بخش ۱۹ - سخن دقیقی: پیروزی اسفندیار، بخشیدن اسیران و سوگ گشتاسپ بر زریر
چو ترکان بدیدند کارجاسپ رفت
همی آید از هر سوی تیغ تفت
همه سرکشانشان پیاده شدند
به پیش گو اسفندیار آمدند
کمانچای چاچی بینداختند
قبای نبردی برون آختند
به زاریش گفتند گر شهریار
دهد بندگان را به جان زینهار
بدین اندر آییم و خواهش کنیم
همه آذران را نیایش کنیم
ازیشان چو بشنید اسفندیار
به جان و به تن دادشان زینهار
بران لشگر گشن آواز داد
گو نامبردار فرخنژاد
که این نامداران ایرانیان
بگردید زین لشکر چینیان
کنون کاین سپاه عدو گشت پست
ازین سهم و کشتن بدارید دست
که بس زاروارند و بیچارهوار
دهید این سگان را به جان زینهار
بدارید دست از گرفتن کنون
مبندید کس را مریزید خون
متازید و این کشتگان مسپرید
بگردید و این خستگان بشمرید
مگیریدشان بهر جان زریر
بر اسپان جنگی مپایید دیر
چو لشکر شنیدند آواز اوی
شدند از بر خستگان بارزوی
به لشکرگه خود فرود آمدند
به پیروز گشتن تبیره زدند
همه شب نخفتند زان خرمی
که پیروزی بودشان رستمی
چو اندر شکست آن شب تیرهگون
به دشت و بیابان فرو خورد خون
کی نامور با سران سپاه
بیامد به دیدار آن رزمگاه
همی گرد آن کشتگان بر بگشت
کرا دید بگریست و اندر گذشت
برادرش را دید کشته به زار
به آوردگاهی برافگنده خوار
چو او را چنان زار و کشته بدید
همه جامهٔ خسروی بردرید
فرود آمد از شولک خوب رنگ
به ریش خود اندر زده هر دو چنگ
همی گفت کی شاه گردان بلخ
همه زندگانی ما کرده تلخ
دریغا سوارا شها خسروا
نبرده دلیرا گزیده گوا
ستون منا پردهٔ کشورا
چراغ جهان افسر لشکرا
فرود آمد و برگرفتش ز خاک
به دست خودش روی بسترد پاک
به تابوت زرینش اندر نهاد
تو گفتی زریر از بنه خود نزاد
کیان زادگان و جوانان خویش
به تابوتها در نهادند پیش
بفرمود تا کشتگان بشمرند
کسی را که خستهست بیرون برند
بگردید بر گرد آن رزمگاه
به کوه و بیابان و بر دشت و راه
از ایرانیان کشته بد سیهزار
ازان هفتصد سرکش و نامدار
هزار و چل از نامور خسته بود
که از پای پیلان به در جسته بود
وزان دیگران کشته بد صد هزار
هزار و صد و شست و سه نامدار
ز خسته بدی سه هزار و دویست
برین جای بر تا توانی مه ایست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
کارجاسپ زریر اسفندیار
هوش مصنوعی: پس از گریختن ارجاسپ، سرداران ترک سلاح بر زمین میگذارند و با پذیرفتن دین زرتشتی امان میخواهند. اسفندیار به آنان امان میدهد و سپاه ایران را از کشتن و اسیر کردن بازمیدارد و ایرانیان شب را به جشن پیروزی میگذرانند. بامداد گشتاسپ به میدان نبرد میآید، پیکر برادرش زریر را مییابد، جامه میدرد و بر او مویه میکند و او را در تابوتی زرین مینهد. در پایان شمار کشتگان و زخمیان دو سپاه برشمرده میشود.
هوش مصنوعی: ترکان وقتی دیدند ارجاسپ گریخته است و از هر سو شمشیرهای تند و آتشین بر سرشان فرود میآید،
هوش مصنوعی: همهٔ سرداران گردنکش آنان از اسب پیاده شدند و به نزد اسفندیار پهلوان آمدند.
هوش مصنوعی: کمانهای چاچی خود را بر زمین انداختند و جامهٔ جنگی را از تن بیرون آوردند.
هوش مصنوعی: با زاری به او گفتند: اگر شاهزاده به ما بندگان امان جان بدهد،
هوش مصنوعی: به این دین درمیآییم و از تو درخواست بخشش میکنیم و همهٔ آتشکدهها را نیایش میکنیم.
