود هیچ انتظار و خواسته‌ای داشته باشم.
هوش مصنوعی: با دیگران همچون آفتاب مهربان و گرم نباش، زیرا ممکن است پروانه‌ها را به سوی شعله‌های خود بکشانی و آنها را جری و دلیر کنی.
هوش مصنوعی: در این چمن، عطر گلی به مشام می‌رسد که به خاطر آن، حس خوشی را در من ایجاد کرده و هرگاه که غنچه‌ای را در دست می‌فشارم، این حس را بیشتر احساس می‌کنم.
هوش مصنوعی: وقتی ما را درگیر عشق خود کردی، دست به کار می‌شویم و مانند شمع و چراغ به روشنایی می‌پردازیم.
هوش مصنوعی: روزهای خوشی و شکوفایی سپری شد و دیگر از شراب شادی خبری نیست. اکنون زمان آن رسیده که دلخوشی‌ها را با عمق احساساتم و درد و رنج خود پر کنم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گیرم ز دل به بادیه غم، سراغ خویش
باشد چو آفتاب، دلیلم چراغ خویش
بلبل شود ملول، چو گل بو کند کسی
در باغ ازان چه غنچه بگیرم دماغ خویش
در باغ، ما و لاله ز یک خاک رسته‌ایم
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.