سحر دل خود به خود فریاد می کرد
از این فریاد خاطر شاد می کرد
سراپا شمع سان می سوخت فایز
مگر عهد جوانی یاد می کرد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
سحر دل خود به خود فریاد می کرد
از این فریاد خاطر شاد می کرد
سراپا شمع سان می سوخت فایز
مگر عهد جوانی یاد می کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این دوبیتی دربارهٔ نالهٔ بیاختیار دل در سحرگاه است؛ نالهای که دل را سبک و شاد میکند. در بیت دوم شاعر خود را شمعی میبیند که سراپا میسوزد و علت این سوز را یاد روزگار جوانیِ از دسترفته میداند.
هوش مصنوعی: سحرگاه دلم بیاختیار و بیسبب فریاد و ناله میکرد و با همین فریاد، خاطرش را آرام و شاد میکرد.
هوش مصنوعی: فایز سر تا پا مانند شمع میسوخت؛ گویا روزگار جوانی را به یاد آورده بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جهانافروز هرمز داد میکرد
به داد خود جهان آباد میکرد
سراسیمه شد و فریاد میکرد
که از دارم چرا آزاد میکرد
گه از هجر گذشته یاد می کرد
به وصلش خاطر خود شاد می کرد
دلش هر گه ز شیرین یاد می کرد
به شکر خاطر خود شاد می کرد
در آن شب ناله و فریاد می کرد
ز بیدادش دمادم داد می کرد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.