تا خون خویش در ره جانانه ریختیم
آبی به پای آن بت فرزانه ریختیم
کردیم ظرف دیده لبالب ز خون دل
این باده را ز ظرف به پیمانه ریختیم
دادیم جای مهر تو را در زمین دل
تخمی به خاک این ده ویرانه ریختیم
اندوه و داغ و درد و غم و آتش فراق
کردیم جمع و در دل دیوانه ریختیم
قصاب آب اشک ندامت نداشت سود
چندان که پیش محرم و بیگانه ریختیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از فداکاریها و رنجهای خود در راه معشوق سخن میگوید: خون خود را نثار او کرده، از چشم خون دل گریسته و مهر او را در دل ویرانش کاشته است. همهٔ غم و داغ فراق را در دل جای داده است. در بیت پایانی، شاعر با تخلص خود اعتراف میکند که اشک پشیمانی، با آنکه در برابر همه ریخته شد، سودی نبخشید.
هوش مصنوعی: از آن هنگام که خون خود را در راه معشوق فدا کردیم، گویی آبی به پای آن معشوق زیبا و دانا ریختیم؛ یعنی جانفشانی ما چون نثاری ناچیز و از سر ادب و احترام در برابر او بود.
هوش مصنوعی: چشم خود را مانند ظرفی لبالب از خون دل کردیم و این شراب خونین را از آن ظرف به پیمانه ریختیم؛ یعنی خون دل را از چشم به صورت اشک فرو ریختیم.
هوش مصنوعی: عشق تو را در زمین دل جای دادیم، و گویی بذری در خاک این دهِ ویران پاشیدیم؛ دل ویران ما کشتزار مهر تو شد.
هوش مصنوعی: اندوه و داغ و درد و غم و آتش جدایی را یکجا گرد آوردیم و همه را در دل دیوانهٔ خود ریختیم.
هوش مصنوعی: ای قصاب، اشک پشیمانی هیچ سودی نداشت، هرچند آن را بسیار در برابر آشنا و بیگانه فرو ریختیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.