چون ابر شب ز آتش تب میگریستم
از ترکتاز برق طرب میگریستم
جان داد و بوسه بر لب تیغ غمی نزد
بر تیره روزگاری لب میگریستم
گستاخ جان نثار تو میگشت دوش و من
در گوشهای ز شرم ادب میگریستم
حسنش فزون ز حوصله بینش است و من
بر عجز دیده شب همه شب میگریستم
او در کنار دیده فصیحی و تا سحر
من همچنان ز جوش طلب میگریستم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و غم ناشی از جدایی و عشق سخن میگوید. او به شبهایی تیره و پرآشوب اشاره میکند که بهخاطر احساسات عمیقش، بیوقفه اشک میریزد. در عین حال، به زیبایی محبوبش و ناتوانی خودش در درک و درک کامل آن اشاره میکند. این غم و اندوه باعث شده تا عشق او به محبوبش تبدیل به یک درد ابدی شود و در هر لحظهای از شب به یاد او بگرید. در نهایت، شاعر به جدایی و حسرت ناشی از آن اعتراف میکند و از عشق و longing خود مینالد.
هوش مصنوعی: شب مانند ابری بود که از شدت تب میگریستم و از شدت شادی نیز به خاطر یاد تو اشک میریختم.
هوش مصنوعی: او جان خود را فدای عشق کرد و با بوسه به لب تیغ، از غم خود سخن نگفت، اما در روزهای سخت و تاریک، بیاختیار اشک میریخت.
هوش مصنوعی: دیشب یکی بیپروا و شجاع جانش را برای تو فدای تو میکرد، در حالی که من به خاطر شرم و ادب در گوشهای نشسته و اشک میریختم.
هوش مصنوعی: زیباییاش فراتر از آن است که تصورش را بتوان کرد و من به خاطر ناتوانیام از دیدن او، شبها حتی تا صبح گریه میکردم.
هوش مصنوعی: او در کنارم بود و به زبان فصاحت سخن میگفت، و من تا صبح به خاطر اشتیاقم همچنان در حال گریه بودم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.