هوش مصنوعی: اسفندیار چون این سخن را از آنان شنید، به جان و تنشان امان داد.
هوش مصنوعی: آن پهلوان نامدار و نیکنژاد به آن سپاه انبوه بانگ زد،
هوش مصنوعی: که ای نامداران ایرانی، از این لشکر چینیان (توران) دست بکشید و بازگردید.
هوش مصنوعی: اکنون که سپاه دشمن شکست خورده و خوار شده است، از ترساندن و کشتن آنان دست نگه دارید.
هوش مصنوعی: زیرا آنان بسیار زار و بیچاره شدهاند؛ به این سگان (دشمنان) امان جان بدهید.
هوش مصنوعی: اکنون از اسیر گرفتن دست بردارید، کسی را به بند نکشید و خونی نریزید.
هوش مصنوعی: اسب نتازید و کشتگان را زیر سم اسبان لگدمال نکنید؛ گرد میدان بگردید و زخمیان را بشمارید.
هوش مصنوعی: آنان را به خونخواهی جان زریر نگیرید و بیش از این بر اسبان جنگی درنگ نکنید.
هوش مصنوعی: چون سپاهیان فرمان او را شنیدند، بهخواست او از کنار زخمیان دشمن دور شدند.
هوش مصنوعی: در اردوگاه خود فرود آمدند و به نشانهٔ پیروزی طبل زدند.
هوش مصنوعی: از شادی همهٔ شب را نخوابیدند، زیرا پیروزیای بزرگ و رستموار به دست آورده بودند.
هوش مصنوعی: چون آن شب تاریک شکسته شد و سپیده سر زد، گویی دشت و بیابان خون را در خود فرو برد (سرخی سپیدهدم بر میدان خونین افتاد).
هوش مصنوعی: شاه نامدار (گشتاسپ) همراه سرداران سپاه برای دیدن آن میدان جنگ آمد.
هوش مصنوعی: گرداگرد کشتگان میگشت و هر کس را میدید بر او میگریست و میگذشت.
هوش مصنوعی: برادرش زریر را دید که به خواری کشته شده و در میدان نبرد بیحرمت افتاده است.
هوش مصنوعی: چون او را چنان کشته و زار دید، جامهٔ شاهانهٔ خود را از اندوه درید.
هوش مصنوعی: از اسب خوشرنگ خود پیاده شد و از سوگ با هر دو دست ریش خود را چنگ زد.
هوش مصنوعی: میگفت: ای شاه دلاوران بلخ، با مرگت همهٔ زندگی ما را تلخ کردی.
هوش مصنوعی: دریغ از تو ای سوار، ای شاه و خسرو، ای جنگاور دلیر و پهلوان برگزیده.
هوش مصنوعی: ای ستون و پشتیبان من، ای نگهبان کشور، ای چراغ جهان و تاج سر سپاه.
هوش مصنوعی: از اسب فرود آمد، او را از خاک برداشت و با دست خود چهرهاش را پاک کرد.
هوش مصنوعی: او را در تابوتی زرین نهاد؛ گویی زریر هرگز از مادر زاده نشده بود (چنان از میان رفت که گویی نبوده است).
هوش مصنوعی: شاهزادگان کیانی و جوانان کشتهشدهٔ خود را نیز در تابوتها نهادند و پیش آوردند.
هوش مصنوعی: فرمان داد کشتگان را بشمارند و هر که زخمی است از میدان بیرون ببرند.
هوش مصنوعی: سپاهیان در سراسر آن میدان نبرد، در کوه و بیابان و دشت و راه گشتند.
هوش مصنوعی: از ایرانیان سی هزار تن کشته شده بودند که هفتصد تن از آنان سردار و نامدار بودند.
هوش مصنوعی: هزار و چهل تن از نامداران زخمی بودند که از زیر پای پیلان جان به در برده بودند.
هوش مصنوعی: و از سپاه دشمن صد هزار تن کشته شده بودند که هزار و صد و شصت و سه تن از آنان نامدار بودند.
هوش مصنوعی: زخمیان دشمن سه هزار و دویست تن بودند؛ شاعر به خود یا خواننده میگوید تا میتوانی در این جا درنگ مکن و داستان را پی بگیر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.