تو و چشم سیه مستی که نتوان دید هشیارش
من و بخت گران خوابی که نتوان کرد بیدارش
نه الله است هر اسمی که بسرایند در قلبش
نه منصور است هر جسمی که بفرازند بردارش
به بازاری گذر کردم که زر نقشی است از خاکش
به گلزاری قدم خوردم که گل عکسی است از خارش
معطر شد دماغ جان من از بوی گیسویش
منور شد چراغ چشم من از شمع رخسارش
پری رویی که من دیدم همه خلقند مفتونش
مسیحایی که من دارم همه شهرند بیمارش
به رویی دیده بگشادم که خون میجوشد از شوقش
به مویی عهد بر بستم که جان میریزد از تارش
چه مستیها که کردم از شراب لعل میگونش
چه افسونها که دیدم از نگاه چشم سحارش
چه شادیها که دارم در سر سودای اندوهش
چه منت ها که دارد یوسف من بر خریدارش
دمادم تلخ میگوید دعا گویان دولت را
مکرر قند میریزد لب لعل شکربارش
جواب هر سلامم را دو صد دشنام میبخشند
غرض هر لحظه کامی میبرم از فیض گفتارش
پی شمشاد قد ماهی، نماندم قوت رفتن
که سرو بوستان پا در گل است از شرم رفتارش
پرستش میکند جان فروغی آفتابی را
که ظلمت خانه دلها منور شد به انوارش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در غزل به توصیف دلدادگی و زیباییهای محبوب میپردازد. چشم سیهمست محبوب نابینا کننده است و شاعر خود را در خواب بخت غافل میبیند. او به بازار عشق میرود و زیباییهای آن را در کلام و هم به صورت نمادین تصویر میکند. عشق او به محبوب، موجب سرمستی و افسونگری در جانش میشود و احساساتی چون شوق و اندوه را به تصویر میکشد. در نهایت، شاعر از نور عشق محبوب خود سخن میگوید که دل و روحش را روشن میسازد، حتی در میان تاریکیهای دل، نور زندگی را میبیند.
هوش مصنوعی: تو و چشمان سیاه و مستیات که نمیتوان هشیاریات را دید، من هم در بختی دشواری گرفتارم که نمیتوانم آن را بیدار کنم.
هوش مصنوعی: هر نامی که بر قلب کسی گفته شود، به معنای خدا نیست و هر جسم و مخلوقی که به عنوان عالیترین مقام هم بالا برود، نمیتواند منصور باشد (منصور، شخصیت تاریخی معروفی است که به خاطر عدالت و دیانتش مشهور است). فقط ویژگیهای درونی و حقیقی افراد است که ارزش آنها را تعیین میکند.
هوش مصنوعی: به بازاری رفتم که در آن طلا نمایان است و این طلا هم از خاک ساخته شده است. به باغ گلی وارد شدم که گلها تصویری از خارهای آن باغ به شمار میروند.
هوش مصنوعی: جان من از بوی خوش گیسوان او معطر شد و چشمم به خاطر نور چهرهاش مانند چراغی روشن شد.
هوش مصنوعی: پریرویی که من مشاهده کردم، تمام مردم به عشق او مجذوب شدهاند. عشق مسیحایی که من به او دارم، باعث شده که تمام شهر به خاطر او بیمار شوند.
هوش مصنوعی: به چهرهای نگریستم که از عشقش احساس شوق و هیجان میکنم و به موهای او قول دادهام که برای زیباییاش جانم را فدای او کنم.
هوش مصنوعی: به خاطر رنگ زیبای شرابش، لحظات سرمستی زیادی را تجربه کردهام و با نگاه افسونگر او، جادوهای زیادی را مشاهده کردهام.
هوش مصنوعی: من در سرم آرزوی اندوه یارم را دارم و برای همین شادیهای زیادی را تجربه میکنم، همچنین یوسف من (که او در اینجا به محبوب اشاره دارد) منتهای زیادی بر دوش خریداران خود دارد.
هوش مصنوعی: به طور مکرر و با تکرار، افرادی که دعاگوی خوشبختی و نعمت او هستند، از لبان او کلمات شیرین و خوشایندی میشنوند که مانند قند میریزد. لب لعل شکربارش اشاره به زیبایی لبهای او دارد که سخنان را شیرین میسازد.
هوش مصنوعی: منظور این است که من هر بار به کسی سلام میکنم، او در پاسخ به من چندین دشنام میدهد. اما با این وجود، من هر لحظه از خوشی و لذت سخن او بهرهمند میشوم.
هوش مصنوعی: دیگر نتوانستم به خاطر زیبایی و جذابیت قد ماه، از رویش بگذرم، زیرا مانند سرو در باغ، پا در گل دارد و از رفتار زیبایش شرمندهام.
هوش مصنوعی: فروغی، جانش را به آفتابی که دلها را با نور خود روشن کرده، تقدیم میکند و او را میپرستد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جهانداری که پیروزی است در تیغ جهاندارش
همه آفاق را روزی است از دست گهربارش
همانا اخترِ سَعدست دیدار همایونش
که روز و روزگار ما همایون شد به دیدارش
به طلعت هست خورشیدی که برگیتی همی تابد
[...]
ستم کردست بر جانم سر زلف ستمکارش
نبینم جز جفا شغلش ندانم جز جفا کارش
اگرچه با ستمکاران نیامیزند جان و دل
مرا آرام جان آمد سر زلف ستمکارش
نخرد کس بلای جان و زلفین بلا جویش
[...]
تماشا میکند هر دم دلم در باغ رخسارش
به کام دل همی نوشد می لعل شکر بارش
دلی دارم، مسلمانان، چو زلف یار سودایی
همه در بند آن باشد که گردد گرد رخسارش
چه خوش باشد دل آن لحظه! که در باغ جمال او
[...]
چه دارد در دل آن خواجه که میتابد ز رخسارش
چه خوردست او که میپیچد دو نرگسدان خمارش
چه باشد در چنان دریا به غیر گوهر گویا
چه باتابست آن گردون ز عکس بحر دربارش
به کار خویش میرفتم به درویشی خود ناگه
[...]
فکن ای بخت یک ره استخوانم زیرِ دیوارش
که غوغایِ سگان از حال من سازد خبردارش
به سینه داغِ بالایِ الف سوزم که پیشِ او
چو سر پیش افکنم بینم در آن آیینه رخ سارش
به عالم می فروشد هر دمم سودایِ زلفِ او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.