مشکین سر زلف تو که در پای کشانست
در دل رگ سود است که پیوسته بجانست
لعل تو ندا کرد که یکبوسه بجانی
ز آندم دل سودائی من در پی آنست
گر ز آنکه دلم را بود این بیع مسلم
سودیست که سرمایه اقبال جهانست
طاق خم ابروت که پیوسته بماناد
محراب دل خسته صاحبنظرانست
یاقوت لبت تا بشکر خنده در آمد
خون دل لعلش ز حسد در خفقانست
بیمار شد از چشم سیهکار تو نرگس
زردی جهان بینش دلیل یرقانست
جان و دل من شد سپر تیغ ملامت
ز آنغمزه و ابروت که چون تیر و کمانست
گفتم که ببادام سیاهت ندهم دل
لیکن چکنم پسته تو چرب زبانست
در عشق تو بر دل رقم صبر کشیدن
چون خشت زدن بر زبر آب روانست
رفتی وز پس مینگرد ابن یمینت
چون کشته که چشمش ز پی جان نگرانست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف اعضای چهرهٔ معشوق است: زلف، لب، ابرو، چشم و دهان، با تشبیههایی چون محراب، یاقوت، نرگس بیمار و پسته. عاشق بوسه را به بهای جان میخرد و این معامله را سودی بزرگ میداند. او صبر در عشق را مانند خشت زدن بر آب بیهوده میشمارد. در پایان، رفتن معشوق را به جدا شدن جان از تن کشته مانند میکند.
هوش مصنوعی: زلف سیاه و خوشبوی تو که چنان بلند است که بر زمین کشیده میشود، همچون رگ سودا در دل من است که همیشه با جانم پیوسته است. سودا هم به معنای عشق و دیوانگی است و هم به معنای خلط سیاه، و سیاهی زلف با آن پیوند دارد.
هوش مصنوعی: لب سرخ تو بانگ زد که یک بوسه را به بهای یک جان میفروشد. از آن لحظه دل شیدای من در پی آن معامله است.
هوش مصنوعی: اگر این خرید برای دلم قطعی شود و بوسه را به بهای جان به دست آورم، سودی بردهام که سرمایهٔ خوشبختی همهٔ جهان است.
هوش مصنوعی: خمیدگی ابروی تو، که همیشه پایدار بماند، محراب دلهای خستهٔ اهل نظر و دیدار است و همه رو به سوی آن دارند.
هوش مصنوعی: از وقتی لب یاقوتگون تو با شیرینی خندید، لعل از حسد آن، خون در دلش به تپش افتاده است. سرخی لعل به خون دل او تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: گل نرگس از حسرت چشم سیاه و فتنهگر تو بیمار شده است و زردی چشمش نشانهٔ بیماری یرقان است. زردی میان گل نرگس به زردی چشمِ بیمار تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: غمزهٔ تو مانند تیر و ابرویت مانند کمان است و به همین سبب جان و دل من سپر شمشیر سرزنش مردم شده است.
هوش مصنوعی: با خود گفتم دلم را به چشم بادامی و سیاه تو نمیسپارم، اما چه کنم که دهان کوچک تو مانند پسته شیرینسخن و فریبنده است و دلم را برد.
هوش مصنوعی: در عشق تو کوشیدن برای صبوری کردن کاری بیهوده است، مانند اینکه بخواهی بر روی آب روان خشت بزنی.
هوش مصنوعی: تو رفتی و ابن یمین از پشت سر به تو نگاه میکند، مانند کشتهای که چشمش نگران جانی است که از تنش بیرون میرود. معشوق همچون جان شاعر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
الْمِنَّةُ لِلّٰه که این ماهِ خزانست
ماهِ شُدن و آمدنِ راهِ رَزانست
از بسکه درین راهِ رز انگور کشانند
این راهِ رَز ایدون چو رهِ کاهکَشانست
چون قُوسِ قُزَح برگِ رَزان رنگبهرنگند
[...]
هجران تو ای شهره صنم باد خزانست
کاین روی من از هجر تو چون برگ رزانست
در طبع نشاطم طمع وصل چنانست
در باغ دلم باد فراق تو همانست
رازی ز ازل در دل عشاق نهانست
زان راز خبر یافت کسی را که عیانست
او را ز پس پردهٔ اغیار دوم نیست
زان مثل ندارد که شهنشاه جهانست
گویند ازین میدان آن را که درآمد
[...]
صدر ثقة الدین کنف خلق جهانست
خاک دراو کعبهٔ اشراف زمانست
آراسته از طالع او روی سپهرست
افروخته از طلعت او صحن جهانست
در خدمت او تقویت خرد و بزرگست
[...]
ای دیده در آن شکل و شمایل نظری کن
گر زآنکه تو را آرزوی دیدن جانست
روئیست در آن چشم جهانی متحیر
زلفی که پریشانی احوال جهانست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.