چون پسته خندان توأم در نظر آید
در دیده غمدیده عقیق و گهر آید
چون بر گذری بهر تماشای جمالت
از حجره دلگیر تنم روح بر آید
گر قصه پر غصه خود باز نمایم
هر گوش که باشد بوی این دردسر آید
گر جان طلبی بر سر دل پیش تو آرم
دانی که مرا قلب و روان مختصر آید
از سیم روان صورت حال دل زارم
هر لحظه کماهی همه بر لوح زر آید
در پای میفکن دل ما را چو سر زلف
به ز اینت همانا که بکار دگر آید
در زیر قبا چون که سیمینت به ببینم
خونابم از آن بار گران تا کمر آید
از عارض گلگون وی اینخسته دلانرا
شایسته و بایسته بسی گلشکر آید
بالای تو سرویست ولی ابن یمین را
امید چنانست که روزی ببر آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه است که شاعر در آن حال خود را در برابر زیبایی معشوق وصف میکند: اشک سرخ، چهرهٔ زرد، بیقراری جان و قصهای پرغصه. او جان و دل را در برابر معشوق ناچیز میشمارد و از او میخواهد دلش را خوار نکند. در پایان با ایهام «ببر آمدن» سرو، آرزوی وصال و در آغوش کشیدن یار را بیان میکند.
هوش مصنوعی: هرگاه دهان خندان تو که چون پستهٔ خندان است در نظرم میآید، از چشم غمدیدهام اشک سرخ و درخشان چون عقیق و گوهر فرو میریزد.
هوش مصنوعی: وقتی برای تماشای زیباییات از کنارم میگذری، جانم از حجرهٔ تنگ و غمگرفتهٔ تنم بیرون میآید و به سوی تو میشتابد.
هوش مصنوعی: اگر داستان پررنج خود را بازگویم، هر گوشی که آن را بشنود از این همه دردسر به رنج میافتد.
هوش مصنوعی: اگر از من جان بخواهی، آن را همراه دل نزد تو میآورم؛ خود میدانی که دل و جان در برابر تو برایم ناچیز است.
هوش مصنوعی: با اشک روان و سپیدم که چون سیم روان است، حال دل زارم هر لحظه بهدرستی بر چهرهٔ زردم که چون لوح زر است نوشته میشود.
هوش مصنوعی: دل ما را مانند سر زلفت به زیر پا میفکن؛ بیگمان دل ما به کاری بهتر از این میآید.
هوش مصنوعی: وقتی تن سیمین تو را زیر قبا میبینم، از اندوه این بار گران خونابهٔ اشکم تا کمرم بالا میآید.
هوش مصنوعی: از چهرهٔ گلگون او برای این دلخستگان گلشکری شایسته و لازم فراهم میشود که درمان دردشان است.
هوش مصنوعی: قامت تو چون سرو است، و ابن یمین امید دارد که روزی این سرو به بر آید؛ یعنی هم میوه دهد و هم در آغوش او جای گیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر روز مرا عشق نگاری بسر آید
در باز کند ناگه و گستاخ در آید
ور در بدو سه قفل گران سنگ ببندم
ره جوید و چون مورچه از خاک برآید
ور شب کنم از خانه بجای دگر آیم
[...]
هرگه که مرا ز آمدن تو خبر آید
از جان و دلم انده دیرینه برآید
بسیار عنا دیدم در کان گهر من
از بخت همی کانم نزد گهر آید
هر روز من از آمدنت شاد کنم دل
[...]
آخر چو بود عمر همه کام برآید
شب گرچه بود تیره هم آخر سحر آید
هر نکته که از زهر اجل تلختر آید
آن را چو بگوید لب تو چون شکر آید
در چاه زنخدان تو هر جان که وطن ساخت
زود از رسن زلف تو بر چرخ برآید
هین توشه ده از خوشه ابروی ظریفت
[...]
گر صبر کُنی ور نَکَنی مویِ بناگوش
این دولتِ ایّامِ نکویی به سر آید
گر دست به جان داشتمی همچو تو بر ریش
نگذاشتمی تا به قیامت که بر آید
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.