دلا زین آستان درد دل خود بردنم اولی
چو یار از بودن من نیست راضی مردنم اولی
چو از آمد شد کوی توام برگ گلی نشکفت
بکنج نامرادی پا به دامن بردنم اولی
بروی ساقی خود می کشیدم ساغری اکنون
چو او با دیگری همکاسه شد خون خوردنم اولی
من مجنون کجا و آرزوی میوه ی باغش
زدن بر سینه سنگ و دست و دل آزردنم اولی
فغانی چون ندارد خاک این در از وفا بویی
به گریه روی در دیوار خویش آوردنم اولی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از دلتنگی و ناامیدی خود نسبت به یار سخن میگوید. او احساس میکند که در غیاب یار، وجودش بیمعناست و از درد جدایی رنج میبرد. وقتی که یار به کس دیگری میپردازد، او مسخره شده و دچار اندوه بیشتری میشود. شاعر از مجنون بودن خود و آرزوی وصال یار میگوید و در نهایت به این نتیجه میرسد که زندگی در این شرایط برایش غیرقابل تحمل است و بهتر است که دچار اندوه و گریه شود.
هوش مصنوعی: ای دل! درد دلت را از این درگاه بر ندار، زیرا اولاً یارم از بودن من راضی نیست، و ثانیاً اگر مردن من را انتخاب کنم، به آن نیز راضی نمیشود.
هوش مصنوعی: وقتی به کوی تو میرسم، انگار هیچ گلی در دل شب شکفته نمیشود و به خاطر بدبختیام، نخستین بار پا به دامنم میزند.
هوش مصنوعی: من همیشه کنار ساقی بودم و او را مینوشتم، اما حالا که او با کس دیگری همنشین شده، دلم خون است و احساس غم و دلتنگی میکنم.
هوش مصنوعی: من مجنون کجا و آرزوی چیدن میوههای باغش به سینه سنگ زدن و دل خود را آزردن، این دو کار اولی است.
هوش مصنوعی: اگر فغان و نالهای در این مکان وجود ندارد، پس وفا و محبت هم نمیتواند در اینجا وجود داشته باشد. من باید با اندوه و اشک، چهرهام را به دیوارهای خودم معرفی کنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.