یا رب از من خبری سوی خراسان که برد
قصه درد دل من سوی درمان که برد
سخن ذره که گوید بر خورشید فلک
ناله بلبل شیدا بگلستان که برد
کس ندانم که رساند بر جانان سخنم
از گدائی سخنی بر در سلطان که برد
زلف او را چو پریشانی خود هست تمام
پیش او نام دل زار پریشان که برد
جان من تشنه و لعل لب او آب حیات
تشنه ئی را بلب چشمه حیوان که برد
یوسف است او و من اندرغم او یعقوبم
سوز یعقوب سوی یوسف کنعان که برد
جان فرستاد می ایکاش کسی میبردی
تحفه ئی سخت حقیر ست بجانان که برد
گیرم احوال دلم دوست رساند بر دوست
وصف شوقم بر آن منبع حیوان که برد
آنگه از روح قدس عقل بخلوت پرسید
کز شرف ره بسوی ذروه کیوان که برد
روح قدسی زسر حیرت و دانش گفتش
آصف عهد یمین دول است آن که برد
آنکه جز دست و دل او بگه جودو کرم
می ندانم بجهان آب یم وکان که برد
بارز دفتر دیوان وجود است ار نی
یاد دفتر که کند راه بدیوان که برد
خاطر او بگه فکر برد راه بغیب
راه دشوار بجز خاطرش آسان که برد
صاحبا چون صفت قصر معا لیت رود
نام این طارم فیروزه گردان که برد
شعر نزد تو فرستادم وعقلم میگفت
رشحه کوزه سوی لجه عمان که برد
این ثنا رفع همیکردم و عقلم میگفت
شرم بادت پسرا زیره بکرمان که برد
با همه نضرت و سیرابی گلهای بهشت
شاخ خضرای دمن تحفه برضوان که برد
تو سلیمانی ومن مورم و جز مور ضعیف
نزل پای ملخی نزد سلیمان که برد
بیتو زندان بودم گر همه باغ ارم است
بهر گل گر نبود راه ببستان که برد
خود گرفتم من اگر در خور زندان بودم
مفلسی را چو من ای خواجه بزندان که برد
گر مرا جان و دل اندر سر کار تو رود
با تو ایجان و دلم نام دل و جان که برد
بر دعا ختم کن ای ابن یمین بیش مگوی
نطق باقل بفصاحت بر سبحان که برد
خود گرفتم سخنت هست همه سحر حلال
سحر آخر بسوی موسی عمران که برد
بادت از دور فلک عمر در اقبال فزون
خود بیندیش که تا راه بدوران که برد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر دور از خراسان و درگاه ممدوح، از نبودن پیکی برای رساندن درد دل خود مینالد و ممدوح را خورشید و یوسف و آب حیات میخواند. سپس در گفتوگوی عقل و روحالقدس، ممدوح را آصف روزگار با لقب یمین دولتها معرفی میکند و بخشش و اندیشه و بلندی جایگاهش را میستاید. در پایان، شعر خود را در برابر بزرگی ممدوح چون زیره به کرمان بردن و ران ملخ برای سلیمان میداند و سخن را با دعا برای عمر و اقبال او به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: خدایا، چه کسی از من خبری به خراسان میبرد و قصهٔ درد دلم را به کسی که درمان آن است میرساند؟
هوش مصنوعی: چه کسی سخن ذرهٔ ناچیز را نزد خورشید آسمان میگوید و نالهٔ بلبل شیدا را به گلستان میرساند؟ شاعر خود را ذره و بلبل، و ممدوح را خورشید و گلستان میداند.
