دیدم جمال قاتل در وقت جان سپاری
دادم تسلی دل در عین بی قراری
خواری کشان حسنش گلهای بوستانی
شوریدگان عشقش مرغان شاخساری
شاخ گلی که آبش از جوی دیده دادم
دورم ز خویشتن کرد با صد هزار خواری
دوش آن مهم به تندی میزد به تیغ و می گفت
کاین است دوستان را پاداش دوستاری
خونابه جگر بود کز چشم تر فشاندم
نقشی که بر درش ماند از من به یادگاری
گیرم طبیب وقتی احوال من بپرسد
کی در شمارش آید دردم ز بی شماری
نومیدیم به حدی است در عالم محبت
کز ایزدم نماندهست چشم امیدواری
باد صبا رسانید خاکسترم به کویش
بر کام خود رسیدم اما ز خاکساری
دادیم جان ولیکن آسودگی ندیدیم
ما را به هیچ حالت فارغ نمیگذاری
تا خار او خلیده ست در پای دل فروغی
چشمم گرو کشیدهست با ابر نوبهاری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و درد جدایی میگوید و به وصف جمال معشوقش در لحظهی مرگ میپردازد. او با وجود بیقراری و خواری که از عشق احساس میکند، به تسلی دل خود پرداخته و یادگارهایی از عشقش به جا میگذارد. شاعر به عمق رنج و ناامیدیاش از عشق اشاره میکند و به ناتوانی در فراموش کردن یار و دردهای ناشی از آن میپردازد. در نهایت، به این نتیجه میرسد که هرچند جانش را فدای عشق کرده، ولی آسایش و آرامش را هیچگاه احساس نکرده است. عشق او به حدی عمیق است که هنوز هم با یاد معشوق زنده است و در دلش اثرات تلخ آن باقی مانده است.
هوش مصنوعی: در لحظهای که جانم در حال رفتن بود، زیبایی کسی را دیدم که جزایر وجودم را تسکین داد، هرچند خودم به شدت نگران و بیتاب بودم.
هوش مصنوعی: عشق او باعث شده که کسانی که دچار عشق و شیدایی هستند، احساساتی همچون گلهای زیبای بوستان داشته باشند و مانند پرندگان درختان سرگرم شادابی و زیبایی شوند.
هوش مصنوعی: این بیت میگوید: شاخ گلی که برایش اشک ریختم و به خاطر آن دلتنگی کردم، باعث شد که از خودم بیخبر شوم و با وجود تحمل دشواریهای بسیار، به دور از خودم زندگی کنم.
هوش مصنوعی: دیشب آن مهم (شخص مهم، شاید محبوب) با تندی و خشم به من حمله کرد و با شمشیر خود ضربه میزد و میگفت که این نتیجهای است که باید دوستان در برابر محبت و دوستیشان ببینند.
هوش مصنوعی: از چشمانم اشکهایی به شدت ریختم که مانند خونابهی جگر است و نشانهای از غم من بر در او باقی مانده است تا یادگاری از من باشد.
هوش مصنوعی: اگر طبیب از من بپرسد حال و احوالم را، باید بگویم که دردی که دارم آنقدر زیاد است که نمیتوانم آن را در شمار دردها بیاورم.
هوش مصنوعی: در عشق و محبت، به حدی ناامید شدهایم که حتی از خداوند نیز هیچ امیدی برای ما باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: باد صبا (باد خنک صبحگاهی) خاکسترم را به آنجا که معشوق من است رساند. بر روی لب خود طعم شوق را چشیدم، ولی به خاطر ضعف و خضوع خود نتوانستم به آنجا برسم.
هوش مصنوعی: ما جان خود را فدای عشق کردیم، اما هرگز آرامش و راحتی را تجربه نکردیم. عشق به گونهای است که در هیچ شرایطی ما را رها نمیکند.
هوش مصنوعی: همچنان که خار غم در دل فروغی نشسته و او را آزار میدهد، چشم من به سمت ابرهای بهاری دوخته شده است که نوید شادی و تازگی میدهند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای عاشقان گیتی یاری دهید یاری
کان سنگدل دلم را خواری نمود خواری
چون دوستان یکدل در پیش او نهادم
بستد به دوستی دل ننمود دوستداری
گفتم که دل ستانم ناگاه دل سپردم
[...]
ای لعبت حصاری، شغلی دگر نداری
مجلس چرا نسازی، باده چرا نیاری
چونانکه من به شادی روزی هم گذارم
خواهم که تو به شادی روزی همیگذاری
گر دوستدار مایی، ای ترک خوبچهره
[...]
ای عاشقان گیتی یاری دهید یاری
کان سنگدل دلم را خواری نمود خواری
چون دوستان یکدل دل پیش تو نهادم
بسته به دوستی دل بنموده دوستداری
گفتم که دل ستانم ناگاه دل سپردم
[...]
ای شاه عدل گستر عید آمدست بر در
از یار خواه باده وز باده خواه یاری
دانی یقین و داری هرچ آن وجود دارد
جز غیب کان ندانی جز عیب کان نداری
در ملکت فریدون می خواه بهمن آسا
[...]
تا چند عشق بازیم بر روی هر نگاری؟
چون میشویم عاشق بر چهرهٔ تو باری
از گلبن جمالت خاری است حسن خوبان
مسکین کسی کزان گل قانع شود به خاری!
خواهی که همچو زلفت عالم به هم بر آید؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.