غالیه دارد کشیده بر شکفته ارغوان
ارغوان دارد شکفته بر منقش پرنیان
ارغوان هر روزه تازه تر بزیر غالیه
غالیه هر روز خوشبوتر بگرد ارغوان
از جفاجوئی که هست آندلبر ناسازگار
از ستمکاری که هست آندلبر نامهربان
بر دلم باشد گمان هجر او همچون یقین
بر دلم باشد یقین وصل او همچون گمان
من برنگ زعفران و او برنگ لاله برگ
من بنرخ لاله برگ و او بنرخ زعفران
روی او چون گلستان و موی او چون سنبلست
طرفه رسته سنبل او در میان گلستان
گر نه از دل خاست عشقش چون درآویزد بدل
ور نه از جان خاست مهرش چون درآمیزد بجان
از خیال روی من باشد خزان اندر بهار
وز خیال روی او باشد بهار اندر خزان
گیسویش گوئی که خسرو بافته دارد کمند
ابرویش گوئی که خسرو آخته دارد کمان
آفتاب لشگر ایران و اران لشگری
کشته زو ایران و اران خرمی را بوستان
هرکجا باشد گران از طبع او باشد سبک
هرکجا باشد سبک از حلم او باشد گران
مشتری را طالع او گفت روزی مرحبا
آسمان را همت او گفت روزی گرم ران
آسمان هر ساعتی فخر آورد بر روزگار
مشتری هر ساعتی فخر آورد بر آسمان
شاعران گنج و درم بود زو در هر زمین
زائران کان گهر دارند زو در هر مکان
آن کجا گنج درم بود از ثنا بنهاد گنج
آن کجا کان گهر بود از سخن بنهاد کان
گر ببینی ابر و کفش زان نیاری یاد از این
ور ببینی بحر و طبعش زین نیاری یاد از آن
زان که آن گه گه سرشک افشاند این دائم گهر
زان که آن گه گه بخار آهیخت این دائم روان
هرکه ناز از کین او جوید شود جفت نیاز
هرکه سود از جنگ او جوید شود جفت زیان
هست کوکب را شمار و نیست فضلش را شمار
هست گردون را کران و نیست مدحش را کران
همت پست موالی زو همی گردد بلند
دولت پیر موافق زو همی گردد جوان
ای همیشه نام تو بر نامداران نامدار
وی همیشه کام تو بر کامکاران کامران
تیغ تو شیریست کو را مغز باشد مرغزار
تیر تو مرغیست کو را دیده باشد آشیان
هم برامش بختیاری هم بمردی کامکار
هم بدانش نامداری هم برادی داستان
گر سنان گیرد عدو گردد بر او همچون زره
ور زره پوشد عدو گردد بر او همچون سنان
خدمت تو راه نیکی را همیشه رهنما
مدحت تو لفظ دولت را همیشه ترجمان
گر عدو باشد عیان از تیغ تو گردد خبر
ور ولی باشد خبر از کف تو گردد عیان
طبع شادی داری و رامش ولیکن لاجرم
شادی و رامش همیشه پیش گیری هر زمان
تا بود شادی همیشه جفت با شادی بپای
تا بود رامش همیشه یار با رامش بمان
در همه شهری بدست خویش بنشان شهریار
در همه مرزی ز دست خویش بنشان مرزبان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: قصیده با تغزلی در وصف زلف و چهرهٔ معشوق نامهربان و رنج هجر عاشق آغاز میشود و با تشبیه گیسو و ابروی او به کمند و کمان شاه به مدح ابوالحسن علی لشگری میرسد. شاعر او را خورشید سپاه ایران و اران، بخشندهتر از ابر و دریا، برتر از ستارگان و پیروز بر دشمنان میستاید و از بخشش او به شاعران یاد میکند. در پایان برای او شادی پیوسته و فرمانروایی بر شهرها و مرزها دعا میکند.
هوش مصنوعی: معشوق بر چهرهٔ ارغوانی و شکفتهاش زلفی سیاه و خوشبو چون غالیه کشیده است، و آن چهرهٔ ارغوانی را بر تنی نرم و نقشدار چون پرنیان دارد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ ارغوانی او هر روز زیر زلف تازهتر میشود و زلف غالیهگون هر روز گرد آن چهره خوشبوتر میگردد.
هوش مصنوعی: به سبب جفاپیشگی و ستمگری آن دلبر ناسازگار و نامهربان (حال من چنین است که در بیت بعد میآید).
هوش مصنوعی: گمانِ جدایی از او در دل من مانند یقین است و یقینِ وصال او مانند گمانی سست؛ یعنی هجر را قطعی و وصل را بعید میپندارم.
هوش مصنوعی: من از غم زردرو چون زعفرانم و او سرخرو چون برگ لاله؛ ولی من ارزان و بیارج چون برگ لالهام و او گرانبها چون زعفران.
هوش مصنوعی: چهرهاش چون گلستان و مویش چون سنبل است؛ شگفتا که سنبل او در میان گلستان روییده است.
