بر هر که نیک دیده گشادم فنای تو است
بر هر دری که روی نهادم سرای تو است
حقا که حلقه در گنج سعادت است
گوشی که متصل شنوای صدای تو است
جبریل از شرف پر خود سایبان کند
بر آن سری که افسرش از خاک پای تو است
چون صبح یک نفس کند اکسیر دهر را
آن را که دست در عمل کیمیای تو است
سرمایهٔ دو کون به یک بینوا دهد
هر پابرهنهای که به گیتی گدای تو است
از غیر خویشتن ز کجی عیبپوش باش
آن جامه راست چون به قد کبریای تو است
با رنج بیشمار به هر گوشه صد مسیح
نالان فتاده چشم به راه دوای تو است
بست آنچه نقش بر دل ما، ز آب مغفرت
زایل نما هر آنچه که دیدی سوای تو است
ای خاک کوی دوست رسی چون به دیدهام
بنشین ز روی لطف که این خانه جای تو است
از دست چرخ با دل گرم آه سرد را
قصاب آنچه میکشی اینک سزای تو است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل نیایشی عارفانه خطاب به خداوند است. شاعر میگوید همهچیز در او فانی است و هر دری به درگاه او میرسد. خاکساری و گدایی آن درگاه را مایهٔ شرف و توانگری میداند و از او میخواهد عیبها را بپوشاند و نقش غیر را از دل بشوید. در پایان، شاعر رنج خود را از روزگار سزای کار خویش میشمارد.
هوش مصنوعی: به هر کس که با دقت نگاه کردم، او را فانی و محو در تو دیدم، و به هر دری که رو آوردم، آن در خانهٔ تو بود. یعنی همهچیز به تو بازمیگردد.
هوش مصنوعی: بهراستی گوشی که پیوسته صدای تو را میشنود، مانند حلقهٔ در گنجینهٔ سعادت است و راه رسیدن به خوشبختی را میگشاید.
هوش مصنوعی: جبرئیل به احترام، بال خود را سایهبان سری میکند که تاجش خاک پای توست. یعنی خاکساری در برابر تو مایهٔ والاترین شرف است.
هوش مصنوعی: کسی که در کار کیمیاگری تو دست داشته باشد، مانند صبح که با یک نفس تاریکی را زر میکند، با یک دم اکسیر روزگار را پدید میآورد.
هوش مصنوعی: هر پابرهنهای که در جهان گدای درگاه تو باشد، چنان توانگر است که سرمایهٔ هر دو جهان را به یک بینوا میبخشد.
هوش مصنوعی: ای خداوند، کجی و عیب دیگران جز خودت را بپوشان، زیرا جامهٔ بزرگی و کبریا تنها بر قامت تو راست و برازنده است و دیگران همه ناقصاند.
هوش مصنوعی: در هر گوشه صد مسیح با دردهای بیشمار نالان افتادهاند و چشم به راه درمان تو هستند. یعنی حتی شفادهندگان نیز به شفای تو نیازمندند.
هوش مصنوعی: هر نقشی که بر دل ما نشسته و آن را جز خودت دیدی، با آب آمرزش بشوی و از میان ببر تا دل تنها جای تو باشد.
هوش مصنوعی: ای خاک کوی دوست، وقتی به چشم من میرسی، از روی مهربانی در آن بنشین، زیرا این خانه جایگاه توست.
هوش مصنوعی: ای قصاب، آنچه از دست روزگار با دلی گرم و آهی سرد تحمل میکنی، اکنون سزای کار خود توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.