گنجور

 
بابافغانی شیرازی
 

عرضه مده بدور گل ساغر لاله گون مرا

کزمی و گل نمیرسد فایده جز جنون مرا

بود ببوی گلرخی میل دلم سوی چمن

خاصه که خود نسیم گل آمده رهنمون مرا

اهل صلاح را بکف ساغر شهد و شیر به

من که خراب و عاشقم باد حواله خون مرا

هر نفسم زنی بسر سنگ ملامت دگر

از همه ای پری مگر یافته یی زبون مرا

شد چو فغانیم بدن سوخته پلاس غم

چرخ کبود گو مده اطلس نیلگون مرا