چیست جرم من که باز از چشم یار افتادهام
معتبر بودم ز چشم اعتبار افتادهام
ماندهام بر حال خود حیران جدا از کوی یار
مبتلای غربتم دور از دیار افتادهام
گلرخان یک ره نمیبینند سوی من به لطف
گرچه میدانند خوار و خاکسار افتادهام
مردمی هرگز نمیبینم چه حال است این مگر
از میان مردمان من بر کنار افتادهام
رشته جان مرا افکند دوران پیچ و تاب
تا به سودای سر زلف نگار افتادهام
روزگارم میکشد با صد مصیبت چون کنم
صید مجروحم به دام روزگار افتادهام
بلبل عرشم فضولی منزلم گلزار قدس
من درین محنتسرا بیاختیار افتادهام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده از اینکه بیگناه از چشم یار افتاده، در غربت دور از کوی او مانده و از زیبارویان و مردم نامهربانی دیده است، گله میکند. او خود را صیدی زخمی در دام روزگار و گرفتار پیچوتاب زلف یار میبیند. در بیت پایانی، شکایت عاشقانه رنگ عرفانی میگیرد: فضولی خود را بلبل عرش و ساکن گلزار قدس میداند که بیاختیار به این دنیای پررنج افتاده است.
هوش مصنوعی: گناه من چیست که دوباره از چشم یار افتاده و بیارزش شدهام؟ روزی آبرو و اعتبار داشتم، اما اکنون از چشم اعتبار افتادهام و ارجی ندارم.
هوش مصنوعی: دور از کوی یار، در کار خود سرگردان و حیران ماندهام. به غربت گرفتار شدهام و از وطن خود دور افتادهام.
هوش مصنوعی: زیبارویان حتی یک بار هم با مهربانی به من نگاه نمیکنند، با آنکه میدانند خوار و خاکنشین شدهام.
هوش مصنوعی: هرگز از کسی مردانگی و مهربانی نمیبینم. این چه حالی است؟ گویا من از میان مردم کنار افتاده و از جمع آنان بیرون ماندهام. «مردمی» به معنای جوانمردی و انسانیت است و با «مردمان» جناس دارد.
هوش مصنوعی: از وقتی به سودای سر زلف معشوق گرفتار شدهام، روزگار رشتهٔ جانم را پرپیچوتاب و آشفته کرده است، همچون زلف پرپیچ یار.
هوش مصنوعی: روزگار مرا با صد مصیبت میکشد؛ چه کنم؟ مانند شکاری زخمی در دام روزگار گرفتار شدهام.
هوش مصنوعی: فضولی، من بلبل عرش هستم و جایگاه اصلیام گلزار عالم قدس است. بیآنکه خود بخواهم، به این دنیای پررنج افتادهام. اشاره به هبوط روح از عالم بالا به جهان خاکی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
روزگاری شد ز چشم اعتبار افتادهام
چون نگاه آشنا از چشم یار افتادهام
دست رغبت کس نمیسازد به سوی من دراز
چون گل پژمرده بر روی مزار افتادهام
اختیارم نیست چون گرداب در سرگشتگی
[...]
بر امید صبر، دور از بزم یار افتادهام
دادهام با خود قراری کز قرار افتادهام
مردهام از رشک تا سوی حریفان دیدهام
دیگری می خورده و من در خمار افتادهام
خواری عشقت به هر بیاعتباری کی رسد؟
[...]
هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتادهام
چون امام سبحه بیرون از شمار افتادهام
ریزم از وصف رخت گل را شرر در پیرهن
آتش رشکم به جان نوبهار افتادهام
میفشانم بال و در بند رهایی نیستم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.