هر داغ دل ز پرتو حسنت ستارهای است
هر ذرهای ز مهر رخت ماهپارهای است
تا آب داده تیغ تو گلزار دهر را
هر گل در این چمن جگر پارهپارهای است
روشن چو از تو نیست چراغ دلم چرا
هر قطرهای که میچکد از وی شرارهای است
آگاه از گذشتن این بحر نیستی
هر چین موج بر تو ز رفتن اشارهای است
باد مخالفش ز هواهای نفس تو است
این بحر را وگرنه ز هر سو کنارهای است
بسیار شوخچشمی و غافل که چون حباب
ویران بنای هستی ما از نظارهای است
این هم غنیمت است که از نقد داغ دوست
در دست مفلسان محبت شمارهای است
پیدا است ز آتش حجر اینک که نور تو
پنهان ز غیر در دل هر سنگپارهای است
قصاب دور دیده ز مژگان شوخ او
از هر طرف ز بهر دل ما قنارهای است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عارفانه در وصف تأثیر زیبایی معشوق است: داغهای دل از پرتو حسن او ستارهاند و گلها از تیغ او جگرپاره. در میانه، شاعر به ناپایداری هستی و دریای گذرای جهان اشاره میکند و مانع رهایی را هوای نفس میداند. در پایان نور معشوق را پنهان در دل هر سنگ میبیند و با بازی با تخلص «قصاب»، مژگان یار را قنارهای برای آویختن دل عاشق میخواند.
هوش مصنوعی: هر داغی که بر دل عاشق است از روشنی زیبایی تو چون ستارهای میدرخشد، و هر ذره از تابش خورشید روی تو ماهی کوچک و زیباست.
هوش مصنوعی: از وقتی شمشیر تو باغ جهان را آبیاری کرده، هر گلی در این باغ مانند جگری پارهپاره و خونین است؛ یعنی سرخی گلها از زخم تیغ عشق توست.
هوش مصنوعی: اگر چراغ دلم از تو روشن نشده، پس چرا هر قطرهای که از آن میچکد شرارهای آتشین است؟ یعنی دل من بهراستی از عشق تو شعلهور است.
هوش مصنوعی: تو نمیدانی که این دریای هستی گذراست، و هر چینِ موج اشارهای به توست که باید رفت و ماندنی نیست.
هوش مصنوعی: بادِ مخالفی که در این دریا میوزد از هوسهای نفس خود توست؛ وگرنه این دریا از هر سو ساحلی دارد و رهایی ممکن است.
هوش مصنوعی: تو بسیار گستاخنگاهی و غافلی از اینکه بنای هستی ما مانند حباب است و با یک نگاه تو ویران میشود.
هوش مصنوعی: همین هم غنیمت است که تهیدستانِ عشق، از سرمایهٔ داغی که دوست بر دلشان نهاده، شماری در دست دارند؛ یعنی داغهای عشق تنها دارایی عاشقان فقیر است.
هوش مصنوعی: از آتشی که از سنگ بیرون میجهد پیداست که نور تو، پنهان از دیگران، در دل هر پارهسنگی وجود دارد.
هوش مصنوعی: قصاب، چشمهای دوربین و تیزبین را ببین که مژگان شوخ یار از هر سو برای دل ما همچون قنارهای است که دل را بر آن میآویزند؛ شاعر با تخلص خود به پیشهٔ قصابی و قناره اشاره میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آهم ز لخت دل فلک گل ستاره ای است
حیرانیم بهار بهشت نظاره ای است
دیوانه دلی که به صحرا دویده باز
هر اختری چو دانه زنجیر پاره ای است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.