به مشامم نرسد بوی گلی از چپ و راست
مگر از زلف کجت سلسله بر پای صباست
در چمن بسکه نسیم تو کند غارت هوش
نفسی بوی گل از جا نتواند برخاست
حسن را این همه سامان که ز روی تو فزود
بر پریشانی گل گریه شبنم بی جاست
سرفرازی ز قدت رتبه دیگر دارد
سرو و شمشاد گر از پای نشینند رواست
خاطرم جمع شد از دغدغه مرهمیان
که سر زلف تو بر داغ دلم غالیه ساست
نمک زهر به زخم جگرم باد حرام
حسرتش گرنه به شمشیر تو خمیازه گشاست
گیسوی حور کند جذب به تقریب عبیر
گر غباری ز سر زلف تو در خاطر ماست
در سر کوی تو کارش همه شب قطره زنی است
اشک را گرچه زخون جگرم پا به حناست
شده عمری که ز کم مایگی خون جگر
قسمت اشک من از آبله های کف پاست
بس که افتاده کوی تو شدم رشک برم
به غباری که ز راه تو تواند برخاست
طبع شوخ تو گر از مطلع اول نشکفت
مطلع دیگرم از پرده دل جلوه نماست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این ابیات آغازِ تغزلیِ قصیدهای در منقبت علی(ع) است که در آن شاعر معشوق را خطاب میکند و زلف خوشبو، چهره و قامت او را برتر از گل و سرو و شمشاد میشمارد. سپس از داغ دل، زخم جگر، اشک خونین و افتادگی خود در کوی معشوق سخن میگوید. در بیت پایانی اعلام میکند که اگر این مطلع دل معشوق را نگشود، مطلع دیگری خواهد آورد و به بخش بعدی قصیده راه میبرد.
هوش مصنوعی: از هیچ سویی بوی گلی به من نمیرسد؛ گویا زلف پرپیچ تو زنجیری بر پای باد صبا بسته و او را گرفتار کرده است، چنانکه نمیتواند بوی گل را بیاورد.
هوش مصنوعی: نسیمِ بوی تو در باغ چنان هوش از سر میبرد که بوی گل از بیخودی، لحظهای هم نمیتواند از جای خود برخیزد و پراکنده شود.
هوش مصنوعی: با این همه آراستگی و رونقی که زیبایی از چهرهٔ تو یافته، گریهٔ شبنم بر پژمردگی و پریشانی گل بیمورد است، زیرا زیبایی با روی تو پابرجاست.
هوش مصنوعی: سربلندی با قامت تو به مرتبهای دیگر رسیده است؛ پس اگر سرو و شمشاد در برابر آن از پا بنشینند و ادعای بلندی را رها کنند، سزاوار است.
هوش مصنوعی: از نگرانیِ یافتن مرهمسازان آسوده شدم، زیرا سر زلف خوشبوی تو بر داغ دلم عطر غالیه میساید و همان مرهم آن است.
هوش مصنوعی: اگر زخم جگرم با حسرت، دهانِ خود را برای شمشیر تو باز نکرده باشد، حتی نمک زهرآلود هم بر آن حرام باد؛ یعنی زخم دلم مشتاق زخمِ تازه از شمشیر توست.
هوش مصنوعی: اگر غباری از سر زلف تو در یاد ما باشد، گیسوی حوریان به بهانهٔ بوی عبیر ما را به خود میکشد؛ یعنی کشش ما به گیسوی حور تنها به سبب یادآوری بوی زلف توست.
هوش مصنوعی: اشک من هرچند پایش از خون جگرم حنابسته است، باز همهٔ شب در کوی تو قطرهقطره روان است و رفتوآمد میکند.
هوش مصنوعی: عمری است که چون خون جگرم کم شده، اشک من از آبلههای کف پایم تأمین میشود؛ یعنی از بس در راه تو رفتهام، از تاول پاهایم اشک میریزم.
هوش مصنوعی: از بس در کوی تو افتاده و خوار شدهام، به غباری که میتواند از راه تو برخیزد حسرت میبرم، چون من حتی توان برخاستن ندارم.
هوش مصنوعی: اگر طبع شوخ و بازیگوش تو با مطلع نخست شکفته نشد، مطلع دیگری از درون دلم آشکار میشود؛ شاعر بدینسان به مطلع دوم قصیده گذر میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هیچ نپذیری چون ز آل نبی باشد مرد
زود بخروشی و گویی «نه صواب است، خطاست»
بی گمان، گفتن تو باز نماید که تو را
به دل اندر غضب و دشمنی آل عباست
ترک من بر دل من کامروا گشت و رواست
ازهمه ترکان چون ترک من امروز کجاست
مشک با زلف سیاهش نه سیاهست و نه خوش
سرو با قد بلندش نه بلندست و نه راست
همه نازیدن آن ماه بدیدار منست
[...]
بر تو این خوردن و این رفتن و این خفتن و خاست
نیک بنگر که، که افگند، وز این کار چه خواست
گر به ناکام تو بود این همه تقدیر، چرا
به همه عمر چنین خواب و خورت کام و هواست؟
چون شدی فتنهٔ ناخواستهٔ خویش؟ بگوی،
[...]
رمضان موکب رفتن زره دور آراست
علم عید پدید آمد و غلغل برخاست
مرد میخوار نماینده بدستی مه نو
دست دیگر سوی ساقی که : می کهنه کجاست ؟
مطرب کاسد بی بیم بشادی همه شب (؟)
[...]
گر سخن گوید، باشد سخن او ره راست
زو دلارام و دلانگیز سخن باید خواست
زان سخنها که بدو طبع ترا میل و هواست
گوش مالش تو به انگشت بدانسان که سزاست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.