مویش وظیفة شب دیجور میدهد
رویش چراغ آینه را نور میدهد
مخمور را خیال لبش مست میکند
عنّاب او نتیجة انگور میدهد
داغم که زخمی نمک آن تبسّم است
طرح نمک به سینة ناسور میدهد
دار سیاست سر میدان عشق تست
نخلی که میوة سر منصور میدهد
فیّاض من ز سودة الماس دیدهام
خاصیّتی که مرهم کافور میدهد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل، زیباییهای معشوق را وصف میکند و تأثیرات عشق را بر دل و جان خود مینمایاند. موی معشوق همچون شب تار، زیبایی را به نمایش میگذارد و صورت او روشنایی میآورد. لبهای او مستی و شوق را در دل عاشق ایجاد میکند و داغ عشق بر دل وی عمیق است. شاعر به عشق و سیاست آن در میدان عاشقی اشاره میکند، و از تجربههای تلخ و شیرینی که در این راه کسب کرده، سخن میگوید. در نهایت، دردی که از عشق میکشد به مرهمهایی تشبیه میشود که از کافور به دست میآید.
هوش مصنوعی: موی او در تاریکی شب مانند چراغی میدرخشد و چهرهاش را روشن میکند.
هوش مصنوعی: عشقی که از بوسهٔ لب معشوق نشات میگیرد، میتواند همچون شراب مستکننده باشد و عشق خود، ثمراتی از جنس خوشی و لذت به ارمغان میآورد.
هوش مصنوعی: من داغ و زخمی هستم که با لبخند تو، این زخم دردناکم بیشتر میشود و مانند نمکی که به زخم میزنند، زخم من را بیشتر میآزارد.
هوش مصنوعی: در میدان عشق، همه چیز تحت کنترل و تدبیر توست، مثل درختی که میوهای ارزشمند و خاص به نام "سر منصور" راProduces میکند.
هوش مصنوعی: من از زیبایی سیاهچشمها تاثیر عجیبی دیدهام که مانند مرهم کافور آرامشبخش است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.