کند سپهر خم اندیشه کمانش و لرزد
شعاع مهر تصور کند سنانش و لرزد
به یاد رستم اگر زور بازوی تو درآید
چو چله بند شود تیر در کمانش و لرزد
اگر تصور قهرت کند ز بیم مکافات
فلک ز یاد رود کین این و آنش و لرزد
به فرض مغرب اگر یاد هیات تو نماید
چو لقمه بند شود مهر در دهانش و لرزد
فصیح ناطقه گر چاشنی لفظ تو یابد
سخن گره شود از شرم بر زبانش و لرزد
نظر به کلک تو گر افکند عطارد گردون
عرق کند قلم از شرم در بنانش ولرزد
فلک چه هیبت ازو در دلش قرار گرفتست
که چون غبار نشیند بر آستانش و لرزد؟
چو خصم شعله شمشیر او ز دور ببیند
نفس چو دود برآرد ز بیم جانش و لرزد
ز بسکه در دل دشمن مهابت تو نشیند
فتد به قعر جهنم تن تپانش و لرزد
شها به مدح تو فیاض نکته سنج غیوریست
که در نثار دهد انجم آسمانش و لرزد
صبا چو بوی مدیح تو بشنود ز کلامش
کند نفس نفس از ذوق گلفشانش و لرزد
به باغ بلبل اگر نکته ای ازو بسراید
هزار بوسه زند غنچه بر دهانش و لرزد
ولی به پیش تو از خجلت آنچنان شده عاجز
که آب گشته ز شرم استخوان جانش و لرزد
چو عاشقی که به معشوق درد دل کند از شوق
هزار نکته گره گشته بر زبانش و لرزد
بین به مهر نهانش مبین به جرم عیانش
که آب کرده نهان خجلت عیانش ولرزد
همیشه تا که بود بید در کناره بستان
خجل ز قامت شمشاد نوجوانش و لرزد
بود چو قامت شمشاد راست کار حبیبت
چو بید خصم ترا باد سست جانش و لرزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مطلع دوم قصیدهای در منقبت امام علی (ع) است که با ردیف «و لرزد» هیبت ممدوح را نشان میدهد. آسمان و خورشید و رستم و عطارد و دشمنان، همه از کمان و شمشیر و قلم و سخن او به لرزه میافتند. سپس شاعر به خود میپردازد: شعرش چنان است که آسمان و نسیم و بلبل را به وجد میآورد، اما خودش در برابر ممدوح از شرم ناتوان است و برای گناه آشکارش پوزش میخواهد. قصیده با دعای راستی کار دوستان و لرزانی جان دشمنان پایان مییابد.
هوش مصنوعی: آسمان وقتی به کمان ممدوح میاندیشد، مانند کمان خم میشود و میلرزد. پرتو خورشید نیز وقتی نیزهٔ او را در خیال میآورد، به لرزه میافتد.
هوش مصنوعی: اگر نیروی بازوی تو به یاد رستم بیفتد، تیر مانند زهِ کمان در کمانش گیر میکند و از ترس میلرزد.
هوش مصنوعی: اگر آسمان خشم تو را در خیال آورد، از ترس کیفر، کینهورزی با این و آن را از یاد میبرد و میلرزد.
هوش مصنوعی: اگر مغرب، به فرض، شکوه و هیبت تو را به یاد آورد، خورشید هنگام غروب مانند لقمهای در گلویش گیر میکند و او میلرزد.
هوش مصنوعی: اگر سخنور فصیح شیرینی سخن تو را بچشد، از شرم سخن بر زبانش گره میخورد و میلرزد.
هوش مصنوعی: اگر عطارد، دبیر آسمان، به قلم تو نگاه کند، قلم از شرم در انگشتانش عرق میکند و میلرزد.
هوش مصنوعی: چه هیبتی از او در دل آسمان جا گرفته که آسمان مانند غبار بر آستان او مینشیند و میلرزد؟
هوش مصنوعی: دشمن وقتی از دور شعلهٔ شمشیر او را ببیند، از ترس جانش نفسی مانند دود برمیآورد و میلرزد.
هوش مصنوعی: هیبت تو چنان در دل دشمن مینشیند که تن بیقرارش به ژرفای دوزخ میافتد و میلرزد.
هوش مصنوعی: ای شاه، فیاض در ستایش تو سخنسنجی باغیرت است؛ چنانکه آسمان ستارگانش را بر او نثار میکند و از شکوه سخنش میلرزد.
هوش مصنوعی: وقتی نسیم بوی ستایش تو را از سخن او بشنود، از شوق با هر نفس گل میافشاند و میلرزد.
هوش مصنوعی: اگر بلبل در باغ نکتهای از شعر او بخواند، غنچه هزار بار بر دهان بلبل بوسه میزند و میلرزد.
هوش مصنوعی: ولی همین شاعر در برابر تو چنان از شرمندگی ناتوان شده که گویی استخوان جانش از شرم آب شده است و میلرزد.
هوش مصنوعی: او مانند عاشقی است که از شوق میخواهد درد دلش را به معشوق بگوید، اما هزار نکته بر زبانش گره میخورد و میلرزد.
هوش مصنوعی: به محبت پنهان او بنگر، نه به گناه آشکارش؛ زیرا شرمِ همین خطای آشکار در نهان او را آب کرده است و میلرزد.
هوش مصنوعی: تا وقتی که درخت بید در کنارهٔ باغ هست و از قامت شمشاد جوان شرمنده است و میلرزد،
هوش مصنوعی: کار دوستت مانند قامت شمشاد راست و استوار باد، و جان دشمنت مانند بید سست باد و بلرزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زبان بهکام خموشی کشد بیانش و لرزد
نگه ز دور به حیرت دهد نشانش ولرزد
نگه نظاره کند از حیا نهانش و لرزد
زبان سخن کند از تنگی دهانش و لرزد
چه شوکت است ادبگاه حسن را که تبسم
[...]
خمش زخوی تو عاشق بود زبانش و لرزد
چو شمع شعله کشد مغز استخوانش و لرزد
ز دورباش تو دارم نگه به دامن مژگان
چو بلبلی که خورد صرصر آشیانش و لرزد
غبار دامن ناز تو را چو سرمه ز عزّت
[...]
گرسنه به که برآید ز فاقه جانش و لرزد
از آن که دررسد از راه میهمانش و لرزد
نفس به گرد دل از مهر می تپد به فراقت
چو طایری که بسوزانی آشیانش و لرزد
منم به وصل به گنجینه راه یافته دزدی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.