هزار حیف کزین عمر پنجروزه خویش
نیافتیم که ما را چه خواهد آمد پیش
به سعی ناخن تدبیر خویش غره مباش
که عقدهها است در این راه پرخطر در پیش
به شهد بیهده دست طمع دراز مکن
به هوش باش که نوش سپهر دارد نیش
ز پا فتادهام ای پادشاه کون و مکان
تو رحم کن ز ره لطف بر من درویش
نگاه کن به رخ زرد و اشگ گلگونم
ببین چه میکشم از دست نفس کافر خویش
خوشم ز مصرع حافظ که گفت ای قصاب
چهها است بر سر این قطره محالاندیش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با افسوس بر عمر کوتاه و بیخبری انسان از آینده آغاز میشود و از غرور به تدبیر و آز برای لذتهای دنیا، که نوششان با نیش همراه است، برحذر میدارد. سپس شاعر به درگاه خداوند روی میآورد و از ناتوانی و رنجی که از نفس خود میبرد، رحمت میخواهد. در پایان با یاد کردن مصراعی از حافظ، آرزوهای دور و دراز انسانِ ناچیز را همچون خیالبافی قطرهای کوچک میداند.
هوش مصنوعی: افسوس بسیار که در این عمر کوتاه و گذرای خود نفهمیدیم چه سرنوشتی در انتظار ما است و چه بر سرمان خواهد آمد.
هوش مصنوعی: به کوشش و چارهاندیشی خود، که همچون ناخنی گرهها را میگشاید، مغرور مشو؛ زیرا در این راه پرخطر زندگی گرههای بسیاری در پیش است که با تدبیر تو باز نمیشود.
هوش مصنوعی: برای شیرینی بیارزش دنیا دست آز دراز مکن و هشیار باش که هر نوشی که آسمان و روزگار میدهد، نیشی هم در پی دارد.
هوش مصنوعی: ای فرمانروای همهٔ هستی (خداوند)، من از پا افتاده و ناتوانم؛ از سر لطف بر من فقیر و بیچیز رحم کن.
هوش مصنوعی: به چهرهٔ زرد و اشک خونین من نگاه کن و ببین که از دست نفس سرکش و بیایمان خود چه رنجی میکشم.
هوش مصنوعی: قصاب خود را خطاب میکند و میگوید از این مصراع حافظ دلشادم که گفت: چه سوداها در سر این قطرهٔ کوچکِ خیالپرداز است. یعنی انسانِ ناچیز آرزوهای ناممکن در سر میپروراند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خیال حوصلهٔ بحر میپزد هیهات
چههاست در سرِ این قطرهٔ مُحال اندیش!
همین شعر » بیت ۶
خوشم ز مصرع حافظ که گفت ای قصاب
چهها است بر سر این قطره محالاندیش
رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور
به خدمت آمد، نیکو سگال و نیک اندیش
پسند باشد مر خواجه را پس از ده سال
که: باز گردد پیر و پیاده و درویش؟
رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور
بخدمت آمد نیکو سگال و نیک اندیش
پسند باشد مر خواجه را پس از ده سال
که باز گردد پیر و پیاده و درویش
چو بینی آن خر بدبخت را ملامت نیست
که بر سکیزد چون من فرو سپوزم بیش
چنان بدانم من جای غلغلیجگهش
کجا بمالش اول فتد بخنده خریش
نزار و تافته گشتم بسان ساروی تو
مکن بترس ز ایزد ز عاقبت بندیش
چو مته تو شدم در غم تو سرگردان
بسان چوب تو از اسکنه شدم دلریش
همیشه هجران جویی بسان اره خود
[...]
شهاب دین موید که بر سپهر هنر
بنور خاطری از آفتاب و از مه بیش
بآفتاب و به مه آن کند طبیعت تو
که آفتاب بخوامیش و ماهتاب بخویش
عطارد از تو برد بر فلک بغیرت و رشک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.