|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
سؤالی دارم، ای جان، کز کجایی
بگو: از دار ملک آشنایی
زهی عشق جهان سوز جهان سوز
گهی ثعبانی و گاهی عصایی
چه باشد ملک؟ مهمان خانه عشق
چه باشد آشنایی؟ روشنایی
چه باشد روشنایی؟ دانش دل
چه باشد دانش دل؟ پادشایی
چو ناکامیست اصل زاد درویش
من و درد و نوای بی نوایی
رها کن کدخدا را یاد می دار
چرا مانی رهین کدخدایی؟
ترا در هر لباسی واشناسم
اگر در جبه ای،گر در قبایی
الا! ای عشق عالم سوز بی غم
بهر صورت که هستی جان مایی
ز وصلت پادشاهی یافت قاسم
خداوندا! نگه دار از جدایی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق به عنوان یک نیروی جهانی و سوزان یاد می‌کند و درباره‌ی جستجوی حقیقت و آگاهی سخن می‌گوید. او می‌پرسد عشق چیست و چگونه می‌تواند در خانه دل ساکن شود. با بیان احساسات خود اشاره می‌کند که ناکامی جزء اصلی زندگی درویش است و در تلاش است تا از وابستگی به دنیا و مادیات رها شود. عشق را به عنوان منبع آرامش و هستی می‌شناسد و از خداوند می‌خواهد امانت‌دار او از جدایی باشد. او در نهایت به وصال پادشاهی عشق و نور اشاره می‌کند که برایش مهم است.
هوش مصنوعی: سؤالی دارم، عزیزم، از کجایی می‌آیی؟ آیا از سرزمین آشنایان و دوستان هستی؟
هوش مصنوعی: عشق، نیرویی است که همه‌چیز را می‌سوزاند و گاهی به شدت خطرناک و خشن و گاهی آرامش‌دهنده و یاریگر است.
هوش مصنوعی: سرزمین و پادشاهی چه ارزشی دارد؟ در خانه عشق، آشنایی و دوستی چه معنایی دارد؟ تنها چیزی که اهمیت دارد، نور و روشنی است.
هوش مصنوعی: روشنایی چیست؟ دانش قلب چه معنی دارد؟ این دانش مثل پادشاهی است.
هوش مصنوعی: چون درویش زاده‌ایم، به ناکامی و درد عادت داریم و صدای بی‌نوایی همیشه با ماست.
هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که در زندگی به قدرت و مقام دیگران وابسته نباشی و خودت را از قید و بند آنها رها کنی. به جای وابستگی به جایگاه کدخدا، به رهایی و استقلال فکر کن.
هوش مصنوعی: من تو را در هر شکلی بشناسم، حتی اگر در لباس جنگی باشی یا در لباس پادشاهی.
هوش مصنوعی: ای عشق، منبع شادی و دردی که دنیا را می‌سوزاند، هر چه که هستی، همواره جان ما هستی.
هوش مصنوعی: قاسم به برکت پیوند با پادشاهی، به جایگاه بلندی رسیده است. پروردگارا! او را از دوری و جدایی محافظت کن.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز بخت خویش دیده روشنایی
ز شاهان برده گوی پادشایی
سر راهون نشینم تا ته یایی
در شادی به روی مو گشایی
آیه روزی به روز مو نشینی
بوینی تا چه سخته بی‌وفائی
نصیر دین که چشم پادشائی
نبیند چون تو فرخ کدخدائی
جهان را کدخدائی جز تو نبود
چنان چون نیست جز یزدان خدائی
اگر گویم بهمت آسمانی
[...]
ز هر شمعی که جویی روشنایی
به وحدانیتش یابی گوایی
غرض نقشی‌ست کز ما باز ماند
که هستی را نمی بینم بقایی
مگر صاحبدلی روزی به رحمت
کند در حق درویشان دعایی
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.