هوش مصنوعی: اگر عشق او از دل برنخاسته، چگونه چنین به دل آویخته است؟ و اگر مهرش از جان نروییده، چگونه با جان آمیخته است؟
هوش مصنوعی: چهرهٔ زرد من در خیال، بهار را خزان مینماید و چهرهٔ شاداب او در خیال، خزان را بهار میکند.
هوش مصنوعی: گویی گیسوی او کمندی است که پادشاه بافته، و ابرویش کمانی است که پادشاه کشیده است.
هوش مصنوعی: لشگری، ممدوح، خورشید سپاه ایران و اران است و از او ایران و اران بوستانی پر از شادی و خرمی گشته است.
هوش مصنوعی: هرجا کاری دشوار و سنگین باشد با طبع او آسان میشود، و هرجا سبکی و بیوقاری باشد با بردباری او سنگین و باوقار میگردد.
هوش مصنوعی: بخت و طالع او به ستارهٔ مشتری خوشامد گفت و همت بلندش آسمان را به شتاب و گردش واداشت؛ یعنی ستارگان و آسمان در خدمت او هستند.
هوش مصنوعی: از این رو آسمان هر ساعت بر روزگار فخر میکند و مشتری هر ساعت بر آسمان مینازد.
هوش مصنوعی: شاعران در هر سرزمین از او گنج و سیم یافتهاند و زائران و امیدواران در هر جا از او کانی از گوهر دارند.
هوش مصنوعی: هرجا گنج سیمی بود، با ستایش او اندوخته شد، و هرجا کان گوهری بود، از سخن در وصف او پدید آمد؛ یعنی شاعران با ثنای او گنج یافتند.
هوش مصنوعی: اگر ابر و دست بخشندهٔ او را ببینی، دیگر از ابر یاد نمیکنی، و اگر دریا و طبع او را ببینی، دریا را فراموش میکنی.
هوش مصنوعی: زیرا ابر گاهگاه قطره میبارد و دست او همیشه گوهر؛ و دریا گاهگاه بخار برمیآورد و طبع او همیشه روان و جوشان است.
هوش مصنوعی: هرکه در دشمنی با او آسودگی و ناز بجوید، به نیاز و بینوایی میافتد، و هرکه از جنگ با او سود بخواهد، زیان میبیند.
هوش مصنوعی: ستارگان را میتوان شمرد ولی فضل او بیشمار است؛ آسمان کرانه دارد ولی ستایش او بیکران است.
هوش مصنوعی: همت پست دوستان و پیروانش از او بلند میشود و بخت پیر هواخواهانش از او جوان میگردد.
هوش مصنوعی: ای کسی که نامت همیشه برتر از همهٔ نامداران است و آرزویت همیشه برتر از همهٔ کامروایان برآورده است.
هوش مصنوعی: شمشیرت شیری است که چراگاهش مغز دشمنان است و تیرت پرندهای است که لانهاش چشم دشمنان است.
هوش مصنوعی: هم در بزم و شادی بختیاری، هم در دلاوری کامیاب، هم در دانش نامداری و هم در بخشندگی زبانزد.
هوش مصنوعی: اگر دشمن نیزه به دست گیرد، نیزه بر او چون زره بیاثر و بازدارنده میشود، و اگر زره بپوشد، زره بر او چون نیزه آزارنده میگردد.
هوش مصنوعی: خدمت به تو همیشه راهنمای راه نیکی است و ستایش تو همیشه بیانگر و ترجمان معنای دولت و اقبال است.
هوش مصنوعی: دشمن اگر آشکار و حاضر باشد، از شمشیر تو نابود شده و تنها خبری از او میماند؛ و دوست اگر دور و ناپیدا باشد، از بخشش تو آشکار و بهرهمند میشود.
هوش مصنوعی: تو طبعی شاد و اهل بزم داری و ناچار همیشه شادی و بزم را پیش میگیری.
هوش مصنوعی: تا شادی هست، همیشه با شادی پایدار باش و تا بزم و طرب هست، همیشه همراه طرب بمان.
هوش مصنوعی: در هر شهری به دست خود فرمانروا بنشان و در هر مرزی به فرمان خود مرزبان بگمار.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
لشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبان
چیست آن آبی چو آتش و آهنی چون پرنیان
بیروان تن پیکری پاکیزه چون بیتنْ روان
گر بجنبانیش آب است، ار بلرزانی درخش
ور بیندازیش تیر است، ار بدو یازی کمان
از خرد آگاه نه در مغز باشد چون خرد
[...]
بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشان
تا گمان اندر یقین گم شد یقین اندر گمان
تا که میجستم ندیدم تا بدیدم گم شدم
گم شده گم کرده را هرگز کجا یابد نشان
در خیال من نیامد در یقینم هم نبود
[...]
سرو دیدستم که باشد رسته اندر بوستان
بوستان هرگز ندیدیم رسته بر سرو روان
بوستانی ساختی تو برسر سرو سهی
پر گل و پر لاله و پر نرگس و پر ارغوان
ای بهار خوبرویان چند حیلت کرده ای
[...]
خسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند
پر ز خوان خواهی کنونش کرد و خواهی پر سخوان
تیر تو مفتاح شد در کار فتح قلعه ها
تیر تو مومول شد در دیده های دیده بان
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.