هوش مصنوعی: کسی را نمیشناسم که سخنم را به محبوب برساند؛ چه کسی سخن گدایی را به درگاه سلطان میبرد؟
هوش مصنوعی: زلف او خود به قدر کافی پریشان است؛ پس چه کسی جرئت میکند نزد او نام دل زار و پریشان مرا ببرد؟
هوش مصنوعی: جان من تشنه است و لب لعل او آب حیات است؛ چه کسی این تشنه را به کنار چشمهٔ آب حیات میبرد؟
هوش مصنوعی: او مانند یوسف است و من در غم او چون یعقوبم؛ چه کسی سوز یعقوب را به یوسف کنعان میرساند؟
هوش مصنوعی: کاش کسی بود تا جانم را برای او میفرستادم؛ اما جان هدیهای بسیار ناچیز است، چه کسی آن را نزد محبوب میبرد؟
هوش مصنوعی: فرض کنیم دوستی حال دلم را به دوست برساند؛ ولی چه کسی میتواند وصف اشتیاق مرا به آن سرچشمهٔ زندگی برساند؟
هوش مصنوعی: آنگاه عقل در خلوت از روحالقدس پرسید: کیست که به سبب بزرگی و شرف راه به اوج آسمان و ستارهٔ کیوان یافته است؟
هوش مصنوعی: روحالقدس از سر حیرت و دانایی به او گفت: آن کس آصفِ روزگار، یعنی وزیر ملقب به یمین دولتها، است.
هوش مصنوعی: در هنگام بخشش و کرم، جز دست و دل او کسی را در جهان نمیشناسم که آبروی دریا و معدن را ببرد؛ یعنی بخشش او از دریا و کان بیشتر است.
هوش مصنوعی: او برجستهترین نام در دفتر و دیوان هستی است؛ اگر او نبود، چه کسی از دفتر یاد میکرد و راه به دیوان میبرد؟
هوش مصنوعی: ذهن او هنگام اندیشیدن به عالم غیب راه مییابد؛ جز اندیشهٔ او چه کسی راه دشوار را آسان میپیماید؟
هوش مصنوعی: ای خواجه، هرگاه از کاخ بلندیها و بزرگیهای تو سخن رود، دیگر کسی نام این آسمان فیروزهرنگِ گردان را نمیبرد.
هوش مصنوعی: شعرم را برای تو فرستادم و عقلم میگفت: چه کسی چکهای آب کوزه را به دریای عمان میبرد؟
هوش مصنوعی: این ستایش را تقدیم میکردم و عقلم میگفت: ای پسر، شرمت باد؛ چه کسی زیره به کرمان میبرد؟
هوش مصنوعی: با آن همه طراوت و شادابی گلهای بهشت، چه کسی گیاه سبزِ رسته بر خاکروبه را به رضوان، نگهبان بهشت، هدیه میبرد؟
هوش مصنوعی: تو سلیمانی و من مورچهام؛ جز مورچهٔ ناتوان چه کسی ران ملخی را به رسم هدیه نزد سلیمان میبرد؟
هوش مصنوعی: بی تو، اگر در باغ ارم هم باشم، برایم زندان است؛ اگر گل نباشد، چه کسی به بوستان میرود؟
هوش مصنوعی: فرض کنیم سزاوار زندان بودم؛ اما ای خواجه، چه کسی تهیدستی چون مرا به زندان میبرد؟ گویا به گرفتاری یا دوری خود از درگاه ممدوح اشاره دارد.
هوش مصنوعی: اگر جان و دلم در راه خدمت تو برود باکی نیست؛ ای که جان و دل منی، در برابر تو چه کسی از جان و دل نام میبرد؟
هوش مصنوعی: ای ابن یمین، سخن را با دعا تمام کن و بیش از این مگو؛ چه کسی سخن باقلِ درمانده در گفتار را نزد سحبانِ فصیح میبرد؟
هوش مصنوعی: گیرم سخن تو یکسره سحر حلال باشد؛ آخر چه کسی جادو را نزد موسی بن عمران میبرد؟
هوش مصنوعی: دعا میکند که عمر ممدوح در بخت و اقبال، بیش از گردش آسمان باشد؛ و میگوید خود بیندیش که چه کسی به چنین روزگاری راه مییابد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خبری سوی نگارم بخراسان که برد
قصه ذره بدرگاه خور آسان که برد
بسوی یوسف مصری که چو جانست عزیز
خبر سوخته کوره کنعان که برد
قصه من که تواند که بر او برخواند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.