خبری سوی نگارم بخراسان که برد
قصه ذره بدرگاه خور آسان که برد
بسوی یوسف مصری که چو جانست عزیز
خبر سوخته کوره کنعان که برد
قصه من که تواند که بر او برخواند
ور بخواند ورقی چند بپایان که برد
یا از آن مهر که در جان من از جانانست
بهمان مهر و نشانی سوی جانان که برد
از سکندر خبر آنکه جگر تشنه بماند
بخضر برطرف چشمه حیوان که برد
ز آنکه در مرکز غم نقطه صفت ماند سخن
بمحیطی که بود منزل کیوان که برد
ناله بلبل دلسوخته در بند قفس
صبحدم موسم گل سوی گلستان که برد
این نه دردیست که پنهان بتوان داشتنش
ور ازین در گذرد راه به درمان که برد
بیتو آنرا که اقالیم جهان زندانست
چون شود شیفته دیوانه بزندان که برد
غم دلبندم و سودای جگرگوشه مرا
هست جائی که در آن راه با مکان که برد
قره العین من ای جان و جهان محمود
صبر را روز جدائی ز تو فرمان که برد
ساعتی نیست که یاد تو مرا همدم نیست
از تو خود نام فراموشی و نسیان که برد
گفت گردون چو مرا بار غمت بر جان دید
جز تو ای شیفته این بار فراوان که برد
بدعای من اگر چند زغم گریانم
رقم شادی از آن چهره خندان که برد
جز من و جز تو بدستوری دستور جهان
گوی فضل و هنر از اهل خراسان که برد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده نامهای منظوم در شکوه از دوری است. گوینده، خود را به یعقوبِ دلسوخته و دوریگزیده را به یوسف مانند میکند و با پرسشهای پیاپی «که برد» میپرسد چه کسی خبر درد و اشتیاق او را به محبوبش در خراسان میرساند. سپس محبوب را با عنوان «نور چشم من، محمود» خطاب میکند که به احتمال زیاد فرزند اوست، و از بیصبری و یاد همیشگیاش سخن میگوید. شعر با دعا برای شادی او و با فخر به برتری فضل و هنر خود و او بر اهل خراسان پایان مییابد.
هوش مصنوعی: چه کسی خبری از من به محبوبم در خراسان میرساند؟ رساندن قصهٔ ذرهای ناچیز به پیشگاه خورشید کار آسانی نیست.
هوش مصنوعی: چه کسی خبرِ آن سوختهٔ کلبهٔ کنعان، یعنی یعقوبِ دلسوخته، را به یوسفِ مصریای میرساند که چون جان عزیز است؟ شاعر خود را یعقوب و دوریگزیده را یوسف میداند.
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند قصهٔ مرا برای او بخواند؟ و اگر هم بخواند، کیست که این چند ورق را تا پایان برساند؟ یعنی قصهٔ دردم بسیار طولانی است.
هوش مصنوعی: یا آن مهری را که از جانان در جان من نشسته است، چه کسی با همان مهر و نشان به خود جانان میرساند؟ در «مهر» ایهامی از محبت و مُهرِ نامه هست.
هوش مصنوعی: چه کسی به خضر که بر کنار چشمهٔ آب حیات است خبر میدهد که اسکندر جگرتشنه و محروم ماند؟ اشاره به داستان محرومیت اسکندر از آب حیات است.
هوش مصنوعی: سخنِ من مانند نقطهای در مرکز دایرهٔ غم گرفتار مانده است؛ چه کسی آن را به محیطی بلند که منزلگاه کیوان است میرساند؟ یعنی سخنم به آن مقام والا نمیرسد.
هوش مصنوعی: چه کسی نالهٔ بلبل دلسوختهای را که در قفس اسیر است، سپیدهدم و در فصل گل، به گلستان میرساند؟
هوش مصنوعی: این دردی نیست که بتوان پنهانش کرد، و اگر از این مرحله بگذرد، کیست که راهِ درمانش را بداند؟
هوش مصنوعی: کسی که بی تو همهٔ سرزمینهای جهان برایش زندان است، اگر شیفته و دیوانه شود، دیگر چه کسی او را به زندان ببرد؟ او خود از پیش در زندان است.
هوش مصنوعی: غم عزیزِ دلبندم و شوقِ جگرگوشهام در من جایی دارد که کسی را به آن راه نیست و نمیتوان جایش را نشان داد.
هوش مصنوعی: ای نور چشم من و ای جان و جهانم، ای محمود، در روز جدایی از تو چه کسی فرمانِ صبر را میبرد؟ یعنی صبر از من ساخته نیست. خطاب ظاهراً به فرزندی به نام محمود است.
هوش مصنوعی: هیچ ساعتی نیست که یاد تو همدم من نباشد؛ کیست که دربارهٔ تو حتی نامِ فراموشی را به زبان بیاورد؟
هوش مصنوعی: آسمان چون بار غم تو را بر جان من دید گفت: ای شیفته، جز تو کیست که بتواند این بار سنگین را بکشد؟
هوش مصنوعی: هرچند من از غم گریانم، به دعای من کسی نتواند نقش شادی را از آن چهرهٔ خندانِ تو بزداید؛ یعنی دعا میکنم همیشه شاد بمانی.
هوش مصنوعی: به اجازهٔ وزیرِ جهان، کیست جز من و تو که گوی فضل و هنر را از اهل خراسان ربوده باشد؟ یعنی در فضل و هنر در خراسان کسی همتای ما نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یا رب از من خبری سوی خراسان که برد
قصه درد دل من سوی درمان که برد
سخن ذره که گوید بر خورشید فلک
ناله بلبل شیدا بگلستان که برد
کس ندانم که رساند بر جانان سخنم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.