حقه لعل لبش صد درد دارد در علاج
او ز ما مستغنی و ما را باو صد احتیاج
مه بمحمل می رود منزل بمنزل غالبا
ز آفتاب عارضت دارد تغیر در مزاج
عکس خالت هست در لوح بیاض دیده ام
خوش نماتر ز ابنوسی کان بود پیوند عاج
سینه ام بشکاف و چشمم را بخونریزی در آر
کار شاهانست فتح ملک تعیین خراج
کرده ام پنهان غم دل را ز خوف قطع سر
می کند تاجر متاع خود نهان از بیم باج
رونق از عکس خطت دارد بیاض چشم من
هست این روشن که سیم از سکه میگردد رواج
رفعت از خواهی فضولی چون فلک بی قید باش
بر زمین زن گر ز خورشیدت بود بر فرق تاج



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ نیاز عاشق و بینیازی معشوق است. شاعر لب، چهره، خال و خط یار را با تصویرهایی چون حقهٔ دارو، بیماری ماه، آبنوس و عاج و سکه بر نقره وصف میکند. عاشق خود را سرزمینی میداند که معشوق پادشاهوار آن را فتح میکند و از آن خراج میگیرد، و غم خود را از ترس پنهان نگه میدارد. در بیت پایانی شاعر خود را به وارستگی فرامیخواند و میگوید راه بلندی رها کردن حتی بزرگترین افتخارهاست.
هوش مصنوعی: صندوقچهٔ لب لعلگون یار درمان صد درد را در خود دارد. او از ما بینیاز است و ما صدگونه به او نیازمندیم.
هوش مصنوعی: ماه که منزل به منزل در آسمان سفر میکند، گویی بیماری است که در کجاوه میبرندش. شاید از رشک آفتاب چهرهٔ تو مزاجش دگرگون و بیمار شده است.
هوش مصنوعی: نقش خال سیاه تو بر سفیدی چشم من از آبنوسی که با عاج پیوند زده و منبتکاری کرده باشند زیباتر است.
هوش مصنوعی: سینهام را بشکاف و دلم را فتح کن و از چشمم اشک خونین بگیر. کار پادشاهان همین است که سرزمینی را بگشایند و بر آن خراج ببندند.
هوش مصنوعی: غم دلم را از ترس آنکه سرم را ببرند پنهان کردهام، همانگونه که بازرگان کالایش را از ترس باج پنهان میکند.
هوش مصنوعی: سفیدی چشم من از نقش خط عارض تو جلوه و رونق یافته است، همانگونه که نقره با ضرب سکه رواج و ارزش پیدا میکند. «خط» هم به معنای موی تازهرسته بر چهره است و هم نقش و نوشتهٔ سکه.
هوش مصنوعی: فضولی، اگر بلندی میخواهی مانند فلک آزاد و بیوابستگی باش. اگر تاجی از خورشید هم بر سر داشته باشی، آن را بر زمین بزن و به آن دل مبند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شمع مه بین در گداز از حسرت تحت السراج
بارگاه مرشدی ز ایوان کیوان جسته باج
این چه درگاهست از او ایمان و عرفانرا رواج
قیصر و خاقان بسکّانش فرستاده خراج
شاه حسنی از تو یابد زیب و زینت تخت و تاج
میفرستند از بهشت عدن حورانت خراج
شاه کمخا از سجیف و یقه دارد تخت و تاج
از برای دکمه اش دریا فرستد در خراج
محترم کرباس زردک بهر روی صوف شد
[...]
جان ما را در ازل دادند با عشق امتزاج
دایما سودای عشق اوست زانم در مزاج
گشته ام سودایی عشق رخ و زلف حبیب
جز می لعلش ندانم درد سودا را علاج
عقل را بگذار و در بازار عشق آنگه درآ
[...]
بدعت اشرار با رونق پذیرای مزاج
و از لجاج شرع احمد بی رواج
اشترقت فی القلب نور العشق نارا کالسراج
ان نور العشق فی قلبی سراج فی الزجاج
دلبرا نی کشور جانم به عشقت داده باج
عشق سلطان است اگر هر ملک میگیرد خراج
بنده سلطان عشقم کش گدای خاکراه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.