به خطّش میتوان گردید رام آهسته آهسته
که قرآن میتوان خواندن تمام آهسته آهسته
ز صیادی که من میبینم اینک میکشد آخر
به بوی خال عالم را به دام آهسته آهسته
رخت چون دید زان رشگی که میدارند مهرویان
هلالی شد ز غم ماه تمام آهسته آهسته
گرانیهای پا از سایه میسازد زمینگیرم
به هر جا مینهم از ضعف گام آهسته آهسته
گهی در تاب زلفم پارهای در تاب رخسارم
به حسرت میگذارم صبح و شام آهسته آهسته
فلک قصاب گویی در جهان خون سیاووش است
ز من میگیرد اینک انتقام آهسته آهسته



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ردیف «آهسته آهسته» در این غزل، کار تدریجیِ عشق و روزگار را نشان میدهد. خط و خال یار کمکم دلها و جهان را رام و اسیر میکند و ماهِ تمام از رشکِ روی او به هلال بدل میشود. عاشق هم آرامآرام ناتوان و زمینگیر شده و روزگارش میان زلف و رخ یار در حسرت میگذرد. در پایان، شاعر رنجهایش را به انتقامگیریِ آهستهٔ فلک برای خون سیاووش مانند میکند.
هوش مصنوعی: با پیدا شدن خطِ سبزِ رخسار یار، میتوان کمکم با او انس گرفت و رامش شد؛ همانگونه که قرآن را هم میتوان آرامآرام تا پایان خواند. «خط» در این بیت هم به معنای موی تازهرستهٔ چهره است و هم به معنای نوشته، و پیوندش با قرآن از همین جاست.
هوش مصنوعی: از این شکارچیگری که اکنون در یار میبینم، پیداست که سرانجام با کشش و امیدِ خالش همهٔ جهان را کمکم به دام خود خواهد انداخت.
هوش مصنوعی: ماهِ تمام چون روی تو را دید، از رشکی که زیبارویان به یکدیگر دارند، از غصه آرامآرام کاهید و به هلال بدل شد. این بیت کاستنِ ماه را به حسادتِ آن به زیبایی یار نسبت میدهد.
هوش مصنوعی: چنان ناتوانم که حتی سنگینیِ سایه بر پاهایم مرا زمینگیر میکند و هر جا قدم میگذارم، از ضعف آهسته گام برمیدارم.
هوش مصنوعی: گاهی در پیچوتاب زلف یار گرفتارم و گاهی در تبوتاب و درخشش رخسار او؛ و اینگونه صبح و شامم را آرامآرام در حسرت سپری میکنم. زلف به شام و رخسار به صبح اشاره دارد.
هوش مصنوعی: ای قصاب، گویی فلک گمان میکند خون سیاووش در جهان بر گردن من است، و اکنون آرامآرام از من انتقام میگیرد. قصاب تخلص شاعر است که خود را خطاب میکند و رنجهای پیاپیاش را به کینخواهیِ خون سیاووش مانند میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته
ز دریا می کشد صیاد دام آهسته آهسته
به مغرب می تواند رفت در یک روز از مشرق
گذارد هر که چون خورشید گام آهسته آهسته
به همواری بلندی جو که تیغ کوه را آرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.