جلایر سینه پر سوز دارد
وطن در تکیه نوروز دارد
کند هر روز و شب یک اشرفی صرف
سوای قیمت فرش و مس و ظرف
زمستان است و درها پرده خواهند
اروسیهای کاغذ کرده خواهند
زغال و هیمه و یوشن گران است
کلک جفتی به یک صاحبقران است
کرای حجره و اصطبل خواهند
که از مابعد و از ماقبل خواهند
نباشد در کف اکنون پول نقدی
که باری حل شود از صُرّه عقدی
به چو خط سنگک از خباز گیرم
پیازی با هزاران ناز گیرم
پنیر تند و تیزی هم چو تیزاب
که سنگ و روی و آهن را کند آب
ادام نان کنم، در هر سحرگاه
خورم نان، و کَنَم جان، و کشم آه!
جلایر زادهها آبگوش خواهند
یتیمان رخت و بالاپوش خواهند
سه شاهی کاسه از پیتی پز آرد
دو عباسی ز کرباسی گز، آرد
ز هر گز یک گره بزاز دزدد
مَرَق از کاسه پیتیساز دزدد
سه کمچه آب لای اندود پیسه
به هر یک رفته یک شاهی ز کیسه
برای کودکان آرد یتیمی
که خود نوشد از آن در راه نیمی
همه بیگانه ز انصافاند اصناف
چه بزاز و چه بقال و چه علاف
خوشا آنان که از بز کهره گیرند
نه از قصاب پیه و شَهرِه گیرند
امان از یاد دوشاب ملایر
که آرد آب در کام جلایر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش جلایر، نوکر تهیدست، به زبان طنز از تنگدستی و گرانی زمستان گله میکند: هزینهٔ سوخت و پرده و کرایهٔ اتاق و اصطبل سنگین است و او پول نقد ندارد. ناچار نان را نسیه میخرد و با پیاز و پنیر تند سر میکند، در حالی که بچههای یتیمش آبگوشت و لباس میخواهند. از کمفروشی و دغلی بزاز و پیتیپز و بقال مینالد و سرانجام با حسرت از دوشاب ملایر یاد میکند.
هوش مصنوعی: جلایر دلی پر از سوز و درد دارد و در تکیهٔ نوروز منزل گرفته است.
هوش مصنوعی: هر شبانهروز یک سکهٔ طلا خرج میکند، آن هم جدا از بهای فرش و ظرفهای مسی و دیگر اسباب خانه.
هوش مصنوعی: زمستان است و درها پرده لازم دارند و پنجرههای ارسی را باید با کاغذ پوشاند تا سرما نیاید.
هوش مصنوعی: زغال و هیزم و یوشن (بوتهای که سوخت میشود) گران است و یک جفت کلک (ظاهراً آتشدان یا منقل گلی) یک صاحبقران قیمت دارد.
هوش مصنوعی: کرایهٔ اتاق و اصطبل را از او میخواهند، هم بدهی گذشته را و هم اجارهٔ پیشِ رو را.
هوش مصنوعی: اکنون پول نقدی در دست ندارد که دستکم گرهی از کیسهاش باز شود و مشکلی حل گردد.
هوش مصنوعی: نان سنگک را با چوبخط و به نسیه از نانوا میگیرد و پیازی را هم با هزار خواهش و التماس به دست میآورد.
هوش مصنوعی: پنیری هم میخرد چنان تند و تیز که گویی تیزاب است و سنگ و برنج و آهن را آب میکند.
هوش مصنوعی: هر سحر همین را خورش نانش میکند؛ نان میخورد و جان میکَنَد و آه میکشد.
هوش مصنوعی: فرزندان جلایر آبگوشت میخواهند و این یتیمان لباس و بالاپوش میخواهند.
هوش مصنوعی: کاسهای آبگوشت از پیتیپز سه شاهی میارزد و هر گز پارچهٔ کرباس دو عباسی.
هوش مصنوعی: پارچهفروش از هر گز یک گره کم میدهد و پیتیپز هم از کاسه آبگوشت میدزدد.
هوش مصنوعی: آنچه میدهند سه ملاقه آب گلآلود و رنگبهرنگ است و برای هر ملاقه یک شاهی از کیسه رفته است.
هوش مصنوعی: کودکی یتیم آن را برای بچهها میآورد و خودش در راه نیمی از آن را سر میکشد.
هوش مصنوعی: همهٔ کاسبان، چه پارچهفروش و چه بقال و چه علاف، با انصاف بیگانهاند.
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسانی که از بزِ خود بزغاله میگیرند و ناچار نیستند پیه و چربی را از قصاب بخرند.
هوش مصنوعی: افسوس از یاد دوشاب ملایر که دهان جلایر را آب میاندازد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.