چون عکس روی مغبچه خواهم تماشا بنگرم
آیم درون دیر در مرآت صهبا بنگرم
زانسان درون چشم و دل جا کرده آن شوخ چگل
کو رو نماید متصل خواهم چو هر جا بنگرم
ابرو و رخسار تو وه در چشم دل ناکرده ره
نی سر نهم در قبله گه نی در مصلا بنگرم
مه بینم اندر آسمان گل بنگرم در بوستان
هر دم چو نتوانم که آن رخسار زیبا بنگرم
ز اندیشه دنیا مگو می در قدح ریز از سبو
آن جام جم ده تا درو اوضاع دنیا بنگرم
چو رو نمود آن مه جبین ای دل مگو در وی ببین
فرصت کجا یابم چنین یک لحظه تا جا بنگرم
فانی کجا باشد روا در خدمت اهل فنا
گر مانده نقد وقت را در حال فردا بنگرم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در پیروی از شیوهٔ خواجه سروده شده و عاشق را نشان میدهد که جمال مغبچه و معشوق را همهجا میبیند: در آینهٔ شراب، در ماه و گل، و حتی در محراب عبادت. شاعر اندیشهٔ دنیا را کنار میگذارد و جام شراب را جام جم میداند که احوال جهان در آن پیداست. در بیت پایانی، با تخلص «فانی»، خود را به غنیمت شمردن دم و رها کردن اندیشهٔ فردا فرامیخواند.
هوش مصنوعی: هرگاه بخواهم بازتاب چهرهٔ مغبچه (ساقی جوان میکده) را ببینم، به درون دیر میآیم و در آینهٔ شراب به آن مینگرم. شراب برای شاعر آینهای است که جمال معشوق در آن پیداست.
هوش مصنوعی: آن معشوق شوخ و زیبا، چنان در چشم و دل من جای گرفته است که هر جا بخواهم نگاه کنم، او پیوسته چهرهاش را به من نشان میدهد.
هوش مصنوعی: افسوس که تا ابرو و رخسار تو در چشم دلم راه نیابد، نه سر بر سجدهگاه قبله میگذارم و نه به نمازگاه نگاه میکنم. یعنی عبادت من تنها با یاد ابروی تو، که چون محراب است، معنا دارد.
هوش مصنوعی: هر زمان که نمیتوانم آن چهرهٔ زیبا را ببینم، به ماه در آسمان و به گل در باغ نگاه میکنم تا نشانی از روی او را در آنها بیابم.
هوش مصنوعی: از اندیشهٔ دنیا سخن مگو؛ از سبو در پیاله شراب بریز و آن جام جم را به من بده تا در آن احوال جهان را ببینم.
هوش مصنوعی: ای دل، وقتی آن معشوق ماهپیشانی چهره نمود، به من مگو که در او نگاه کن؛ من از حیرت و بیخودی کجا چنین فرصتی مییابم که حتی لحظهای درست بنگرم؟
هوش مصنوعی: ای فانی، در خدمت اهل فنا روا نیست که نقد زمان حال را رها کنم و به فکر کار فردا باشم. عارف فانی باید دم را غنیمت بشمارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر دم بنتوانم که آن رخسار زیبا بنگرم
جایی که روزی دیده ام رو آرم آنجا بنگرم
گه گریه پوشد چشم و گه بیخود شوم، چون در رسد
ممکن نگردد هیچ گه کان روی زیبا بنگرم
آتش بتر گیرد به دل، هر چند بر یاد رخش
[...]
بیخود فتم هرجا روان آن قد رعنا بنگرم
چون بگذرد خیزم نشان بر خاک ازان پا بنگرم
زانجا که روزی دیدمش باشم گریزان چون کنم
بی او نباشد طاقتم کانجا روم جا بنگرم
از دیدن او چون مرا مانع شود دیوار و در
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.