ما را ازین چمن صنمی گلعذار بس
زیبا رخی چو لاله ازین نوبهار بس
مویی سیاه چون شب و رویی بسان روز
ما را ز دور گردش لبل و نهار بس
جام جهان نمای که دوران به جم سپرد
جان را ز جام او قدحی خوشگوار بس
یار ار به دست لطف شود دستگیر ما
ما را ز دست یار همین دستیار بس
انجا که عاشقان به تمنای خود رسند
ابن حسام را نظر لطف یار بس
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیباییها و لذتهای عاشقانه اشاره میکند. او از زیبایی معشوقی که مانند لاله در بهار است، صحبت میکند و با توصیف مو و چهرهاش به تمایز شب و روز میپردازد. شاعر به جاذبهی زندگی و جام وجود میپردازد و از لذتهای الهی که در آن نهفته است، میگوید. در نهایت، او تاکید میکند که تنها با لطف و محبت یار میتوان به آرزوها و خواستههای عاشقانه دست یافت و نظر یار برای خود را کافی و دلنشین میداند.
هوش مصنوعی: ما در این باغ دوست و معشوقی داریم که زیباییاش مانندگل لاله در بهار است.
هوش مصنوعی: موی او مانند شب تیره و چهرهاش چون روز روشن است. از دور، زرق و برق و زیباییاش ما را به شدت تحت تأثیر قرار میدهد.
هوش مصنوعی: جام جهاننما، جامی است که رازهای زندگی و جهان را در خود دارد. زمانی که جان انسان به دوران شادی و خوشبختی میرسد، نوشیدن از این جام، طعمی لذتبخش و خوشایند به او میبخشد.
هوش مصنوعی: اگر یار با محبت به کمکمان بیاید، ما را از دست یار دیگر نجات میدهد؛ همین یار هم برای ما کافی است.
هوش مصنوعی: جایی که عاشقان به آرزوی خود میرسند، نگاه محبتآمیز یار بر ابن حسام سایه خواهد افکند.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.