پای دل تا به ره عشق تو فرسوده نشد
از ترّدد نفسی در برم آسوده نشد
تا گل ساغر می لب به شکر خنده گشاد
بلبل شیشه ز شیون دمی آسوده نشد
تا به سودای تو ما را طمع خام افتاد
چه زیان بود که بر بوده و نابوده نشد!
کس ندیدیم که در دام فریبی نفتاد
دامن همّت ما بود که آلوده نشد
این چه حال است که از حال نکویان فیّاض
هیچ چیزی به جز از حسرتم افزوده نشد!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و رنج عشق میگوید و به دنبال آرامش خاطر است. او از زحمات و تلاشهایش در مسیر عشق سخن میگوید که هیچگاه ثمری نداشته و همچنان در دلش حسرت باقی مانده است. همچنین به جستوجوی زیباییهایی میپردازد که در نهایت تنها به افسوس و غم افزوده شده است. در پایان، او به ناقص ماندن زندگیاش در کنار نکویان اشاره میکند و بیانگر احساس از دسترفته و ناامیدیاش از عشق و دوستی است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل من به خاطر عشق تو خسته نشده و به راه عشق تو نرفته است، از نگرانی و تردید در توجهم، هرگز احساس آرامش نخواهم کرد.
هوش مصنوعی: به هنگام خوشی و زیبایی، بلبل نمیتواند از غم و اندوهش رها شود و هرگز از درد فراق محبوبش آرامش نمییابد، حتی اگر گل در کنار او باشد و لبهایش به خنده گشوده باشد.
هوش مصنوعی: تا وقتی که خیال تو در دل ما جوانه زد، چه زیانی داشت که ما به چیزهایی که وجود ندارد یا از دست رفته، دل ببندیم؟
هوش مصنوعی: هیچکس را ندیدیم که در دام فریب گرفتار شود، بلکه اراده و عزم ما بود که دامنمان را پاک نگه داشت.
هوش مصنوعی: این چه وضعیتی است که از خوبیهای نیکوکاران تنها حسرتی بر دل من باقی مانده و هیچ چیز دیگری نصیبم نشده است!
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.