سر فدای جانانست، کام افتخارست این
تن به خاک یکسانست اوج اعتبارست این
قد چو سرو بستانست چهره چون گلستانست
لب شراب مستانست مایة بهارست این
رخ چو ماه تابانست خط چو موج ریحانست
لب چو آب حیوانست طرفه شهریارست این
خط لعل مینوشت سبزة بناگوشت
چشمة سیه پوشت خضر آشکارست این
آن دو ماه رخسارست یا دو عکس گلزارست
وین دو زلف دلدارست یا دو حلقه مارست این
این دو شاخ مرجانست یا دو پارة جانست
خود نه این و نه آنست لعل آبدارست این
جسم زار فیّاض است یا خیال اَعراض است
خاک چشم اغراض است یک کف غبارست این
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر، احساساتی از اشتیاق و ناکامی را به تصویر میکشد. شاعر به یاد بهار و زیباییهای آن مینویسد که هنوز گلها چیده نشده و چمنها شکفته نشدهاند. او از نوعی غم و اندوه سخن میگوید که به دلیل فاصلهاش با معشوق به وجود آمده است. در عین حال، بیان میکند که اگر چه امیدوار است، اما باید صبر کند تا زمان برداشت میوههای عشق و آرزو برسد. شاعر به ناامیدی از امروز و غم فردا اشاره میکند و میگوید که انسان نمیتواند از زیباییهای حال لذت ببرد در حالی که نگرانیهای آینده را در سر دارد. در نهایت، او بر لزوم صبر و تحمل در برابر سختیها تأکید میکند.
هوش مصنوعی: جانم فدای معشوق است و این بدن به خاک میافتد، اما افتخار من در این است که به خاطر او جانم را فدای او کنم و در اوج شرافت، چیزی جز این بدن نیست.
هوش مصنوعی: قد او مانند درخت بلند و زیبای سرو است، چهرهاش مانند گلهای باغ زیبا و دلربا است. لبهایش مایه سرخوشی و مستی هستند و او نماد بهار و تازگی است.
هوش مصنوعی: چهرهاش مانند ماه نورانی است، خطوط چهرهاش مانند نرمی و لطافت گل ریحان است، لبهایش همچون آب زنده و شاداب هستند، و او واقعا یک پادشاه خاص و زیباست.
هوش مصنوعی: خطی زیبا و دلنشین به رنگ قرمز بر روی سبزهای که بر تن تو نقش بسته، همانند چشمی سیاه و دلربا است. نشان از حضور و آشکار بودن خضر، نماد حیات و جوانی، در اینجا دیده میشود.
هوش مصنوعی: این دو چهره زیبا مانند دو گل هستند و این دو زلف محبوب به مانند دو حلقه مار میباشند.
هوش مصنوعی: این دو شاخ که به آنها اشاره شده، نه مرجان است و نه دو تکه از جان؛ بلکه آنچه در واقعیت مشاهده میشود، چیزی شبیه به لعل (یک نوع سنگ قیمتی) است که درخشندگی و شفافیت دارد.
هوش مصنوعی: بدن انسان یا به صورت واقعی سرشار از زندگی و انرژی است، یا تنها تصوری از ویژگیها و صفات مختلف است. دنیای مادی و ظاهری، همچون خاکی پر از خواستهها و اهداف است که در نهایت تنها یک ذره غبار به حساب میآید.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
این غزل را هر که گوید صائب از اهل سخن
می گذارم پیش او بر خاک تا محشر جبین
همین شعر » بیت ۱۱
در جواب صائب صاحب سخن فیّاض من
میگذارم پیش خود بر خاک تا محشر جبین
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.