تا سیل نزاییده ز رگبار حوادث

برخیز که خود را به پناهی برسانیم

ابن کاغذ رنگین ببر ای دوست به بازار

یک شیشهٔ می گیر که دل سوختگانیم

آدینه و ابر است و جهان تنگ و دلم تنگ

برخیز که تا داد دل از غم بستانیم

با جام نخستین چو شود گرم رگ و پی

از چنگ زمستان ستم دل برهانیم

گیریم ز لب مُهر خموشی به دوم جام

وز جام سوم پردهٔ اندُه بدرانیم

وز چارم و پنجم چو گذر کرد شماره

سرمست «من» از «ما» نشناسیم و ندانیم

یا به شود احوال و بگوییم و بخندیم

یا بیش شود غصه و اشکی بفشانیم