عمر عزیز تا یکی صرف در آرزو کنم
های بیا که آرزو جمله فدای هو کنم
چند خجل کند مرا توبهٔ آبروی بر
میسزد ار ز توبه خون ریزم و آنرو کنم
اشتر لنک لنک من پاش خورد بسنگ من
سنگ دگر چه افکنم زحمت او دو تو کنم
عشوهٔ توبه میخری یاری توبه میخورم
گر فتد او بدست من بین که باو چها کنم
رخ بنمای پیر من چند بخانقاه تن
نعرههای هازنم مستی هوی هو کنم
چند تنم بگرد تن بخیه زنم برین بدن
بفکنم این تن و بجان روی بجستجو کنم
رو چو کنی بسوی من جان شودم تمام تن
بس ز نشاط جان و تن در تن و جان نمو کنم
جا طلبی ز من ترا بر سر خویش جا دهم
آب طلب کنی ز من دیده برات جو کنم
خانه سر ز ما سوی پاک کنم برای تو
منزل دل ز آب و گل بهر تو رفت و رو کنم
هم بشراب عشق تن پاک کنم ز هر درن
هم بشراب عشق جان بهر تو شست و شو کنم
کی بود آنکه مستمست شسته زغیر دوست دست
پشت کنم بهر چه هست روی بروی او کنم
گه بوصال روی او جان کنم از شکوه کوه
گه ز خیال موی او شخص بدن چو مو کنم
گه بوصال جان دهم گه بفراق تن نهم
گه بخطاب انت انت گاه بعیب هو کنم
باز بده به فیض نقد هر آنچه میدهی بده
عمر عزیز تابکی صرف در آرزو کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از عمری که در آرزو و توبههای شکسته گذشته به تنگ آمده و از پیر و محبوب الهی میخواهد که رخ بنماید. او وعده میدهد سر و دل را از ماسوی پاک کند، با شراب عشق تن و جان را بشوید و از همهچیز روی به سوی دوست کند. سپس حالات گوناگون وصال و فراق و خطاب حضوری و غیابی را برمیشمارد. در پایان با تکرار مصراع آغاز، عطای نقد و بیدرنگ را طلب میکند.
هوش مصنوعی: تا کی عمر گرانبها را در آرزوها صرف کنم؟ ای محبوب، بیا تا همهٔ آرزوها را فدای «هو»، یعنی ذات حق، کنم.
هوش مصنوعی: توبهای که آبرویم را برده، تا کی مرا شرمنده کند؟ سزاوار است که از این توبههای شکسته خون بگریم و آبروی رفته را با آن بشویم و بازگردانم.
هوش مصنوعی: شتر لنگ نفس من خودش پایش به سنگ خورده و گرفتار است. چرا سنگ دیگری بیندازم و رنج او را دوچندان کنم؟
هوش مصنوعی: ای یار، تو فریب توبه را میخری و من غم و فریب توبه را میخورم. اگر توبه به دستم بیفتد، ببین با آن چه میکنم؛ یعنی آن را میشکنم.
هوش مصنوعی: ای پیر من، رخ بنما. تا کی در خانقاه تن نعرهٔ «ها» و «هو» سر دهم و مستیِ ذکر «هو» کنم؟
هوش مصنوعی: تا کی به گرد تن بچرخم و این بدن را وصله و بخیه بزنم؟ این تن را رها میکنم و با جان به جستجوی تو برمیخیزم.
هوش مصنوعی: وقتی به من رو کنی، سراسر تنم جان میشود و از شادیِ جان و تن، در هر دو رشد میکنم و میبالم.
هوش مصنوعی: اگر از من جایی بخواهی، بر سر خود جایت میدهم. اگر آب بخواهی، چشمم را برایت جوی آب میکنم.
هوش مصنوعی: خانهٔ سرم را برای تو از هرچه جز خداست پاک میکنم و منزل دل را از آب و گل، یعنی تعلقات جسمانی، میروبم.
هوش مصنوعی: با شراب عشق هم تن را از هر چرک و آلودگی پاک میکنم و هم جان را برای تو شستوشو میدهم.
هوش مصنوعی: کی میرسد آن زمان که سرمست، دست از غیر دوست شسته باشم، به هرچه هست پشت کنم و روی به روی او آورم؟
هوش مصنوعی: گاه در وصال روی او از شکوه و عظمتش جان میکنم، چنانکه گویی کوه میکنم. گاه از خیال موی او تنم را از لاغری مانند مو باریک میکنم.
هوش مصنوعی: گاه در وصال جان میسپارم و گاه در فراق تن به رنج میدهم. گاه او را «تو، تو» خطاب میکنم و گاه در غیبتش «او» میگویم.
هوش مصنوعی: دوباره به فیض هرچه میخواهی بدهی، نقد و همین حالا بده. تا کی عمر عزیز را در آرزو و انتظار صرف کنم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باده بیار ساقیا تا که بمی وضو کنم
مست خدا شوم نخست پس بنماز رو کنم
کوزهگران چو عاقبت از سر من سبو کنند
بهر شراب عشق حق خود سر خود سبو کنم
بوئی از آنشراب اگر وقت نماز بشنوم
[...]
بعد هزار غم اگر عشرتی آرزو کنم
خون جگر فشانم و در گلوی سبو کنم
سوزن خار خار غم آمده در کفم کجاست
رشتة راهِ وعدهای تا جگری رفو کنم
روی نگاه با تو و پشت نگاه با رقیب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.