بلبل بوقت صبح بدرگاه کبریا
فریاد عشق زد که: منم عاشق خدا
زار و نزار و شیوه تجرید همرهست
در حال من نگر ز سر لطف، ربنا
مجروح و خسته ایم، بما مرهمی فرست
چون مرهمی رسید صفا در پی صفا
آواره بود دل ز غم عشق در جهان
چون روی تو بدید«لقد سرمن رآ»
یاد تو روح ماست جمالت فتوح ماست
ما با تو بوده ایم درین دیر سالها
واقف شوی و غیب نماند بهیچ حال
گر تو علی وقتی از سر«لافتا»
ای مدعی، ز حالت قاسم سخن مپرس
غرقیم در وصال و فناییم در فنا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با نیایش بلبل در سحرگاه آغاز میشود که خود را عاشق خدا میخواند و برای زخمهای عشق مرهم میطلبد. سپس شاعر از دل آوارهای میگوید که با دیدن روی معشوق شاد شد و یاد او را جان خود میداند. با اشاره به حدیث «لا فتی الا علی»، آگاهی بر غیب را از آنِ کسی میداند که به مقام علوی برسد. در پایان قاسم مدعی را از پرسیدن حال خود بازمیدارد، زیرا در وصال غرق و در فنا فانی شده است.
هوش مصنوعی: بلبل هنگام سحر در پیشگاه خداوند بزرگ فریاد عاشقانه برآورد و گفت: من عاشق خدا هستم.
هوش مصنوعی: سخن بلبل ادامه دارد: زار و لاغر شدهام و راه تجرید و وارستگی از تعلقات همراه من است؛ پروردگارا، از روی لطف به حال من نظر کن.
هوش مصنوعی: زخمی و خستهایم؛ برای ما مرهمی بفرست، که چون مرهم تو برسد، صفا و پاکی پشت سر هم پدید میآید.
هوش مصنوعی: دل از غم عشق در جهان سرگردان و آواره بود، اما چون روی تو را دید شادمان شد؛ «سُرَّ مَن رأی» یعنی هر که دید شاد گشت، که نام شهر سامرا نیز هست و شاعر با آن بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: یاد تو جان ماست و زیبایی تو گشایش و پیروزی ماست؛ ما سالها در این دنیا (دیر) با تو بودهایم.
هوش مصنوعی: اگر تو به راز «لا فتی الا علی» آگاه و علیِ زمانهٔ خود باشی، از همه چیز باخبر میشوی و هیچ امر پنهانی بر تو پوشیده نمیماند.
هوش مصنوعی: ای مدعیِ بیخبر، از حال قاسم پرسش مکن؛ ما در وصال معشوق غرق شدهایم و در فنا نیز فانی گشتهایم، یعنی به فنای کامل رسیدهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا داد باغ را سمن و گل بنونوا
بلبل همی سراید بر گل بنونوا
رود و سرود ساخته بر سرو فاخته
چون عاشقی که باشد معشوق او نوا
مشک و عبیر بارد بر گلستان شمال
[...]
چون نای بینوایم ازین نای بینوا
شادی ندید هیچ کس از نای بینوا
با کوه گویم آنچه ازو پر شود دلم
زیرا جواب گفته من نیست جز صدا
شد دیده تیره و نخورم غم ز بهر آنک
[...]
آمدگه وداع چو تاریک شد هوا
آن مه که هست جان و دلم را بدو هوا
گرمی گرفته از جگر گرم او زمین
سردی گرفته از نفس سرد من هوا
ماه تمام او شده چون آسمان کبود
[...]
منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا
زین هر دو مانده نام چو سیمرغ و کیمیا
شد راستی خیانت و شد زیرکی سفه
شد دوستی عداوت و شد مردمی جفا
گشتهست باژگونه همه رسمهای خلق
[...]
ای بر مراد رأی تو ایام رامضا
بسته میان بطاعت فرمان تو قضا
از جاه تو گرفته سیادت بسی شرف
وز فر تو فزوده وزارت بسی بها
خلق خدای را برعایت تویی پناه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.